วันของแม่ผู้สูญเสีย พะเยาว์ อัคฮาด

จาก กองบรรณาธิการ หนังสือพิมพ์ RED Power ฉบับที่ 28 เดือน สิงหาคม 2555

 

ผู้หญิง กับ คำว่า “แม่” แยกจากกันไม่ได้ เพราะเป็นเพศของผู้ที่ให้กำเนิดลูก ต้องอดทนทั้งความเจ็บปวดทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อความรักที่มีต่อ “ลูก” เป็นความรักที่ลึกซึ้ง เสียสละและทุ่มเท เต็มไปด้วยจิตวิญญาณของการปกป้องคุ้มภัยให้ลูก  อันเป็นสัญชาติญาณของผู้หญิงที่เป็นเพศแม่ ซึ่งจะหาสิ่งใดมาเทียบเทียมไม่ได้ การแสดงบทบาทของแม่  จึงมีภาพสะท้อนจากชีวิตจริงไปสู่นวนิยาย วรรณกรรมและวันสำคัญของชาติแต่ใครเล่าจะเล่าขานความเจ็บปวดของแม่ที่สูญเสียลูกด้วยการใช้อำนาจทางการเมืองที่ไม่เป็นธรรมเฉกเช่น นางพเยาว์ อัคฮาด แม่ของน้องเกด หรือนางสาวกมลเกด หรือนางสาวกมลเกด อัคฮาร์ด พยาบาลอาสาผู้เสียชีวิตในวัดปทุมด้วยคมกระสุนของทหารที่ซื้ดด้วยเงินภาษีประชาชน และถูกปฏิเสธความรับผิดชอบจากราชการมานานกว่า 2 ปี ในโอกาสวันแม่ในเดือนสิงหาคมนี้ จึงเป็นโอกาสสำคัญที่คนได้จะได้รับรู้ร่วมกันในทุกด้านมุมมองของคำว่า “แม่”

 

แม่ผู้มีอุดมการณ์จากวรรณกรรม

บทบาทแม่จากโลกวรรณกรรมมีเนื้อเรื่องที่เกี่ยวกับแม่เข้ามาเกี่ยวข้องบ่อยครั้ง บางเรื่องสร้างความสะเทือนใจได้อย่างมาก  วรรณกรรมต่างประเทศที่เกี่ยวข้องกับ “แม่” ของแมกซิม กอร์กี้ ซึ่งเก็บประวัติวิถีชีวิตของยอร์ด ซาโลมอฟ  รัสเซียในระบอบศักดินากรรมกรผู้ต่อสู้เพื่อสร้างสรรค์ระบอบสังคมที่เป็นธรรมที่ต้องเปลี่ยนแปลงความคิดของแม่ผู้ถูกกดขี่ทางวัฒนธรรมกลายเป็นแม่ที่เป็นนักปฏิวัติ โดยแม็กซิม กอร์กี้ นักเขียนนามอุโฆษแห่งรัสเซียยุคปฏิวัติได้ นักเรื่องราวมารจนาเป็นวรรณกรรมแห่งโลกมีชีวิต “แม่” โดยผ่านตัวละครเอกชื่อปาเวล วลาสซอฟ และแม่  ซึ่งฉายให้เห็นภาพความรักของแม่ที่มีต่อลูก ความรักของแม่ผู้มีอุดมการณ์ในการต่อสู้เพื่อความเป็นธรรมในสังคม   เป็นการต่อสู้ของแม่ในฐานะตัวแทนของผู้ใช้แรงงานที่ตรากตรำทำงานในโรงงานอุตสาหกรรม และถูกกดขี่ทางเพศ จากสามี และยอมจำนนต่อวัฒนธรรมศักดินาที่กดขี่ความคิด แต่ได้มีโอกาสเข้าร่วมจึงกลายเป็นนักปฏิวัติในเวลาต่อมาต้องต่อสู้ทางการเมืองร่วมกับลูกชาย  “แม่” ของปาเวล จึงกลายเป็นนักปฏิวัติและเป็นผลให้วรรณกรรมเรื่องนี้ได้รับความนิยมและครองใจนักอ่านจากทั่วโลก  ซึ่งไม่ต่างอะไรจากชีวิตของแม่อย่างนางพเยาว์ อัคฮาด และแม่อีกหลายคนที่สูญเสียลูกในเหตุการณ์ล้อมปราบประชาชนที่ผ่านฟ้า และราชประสงค์ได้กลายเป็นวิกฤติของประเทศไทยที่ยากแก่การมอดดับด้วยกระแสลมแห่งความไม่เป็นธรรมของระบอบเผด็จการไทยที่กำลังพัดกระหน่ำอยู่ในขณะนี้

 

 

แม่ทางการเมืองผู้ครองรางวัลโนเบล สันติภาพร่วมกัน

(ซ้าย-ขวา) ตอวักกุล การ์มาน (Tawakkul Karman) นักเคลื่อนไหวชาวเยมน, เอลเลน จอห์นสัน เซอร์ลีฟ (Ellen Johnson Sirleaf) ประธานาธิบดีหญิงชาวไลบีเรีย และเลย์มาห์ จีโบวี (Leymah Gbowee) นักเคลื่อนไหวเพื่อสันติภาพชาวไลบีเรีย คว้ารางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ ประจำปี 2011 ร่วมกัน

เมื่อปีที่แล้ว 2011 ข่าวต่างประเทศดังกระหึ่มทั่วโลก  เป็นครั้งแรกที่ผู้หญิงสามคนจาก  2 ประเทศที่ยากจน ได้รับรางวัลโนเบิล พร้อมในปีเดียวกัน 3 หญิงแกร่งที่เป็นทั้งแม่และผู้นำของประเทศ  ที่ผู้เขียนกล่าวถึงมาจากประเทศ ไลบีเรีย และเยเมน คือ นางเอลเลน จอห์นสัน เซอร์ลีฟ ประธานาธิบดีหญิงแห่งไลบีเรีย, นางเลย์มาห์ จีโบวี “สตรีนักต่อสู้เพื่อสันติภาพ” ชาวไลบีเรีย และ นางตอวักกุล การ์มาน สตรีนักเคลื่อนไหวเรียกร้องประชาธิปไตยชาวเยเมน

นายธอร์บยอร์น  แจ็คแลนด์ ประธานคณะกรรมการรางวัลโนเบลประกาศให้เธอทั้งสามได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ ประจำปี 2011 ร่วมกัน  ณ กรุงออสโล  มันต้องไม่ใช่เรื่องธรรมดาแน่นอนที่จะมอบรางวัลอันทรงเกียรติแก่ผู้หญิงทั้งสามคน  และเป็นแม่ที่ต่อสู้เพื่อคนส่วนใหญ่ของทั้งประเทศ  ผลงานของเธอทั้งสามที่เข้าตากรรมการรางวัลโนเบล เนื่องจาก การต่อสู้ด้วยสันติวิธี เพื่อความปลอดภัยของผู้หญิง เพื่อสิทธิของผู้หญิง จากการมีส่วนร่วมในการสร้างสันติภาพ และที่สำคัญที่สุดเธอทั้งสามจะใช้สรรพนามแทนตัวเธอว่า “แม่” เสมอ
              

วันแม่ น้ำตาแม่ วันแห่งความสูญเสียของนางพเยาว์ อัคฮาดและผู้ร่วมทุกข์

            ความหมายของ “แม่” นั้นลึกซึ้งงดงาม มนุษย์ทุกคนหนึ่ง ที่จะออกมาลืมตาดูโลกได้นั้นเกิดจากความทรมานที่มีความสุขของผู้หญิงหนึ่งคน จึงเป็นสาเหตุให้คำว่า “แม่” ยิ่งใหญ่เสมอ  ความจริงแล้วการก่อเกิดของ “วันแม่” นั้นเกิดขึ้นจากหญิงชาวอเมริกันชื่อ แอนนา เอ็ม จาร์วิส มีอาชีพครูในรัฐฟิลาเดเฟีย  ซึ่งเธอใช้เวลาเรียกร้องประมาณ 2 ปี เพื่อเรียกร้องให้มีการกำหนดวันแม่  จนกระทั่งมีการบรรจุวันแม่ไว้ในปฎิทินของประเทศอเมริกาในปี ค.ศ. 1914 (พ.ศ. 2457) ตรงกับสมัยของประธานาธิบดี วูดโรว์ วิลสัน โดยมีคำสั่งให้วันอาทิตย์ที่สองของเดือนพฤษภาคมเป็นวันแม่แห่งชาติ ดอกไม้สำหรับวันแม่ของชาวอเมริกันก็คือดอกคาร์เนชั่น  ถ้าวันแม่มาถึงเมื่อไหร่บ้านหลังไหนที่แม่ยังมีชีวิตอยู่จะถูกประดับตกแต่งบ้าน หรือประตูบ้านด้วยดอกคาร์เนชั่นสีชมพู ถ้าบ้านไหนประดับด้วยดอกคาร์เนชั่นสีขาวแสดงว่าบ้านนั้น “แม่” ได้เสียชีวิตไปแล้ว จากวันแม่ของชาวอเมริกันจึงกลายเป็นวันแม่ในหลายประเทศ  แม้กระทั่งประเทศไทยจะแตกต่างกัน เพียงแค่วันและวันที่ต่างกันเท่านั้น

          สำหรับ “วันแม่” ของไทยใช้สัญลักษณ์ดอกมะลิแทนใจลูกเพื่อกราบเท้าแม่  แต่ “แม่” ที่สูญเสียลูกเมื่อ 19 พฤษภาคม 2553 แม่ “พะเยา อัคฮาด” ควรจะได้รับการกราบเท้าจากลูกสาว

“น้องเกด หรือ กมลเกตุ อัคฮาด” อันเป็นที่รักด้วยดอกมะลิเฉกเช่นแม่ชาวไทยทั่วไป  แต่แม่พเยาว

กลับมีเพียงรอยน้ำตาและรูปถ่ายของลูกไว้ข้างกายเท่านั้น  เหตุการณ์เมื่อ 3 ปีที่แล้วกระสุนปืนที่วิ่งฝ่าความอลหม่านของประชาชนที่พยายามหนีตายเพื่อเอาชีวิตรอดไปอาศัยภายในวัดปทุมที่ได้ชื่อว่า “เขตอภัยทาน”  กระสุนหลายนัดที่ฝ่าความสลัวของเวลาใกล้ค่ำหลายนัดได้พรากลูกของแม่  “น้องเกด” สาวน้อยผู้มีใจอารีก้าวเข้ามาสู่ม็อบ”เสื้อแดง” เพียงแค่เป็นอาสาสมัครพยาบาลเพื่อช่วยเหลือประชาชนที่เป็นเด็กและคนแก่

            นางพเยาว์ อัคฮาด ก่อนเกิดเหตุการณ์ 19 พค. 53 เธอเป็นแม่ค้าขายพวงมาลัยอยู่ตลาดสดหน้าหมู่บ้านที่อาศัยของครอบครัว “อัคฮาด” 5 ชีวิต เธอเป็นแม่ที่เลี้ยงดูลูกทั้ง 3 คนด้วยความรัก ความเข้าใจ และอิสรภาพกับลูก เธอไม่เคยสนใจการเมือง ไม่ชอบการเมือง ไม่แม้กระทั่งไปเลือกตั้งเธอไม่สนใจสีเสื้อใด ๆ ทั้งสิ้น แต่หลังจากที่การประกาศยุติการชุมนุมของ นปช. หรือ เสื้อแดงผ่านไปไม่กี่ชั่วโมง เธอรู้สึกกระวนกระวายใจเป็นห่วงลูกสาวคนเดียวของครอบครัวที่ไปเป็นอาสาพยาบาลให้กับคนในที่ชุมนุมของ “เสื้อแดง” จะกลับบ้านไม่ได้ เวลาใกล้ค่ำประมาณหกโมงเย็นเวลาเคอร์ฟิว “แม่” ก็โทรศัพท์หาลูกสาว แต่สิ่งที่ได้ยินเป็นเสียงความวุ่นวาย เสียงปืนที่ดังผ่านการพูดคุยของเธอกับลูกสาวทางโทรศัพท์ทำให้เธอตกใจมากยิ่งขึ้น เธอย้อนหลังเรื่องราวในวันนั้นกับหนังสือ RedPower ด้วยเสียงที่ชัดเจนราวกับว่าเกิดขึ้นมาเมื่อวานนี้

          “เป็นห่วงลูกกลัวลูกจะกลับบ้านไม่ทัน พยายามโทรไปหาเขาเราได้ยินเสียงปืนเราก็ตกใจ ถามไปว่าทำไมมีเสียงปืนแกนนำมอบตัวตั้งแต่บ่ายแล้วไม่ใช่เหรอ เขาก็บอกว่าหนูก็ไม่รู้เหมือนกัน เสร็จแล้วเราก็ถามว่าหนูอยู่ไหนนี่ เขาก็บอกว่าหนูอยู่หน้าวัด เราก็คิดว่าเต็นท์อยู่ริมถนนเพราะเราเคยเห็น แต่ไม่คิดว่ารถของลูกเราอยู่ในวัด ก็บอกให้เขาไปอยู่ในวัด พรุ่งนี้ค่อยกลับนะเดี๋ยวไม่มีรถ แล้วเขาก็บอกว่าแค่นี้ก่อนนะ” แหละนี่คือเสียงสุดท้ายที่สองแม่ลูกจะได้ยินจากกันและกัน

คำกล่าวกันว่า ความรักและความเป็นห่วงของพ่อแม่ที่มีต่อลูกจะยังคงเป็นเช่นนั้นตลอด

จนกว่าลูกจะกลับมาอยู่ในสายตาของคนในครอบครัว คำพูดเหล่านี้เป็นจริง เพราะ “แม่พเยา” ยัง

เป็นห่วงและความเป็นห่วงยังไม่ทันจางหายไปจากความรู้สึก  เวลาประมาณสองทุ่มของคืนนั้น คืนที่สร้างความเจ็บปวดที่สุดในชีวิตของแม่   “มีคนโทรไปหาเพื่อนของน้องเกด แล้วก็โทรไปบอก

น้องสะใภ้ของแม่ว่า....น้องเกตุ โดนยิง แล้วเขาก็โทรมาหาแม่ แม่ก็ตกใจรีบโทรกลับไปตามเบอร์ที่โทรหาเขาก็บอกน้องโดนยิงแต่ไม่รู้เป็นยังไง แม่ก็เลยโทรไปที่เบอร์ที่โทรมาโทรเท่าไหร่ก็ไม่ติด จึงตัดสินใจโทรไปที่เบอร์ลูกสาวก็มีคนรับ คนที่รับเป็นเพื่อนของเจ้าเกดที่รอดตาย เราก็ถามว่าน้อง

เป็นยังไง เขาก็บอกว่าน้องโดนยิง  เราก็ถามว่าส่งโรงพยาบาลรึยัง เด็กก็เงียบไปพักหนึ่ง.... เด็กเขาก็บอกว่าน้องตายแล้ว แม่ก็ไม่เชื่อนะ แล้วก็ว่าเขาว่า ล้อเล่นอย่างนี้มันไม่ดีนะ ฉันเพิ่งคุยกับลูกฉันเมื่อตอนหกโมงกว่านี่เอง เด็กมันก็ร้องไห้โฮเลย มันก็บอกน้องโดนยิงจริง ๆ น้องตายแล้วจริง ๆ หนูไม่โกหก หนูอยู่กับศพน้องยังอยู่ตรงหน้าหนูนี่”  สิ่งที่แม่พเยากลัวที่สุดคือ “ศพหาย” ถึงกับร้องสั่งเพื่อนน้องเกดไปว่าให้เอาศพไปไว้ในวัดระวังศพหาย ที่เธอห่วงเรื่องดังกล่าวเพราะ “ลูกสาวเธอนั่นเอง” วันสุดท้ายที่น้องเกดกลับมาเล่นสงกรานต์กับน้องและเป็นวันสุดท้ายที่แม่ได้เจอหน้าลูก ได้เล่าให้แม่ฟังว่า เหตุการณ์ 10 เมษา 53 มีมวลชนโดนยิงและมีการแย่งศพกันระหว่างทหารกับผู้ชุมนุม “เสื้อแดง”  เป็นสาเหตุที่ แม่พเยาต้องสั่งไปโดยอัตโนมัติ “ว่าอย่าให้ศพหาย”

                   ถึงอย่างไรเธอก็ยังไม่เชื่อว่าลูกสาวสุดที่รักจะลาจากโลกนี้ไปจริง จะแน่ใจได้

อย่างไรในเมื่อ  “น้องเกด หรือ กมลเกด อัคฮาด”  หญิงสาววัย 25 ปี เพิ่งมาขอความฝันสูงสุดของเธอ

จากแม่ว่า...จะสอบเข้าเรียนพยาบาลในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า  แต่อุปสรรคที่ขวางกั้นแม่เดินทางไป

หาลูกสาวคือ เคอร์ฟิว แม่ต้องใช้ทั้งความเข้มแข็งและความอดทน รอถึงวันรุ่งขึ้น พอ 6 โมงเช้า สิ่ง

ที่ทำสิ่งแรก คือโทรศัพท์ไปที่เบอร์น้องเกตุแต่ไม่เปิด เธอตัดสินใจหาเบอร์โทรเข้าไปในวัด พอพระ

รับแม่พเยาว์ก็ถามว่า “ในวัดมีศพผู้หญิง จริงหรือไม่ พระก็บอกว่ามีศพหนึ่ง” เป็นคำตอบที่แม่

พเยาว์หรือแม่อีกหลายคนที่เจอกับเหตุการณ์อย่างนี้ไม่อยากได้ยินเลย  แม้จะเจ็บปวดแค่ไหนต้อง

ระงับมันไหวแล้วจัดการกับสิ่งที่ต้องทำ นี่คือความเข้มแข็งของเพศหญิงที่ได้ชื่อว่า “แม่” เธอจึงบอก

กับพระว่า

“ดิฉันจะเข้าไปดูศพลูก หลวงพ่อบอกโยมอย่ามา มาไม่ได้ มันยังยิงกันอยู่เลย ข้างในออก

ไม่ได้ ข้างนอกเข้าไม่ได้ โยมอย่ามา ตอนนี้เราติดต่อ สส. สว. ให้มานำคนที่มาหลบอยู่ในวัดออกไป

จะให้เขามาเอาศพ 6 ศพส่งไปโรงพยาบาลให้ โยมอย่ามามันอันตราย”

 แม่พเยาว์ไม่เชื่อยังพยายามหารถไปที่ราชประสงค์ แต่อุปสรรคยังไม่หมด เรียกได้ว่ามัน

เป็นบทพิสูจน์ของความเป็นแม่ที่มีหัวใจแข็งแกร่ง ไม่ยอมต่ออุปสรรคใด ๆ  และไม่เชื่อผู้ใด หากไม่เห็นด้วยดวงตา แม่พยายามเรียกรถแท็กซี่หลายคัน ไม่มีคันไหนยอมไป แถมด้วยการเล่าให้แม่ฟังอีกว่า ทหารมันเห็นแท็กซี่มันยิงเลย นี่คือการจุดประกายให้ผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยเป็นแค่แม่ของลูก แม่บ้าน และแม่ค้า เธอคิดว่านี่มันประเทศไทยรึเปล่า สุดท้ายเธอกับลูกชายกลับมาตั้งหลักที่บ้าน บ่ายวันที่ 20 พค. 53 ทีวีก็ออกข่าวว่าจะนำศพไปโรงพยาบาลเพื่อพิสูจน์ศพ โดยมีหมอพรทิพย์ออกมาว่าจะไปพิสูจน์ศพตอนบ่าย  แม่ยังเชื่อในวิถีของอาชีพแพทย์ว่าจะไม่โกหก เพราะลูกสาวเธอเคยไปช่วยหมอคนนี้คราวสึนามิเกิดขึ้นทางภาคใต้ ทำให้เธอดีใจว่าศพจะได้พิสูจน์แล้ว การรับศพคงจะไม่เป็นอุปสรรคอีกแล้ว เธอตัดสินใจโทรไปโรงพยาบาล แม่โทรไปโรงพยาบาล แต่คำตอบคือ ไม่ต้องมา มาก็ยังไม่ได้รับศพ มาก็ไม่ให้ดู พวกเขาต้องพิสูจน์ศพก่อน ให้มารับศพวันต่อไป  เป็นอันว่าแม่พเยาว์ต้องอดทนกับความเจ็บปวดที่เก็บไว้ข้างในจนกระทั่งได้พบลูกอีกครั้งวันที่ 21 พค.53

 

ก้าวที่ช้าแต่แข็งแกร่งของแม่

            “ชีวิตจริงมันยิ่งกว่านิยาย หรือนิยายก็มาจากชีวิตจริง” ประโยคดังกล่าวไม่ได้ห่างไกลไปจากความเป็นจริงที่เกิดขึ้นเลย แม่หลายคนที่ไม่เคยเข้าใจสิ่งที่ลูกทำ แม่หลายคนเปลี่ยนความคิดว่าตนเองมีหน้าที่แค่การทำมาหากินเลี้ยงครอบครัว ไม่เคยสนใจสิ่งรอบข้างหรือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นรอบตัวเอง แต่หลังจากการสูญเสียลูกหรือสามีหรือบุคคลอันเป็นที่รัก มักส่งผลให้เธอเหล่านั้นก้าวเดินด้วยความแข็งแกร่ง

          หลังจากแม่พเยาว์พยายามหาทางไปรับศพในวันที่สองของการเสียชีวิตของน้องเกตุแล้วได้รับคำตอบว่า “ไม่ได้”   วันที่ 21 พค. 53 แม่และลูกชายไปถึงทางโรงพยาบาลตำรวจ ได้ดูรูปศพจากคอมพิวเตอร์ว่าศพไหนที่ใช่  และแม่ก็เจอรูปน้องเกตุ ติดป้ายชื่อไว้ว่า “หญิงไม่ทราบชื่อ” ทำให้แม่ต้องรีบบอกว่า “คนนี้แหละลูกฉัน นางสาวกมลเกตุ อัคฮาด”  น้องชายของน้องเกตุไปถามหมอว่า “พี่ผมโดนยิงกี่นัด” หมอตอบว่า “สองนัด” และ “ถูกยิงจากล่างหรือบน” หมอตอบ “ไม่ได้”  ณ เวลานั้นแม่พเยาว์ไม่ต้องการรู้เรื่องใดทั้งสิ้นสิ่งที่ต้องการคือ เอาศพลูกสาวไปบำเพ็ญกุศลก่อน

คืนที่สองของการตั้งสวดอภิธรรมศพน้องเกตุมีหน่วยงานอาสา ซึ่งเป็นกลุ่มที่ไปนำทั้ง 6 ศพจากวัดปทุมมาส่งโรงพยาบาลตำรวจ เขามาบอกกับแม่ว่า น้องเกตุโดนยิงมากกว่าสองนัด  นับจากวินาทีนั้นเป็นต้นมาแม่พเยาว์ต้องใช้ความอดกลั้นแล้วเดินต่อไป  เมื่อถึงวันเผาศพแม่พเยาว์อาจทำเหมือนคนไทยทั่วไปที่เปิดเพื่อดูหน้าคนที่ตนรักเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะจากกันตลอดไป แต่แม่ทำมากกว่านั้นคือเปิดโลงศพแล้วถ่ายรูปและร่องรอยที่ถูกยิง ปรากฏว่าน้องเกตุโดนยิงตั้งแต่ขาไปจนถึงหัวเลย  น้องเกตุถูกยิงทั้งหมด 11 นัด มันไม่ใช่สองนัดอย่างที่หมอพรทิพย์ออกมานั่งแถลงข่าวกับ ศอฉ. ว่านางสาวกมลเกตุถูกยิงสองนัดไม่มีหัวกระสุนในตัว มันเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้แม่พเยาว์คิดว่า พวกคุณยิงลูกฉันแล้ว พวกคุณยังช่วยเหยียบย่ำลูกฉันอีกเหรอ ตั้งแต่วันนั้นแม่พเยาว์ก็บอกกับลูกสาวที่อยู่ในสภาพร่างไร้วิญญาณว่า แม่สู้ตายเพื่อลูกของแม่ เธอประกาศว่าจะไม่ยอมรัฐบาลและทุก ๆ บุคคลที่รวมกันฆ่าลูกเธอและใส่ร้ายป้ายสีลูกของเธออีก ร่างกาย นับจากวันนั้นแม่พเยาว์ผู้ไม่เคยสนใจการเมือง หรือจะมาข้องแวะกับการเมือง เธอไปทุกที่ทุกแห่งเพื่อเรียกร้องความเป็นธรรมให้กับลูกของเธอ สุดท้าย DSI ก็ออกมาสรุปว่าโดนยิง 5 นัด ถึงแม้เรื่องจริง ๆ แล้วน้องเกตุโดนยิงทั้งหมด 11 นัด  ความจริงที่ปรากฏอีกประการคือ ทุกศพที่ถูกยิงในวัดปทุมนั้น น้องเกดคนเดียวที่โดนยิงมากที่สุด น้องเกตุเป็นผู้หญิงเป็นอาสาพยาบาลมีเครื่องหมาย “กาชาด” ซึ่งถือว่ายามศึกสงครามห้ามทำร้ายเด็ดขาด  แม่พเยาว์กล่าวด้วยอารมณ์โมโหทุกครั้งเมื่อมีใครก็ตามมาถามถึงเรื่องการเสียชีวิตของลูกสาว

“น้องเกดุเสียชีวิตโดยเจ้าหน้าที่รัฐ พวกเขาออกแถลงการณ์อย่างบิดเบือนข้อเท็จจริง แรก ๆ

 ออกมาบอกว่า น้องเป็นพยาบาลเถื่อน ถูกยิงจากนอกวัดแล้วลากศพเข้ามาในวัด โดยเฉพาะ “นาย

ไก่อู คนพูดสวมเครื่องแบบกองทัพแต่พูดตอแหลกันได้อย่างหน้าตาเฉย ลูกฉันตายเพราะถูก

ฆาตรกรรมนะ ไม่ใช่ต่างฝ่ายต่างยิงกันแล้วโดนยิงตาย ”  นี่คืออีกสาเหตุที่ทำให้แม่พเยาว์ต้องออกมา

ต่อสู้ หาความเป็นธรรมให้กับลูก

สิ่งที่แม่อย่างเธออยากรู้คือ พวกเขาฆ่าลูกฉันทำไม น้องเกตุถูกยิงขณะที่มือเขายังสวมถุงมือ

ผ้ายังคาดปาก สัญลักษณ์กาชาดยังอยู่บนตัว การที่ ศอฉ. ออกมาแถลงเกี่ยวกับการเสียชีวิตในวัดปทุมเกิดจากการต่อสู้กันแล้วถูกยิงตาย ทหารที่ยิงเข้าไปในวัดออกมาบอกว่ายิงต่อสู้กับชายชุดดำ  แต่แม่พเยาว์ตั้งข้อสังเกตว่า..... “ทั้งหกศพพิสูจน์แล้วมือไม่มีเขม่าดินปืนสักศพ หลักฐานเหล่านี้ทำให้แม่พเยาว์ออกมาประกาศทันทีว่า “การตายของน้องเกตุและหกศพเป็นการกระทำของเจ้าหน้าที่รัฐ แต่ไม่ยอมรับเพราะความกลัวคนจะว่าทหารยิงประชาชน การใช้ข้ออ้างเกี่ยวกับทหารถูกปล้นปืนไปมันใช้ไม่ได้ ไม่เกี่ยวกับการที่ทหารไปยิงคน พวกคุณยังพิสูจน์ไม่ได้เลยว่า คนกลุ่มนี้เขาเอาปืนคุณไปจริงรึเปล่า แต่สิ่งที่เห็นชัดเจนคือ 6 ศพถูกฆ่าในวัดมันคือเรื่องจริง”

          จากวันนั้น 19 พฤษภาคม 2553 จนถึงวันนี้ “แม่” ผู้สูญเสียที่เปลี่ยนตัวเองจากแม่ค้า กลายนักสู้เพื่อหาความยุติธรรมให้กับลูกสาวที่เสียชีวิต และเพื่อคนอื่น ๆ ในสังคม แม่พเยาวจึงเปิดศูนย์ที่อิมพีเรียลไว้สำหรับการรับเรื่องร้องเรียนต่าง ๆ ของคนเสื้อแดงผู้ได้รับผลกระทบแล้วยังไม่ได้รับการเยียวยาจากรัฐ  เธอจะเป็นผู้ติดตามเรื่องราวและต่อกรกับผู้ยิ่งใหญ่ทุกคนที่จะที่ไม่ยอมให้ความยุติธรรมประชาชนในสังคมไทย เธอยังเดินต่อไปอย่างไม่หยุดยั้งจนกว่า “คนสั่งฆ่าจะไม่ลอยนวล”

                  

                                      -----------------------------------------

ติดรูป“ทักษิณ”เดือดร้อนทำไม?

เรื่องจากปกจากหนังสือพิมพ์ โลกวันนี้ปีที่ 13 ฉบับที่ 3373 ประจำวัน พฤหัสบดี ที่ 6 กันยายน 2012

 

 

“มีวันนี้เพราะพี่ให้”

ถือเป็นวลีเด็ดจาก พล.ต.ท.คำรณวิทย์ ธูปกระจ่าง ผู้บัญชาการตำรวจนครบาล (ผบช.น.) ที่ทิ่มแทงใจกลุ่มคนไม่เอาทักษิณเป็นที่สุด

ก็เล่นเปิดหน้าอย่างไม่เหนียมอายว่าขึ้นมาคุมนครบาลได้ในวันนี้เพราะได้รับการสนับสนุนจาก พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรี

แสดงความเคารพรักอย่างสุดซึ้งด้วยการทำป้ายข้อความ “มีวันนี้เพราะพี่ให้” ติดอยู่เหนือป้ายชื่อตัวเองที่ห้องทำงานใน บช.น.

แถมยังมีรูปที่ พ.ต.ท.ทักษิณเป็นผู้ประดับยศพลตำรวจโทให้เมื่อวันที่ 29 มิ.ย. 2555 ที่ผ่านมา ติดหราอยู่ข้างฝาหน้าห้อง พร้อมกับลายมือที่คนรักทักษิณมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของอดีตนายกฯทักษิณที่เขียนข้อความว่า

“ขอแสดงความยินดีกับแจ๊ดน้องรัก ขอให้มีความสำเร็จในหน้าที่การงาน เป็นที่รักของประชาชนและเพื่อนตำรวจ รัก พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร” ลงวันที่ 29 มิ.ย. 2555

ทั้งหมด ผบช.น. เป็นผู้จัดหา และเป็นคนชี้จุดให้เจาะผนังติดรูป แขวนป้ายข้อความ ด้วยตัวเอง

และก็เป็นอะไรที่ไม่เกินความคาดหมายที่กลุ่มคนไม่เอาทักษิณต้องออกมาโขกสับเรื่องนี้

เปิดหน้ามาก่อนใครเลยคือ “บักใส” นายสุริยะใส กตะศิลา อดีตผู้ประสานงานกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ที่วันนี้แยกตัวออกไปทำงานในนามกลุ่มกรีน

“การให้อดีตนายกรัฐมนตรีที่หลบหนีคำพิพากษาของศาลในคดีอาญาและหมายจับของศาลอีก 6 หมายประดับยศให้ ถือเป็นพฤติกรรมที่ทำให้เกิดความเสื่อมเสียต่อสถาบันตำรวจไทยในภาพรวม ซ้ำร้าย พล.ต.ท.คำรณวิทย์ยังให้สัมภาษณ์สื่อมวลชนแบบไม่หวั่นเกรงกฎหมาย ทั้งที่ๆตัวเองรับราชการตำรวจ และเป็นนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ ย่อมรู้ดีว่าอะไรควรทำ ไม่ควรทำ อะไรผิดหรือไม่ผิดกฎหมาย”

มุ่งโจมตี 3 ประเด็นหลักคือ ไม่เหมาะสม ทำภาพพจน์ตำรวจเสียหาย และผิดกฎหมาย

นายสุริยะใสบอกว่า พล.ต.ท.คำรณวิทย์จะชอบพอรักใคร่หรือมีบุญคุณต้องตอบแทน พ.ต.ท.ทักษิณมากมายแค่ไหนก็เป็นเรื่องส่วนตัวที่ต้องแยกแยะจากหน้าที่และความรับผิดชอบตามกรอบกฎหมาย อย่าเอาลัทธิบูชาบุคคลมาอยู่เหนือกฎหมายและความถูกต้อง

“มีวันนี้เพราะพี่ให้ แต่วันหน้าพี่ก็ช่วยไม่ได้เสมอไป”

ส่งเสียงคำรามขู่กันในทีก่อนจะสำทับอีกว่า

เรื่องนี้ไม่ใช่แค่ขัดประมวลจริยธรรมของข้าราชการและนักการเมือง แต่ยังเข้าข่ายละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ตามมาตรา 157 เพราะ พล.ต.ท.คำรณวิทย์เป็นเจ้าพนักงาน มีหน้าที่ต้องจับกุมผู้ต้องหาที่หลบหนีคดี มีหมายจับ โดยไม่มีข้อยกเว้นใดๆ แต่นอกจากไม่จับแล้วยังให้ผู้ต้องหาหนีคดีประดับยศให้อีก

ไม่พ้นยกมาตรา 157 ขึ้นมาขู่

ทั้งที่ขู่จนเจ็บคอ เสียงแห้งมาหลายปี ก็เห็นมีคนระดับรัฐมนตรี ปลัดกระทรวง อธิบดี บินไปพบอดีตนายกฯจนหัวบันไดไม่แห้ง แต่ก็เอาผิดใครไม่ได้สักคน

งานนี้จะส่งไม้ต่อให้คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.) รับช่วงต่อสอบเอาผิด

คดีแบบนี้น่าจะเข้าไปกองอยู่ใน ป.ป.ช. เป็นเข่งๆ หากเอาผิดได้คงติดคุกกันระนาวไปแล้ว เพราะใครก็รู้ว่า ป.ป.ช. กับ พ.ต.ท.ทักษิณเป็นปลาคนละน้ำ หากมีช่องฟันลูกข่ายนายใหญ่ได้มีหรือจะไม่ฟัน

คนขู่ก็ขู่ไป คนถูกขู่กลัวซะที่ไหน

พล.ต.ท.คำรณวิทย์ชี้แจงตรงไปตรงมาว่า “ผมรักเคารพใครก็นำภาพคนนั้นมาติดไว้ มันจะเดือดร้อนอะไรกันนักหนา...ผมติดไว้เพื่อเตือนสติตัวเองเท่านั้น...ผมไม่เคยเนรคุณคน”

พร้อมประกาศดังๆให้ได้รู้กันทั่วไปว่า

“ถ้าการเมืองเปลี่ยนขั้วขอออกทันที ไม่ต้องรอให้ใครมาย้าย”

นับเป็นลูกผู้ชายตัวจริง เพราะยอมรับความจริงว่า “มากับการเมืองก็ต้องไปพร้อมกับการเมือง”

ไม่ใช่เป็นใหญ่เพราะขั้วนี้ แต่พออีกขั้วเข้ามาปรับย้ายให้ทำงานอื่นก็โวยวายว่าไม่ได้รับความเป็นธรรม ไล่ฟ้องศาลปกครองเพื่อรักษาเก้าอี้

เรื่องนี้เป็นทอล์คออฟเดอะทาวน์ในสังคมอินเทอร์เน็ต ฝ่ายแดงชื่นชม ฝ่ายเหลืองฝ่ายฟ้ารุมด่า แต่ก็คงเป็นประเด็นประเดี๋ยวประด๋าวแล้วก็เงียบไปเหมือนหลายกรณีที่ผ่านมา

มีใครไปพบอดีตนายกฯทักษิณ หรือเปิดตัวเป็นเด็กในอุปถัมภ์ของอดีตนายกฯอีก ก็จะถูกจุดเป็นประเด็นขึ้นมาใหม่

เลี้ยงกระแสเอาไว้ อย่างน้อยก็ใช้อ้างเพื่อสร้างความชอบธรรมให้ฝ่ายตัวเองได้ว่า คดีความหรือความผิดอะไรที่เกิดจากการกระทำในอดีตของฝ่ายตัวเองถูกดำเนินการอย่างไม่ชอบธรรม ไม่ตรงไปตรงมา ถูกกลั่นแกล้งจากเด็กในคาถาของทักษิณ

ส.ส.สุนัย พาทัวร์ทุ่งนิวเคลียร์“คูชาท๊อฟ” ประเทศคาซัคสถาน

โดยทีมข่าว Sunai Fan Club

คนไทยน้อยคนนักที่จะมีโอกาสไปเยือนประเทศคาซัคสถานและเกือบจะเป็นศูนย์ที่จะเคยไปเที่ยวเมือง คูชาท๊อฟ (Kurchatov) ดินแดนทุ่งระเบิดนิวเคลียร์ หลังจากยุติสงครามเย็นเมืองนี้แทบจะเป็นเมืองร้าง เพราะโครงการทดลองระเบิดนิวเคลียร์อาวุธมหาประลัยของรัสเซียได้ยุติลง คงเหลือไว้แต่ความหลัง ความเจ็บป่วย และอันตรายของกัมมันตภาพรังสีอันเป็นผลจากการทดลองอาวุธนิวเคลียร์ในพื้นที่ของเมืองนี้ แม้จะอยู่ห่างไกลจากตัวเมืองแต่ไม่มีใครอยากเสี่ยงไป

 

คาซัคสถานใช้วิกฤตินิวเคลียร์เป็นโอกาส

          หลังจากสหภาพโซเวียตล่มสลายในปี คศ.1989 รัฐต่างๆที่เคยอยู่ในจักรวรรดิของรัสเซียก็สถาปนาตัวเองขึ้นเป็นเอกราช คาซัคสถานเป็นหนึ่งใน 15 รัฐที่แตกตัวออกมาโลกจึงได้รู้ความจริงว่ารัฐคาซัคสถานคือพื้นที่ที่ถูกใช้ทดลองอาวุธนิวเคลียร์ โดยเริ่มก่อตั้งศูนย์วิจัยตั้งแต่ปี คศ.1949 โดย คูชาทอฟ อิกอร์ วาซิลิวิช  (Kurchatov Iqor Vasilicevich) เป็นผู้อำนวยการศูนย์คนแรกซึ่งเป็นนักวิทยาศาสตร์ชาวรัสเซียและเป็นผู้นำด้านวิทยาศาสตร์นิวเคลียร์ วิศวกรมือเอกในฐานะผู้นำกรรมกรได้ทำการก่อสร้างศูนย์วิจัยนี้ขึ้น  ท่านผู้อ่านก็คงจะถึงบางอ้อว่าชื่อ คูชาท๊อฟ ที่เป็นศูนย์วิจัยทดลองอาวุธนิวเคลียร์ก็มาจากชื่อของนักวิทยาศาสตร์ท่านนี้ โดยนำชื่อสกุลของท่านมาเป็นชื่อเมืองและชื่อศูนย์วิจัย

รูปปั้นของท่านผู้ก่อตั้ง คูชาท๊อฟ อิกอร์ วาซิลิวิช  (Kurchatov Iqor Vasilicevich) ที่ตั้งอยู่ที่หน้าศูนย์วิจัยนิวเคลียร์

จากปี คศ.1949 ประมาณ 40 ปีหลังจากนั้นได้มีการทดลองระเบิดนิวเคลียร์รวมกันแล้วประมาณเกือบ 500 ครั้ง ในช่วงสงครามเย็น คือนับแต่สิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 ในปี คศ.1945 และจากข้อมูลที่ถูกเปิดเผยหลังจากอำนาจเผด็จการของระบอบโซเวียตที่เผชิญกับสหรัฐอเมริกามายาวนานถึง 50 ปี ในวันนี้ได้ล่มสลาย ความลับทั้งหลายก็ถูกเปิดเผยขึ้นว่าผลจากการทดลองอาวุธนิวเคลียร์ของสหภาพโซเวียตในครั้งแรกๆเป็นการทดลองแบบดิบๆ คือทดลองบนผืนดินในรัฐแห่งนี้ที่มีประชากรอยู่อาศัยเบาบางเมื่อ 60 ปีก่อนก็ลองคิดดูเถอะครับว่าก็ขนาดญี่ปุ่นเจอไป 2 ลูกก่อนจะยอมแพ้และเป็นอันสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 กัมมันตภาพรังสีปรมาณูได้ส่งผลให้เกิดคนเจ็บคนป่วยยาวนานมาจนถึงวันนี้ แล้วชาวคาซัคสถานโดยเฉพาะในพื้นที่ของเมืองคูชาท๊อฟและพื้นที่ใกล้เคียงจะเจอเข้าไปขนาดไหน หลักฐานทางทะเบียนคนเสียชีวิตที่ถูกเปิดเผยหลังจากที่ปิดลับมาเป็นเวลายาวนานจึงมีนับแสนคนและที่บาดเจ็บมากบ้างน้อยบ้างรวมแล้วมีเป็นล้านคน ในการเดินทางของ ส.ส.สุนัย ตามคำเชิญรัฐสภาคาซัคสถานครั้งนี้ได้นำคณะไปเยี่ยมโรงพยาบาลในเมืองเซเม่ (Semey) ซึ่งเป็นเมืองใหญ่ที่คลุมพื้นที่ของเมืองคูชาท๊อฟ เจ้าหน้าที่ก็ได้นำสมุดบุญชีคนป่วยมาให้ชมซึ่งในอดีตแม้แต่ทะเบียนผู้ป่วยก็เป็นความลับ ท่านผู้อ่านฟังถึงตรงนี้แล้วคงย้อนนึกถึงเมืองไทยเราวันนี้นะครับว่าเราก็อยู่ในยุคเผด็จการเหมือนกันแต่ไม่รู้สึกตัวเพราะอะไรๆก็เป็นความลับแม้แต่คนถูกฆ่าตายกลางราชประสงค์ยังพูดความจริงไม่ได้ว่าใครสั่งฆ่าดูๆไปก็คล้ายกับคนในเมืองเซเม่และคูชาท๊อฟ ประเทศรัสเซียในเวลานั้นที่ไม่รู้ว่าตัวเองมีอยู่กับความตายทุกลมหายใจเข้าออก ดังนั้นท่านประธานาธิบดี นาซาบาเยฟ (Nazabayev) ซึ่งเป็นประธานาธิบดีที่มาจากการเลือกตั้งคนแรกนับตั้งแต่ก่อตั้งประเทศขึ้นใหม่เมื่อ 16 ธันวาคม คศ.1991 จึงใช้วิกฤตินี้เป็นโอกาสโดยเสนอนโยบายที่ชาวโลกเรียกร้องต้องการมาเป็นเวลานานแล้วคือ เป็นผู้นำเรียกร้องให้ยุติการทดลองอาวุธนิวเคลียร์เพื่อให้โลกปลอดจากอาวุธนิวเคลียร์โดยมีชื่อโครงการระดับโลกนี้ว่า “จากการห้ามการทดลองอาวุธนิวเคลียร์ไปสู่โลกที่ปลอดอาวุธนิวเคลียร์” (From the Nuclear Test Ban to a Nuclear Weapons-Free World ) โดยจัดประชุมประจานความโหดร้ายของยุคสงครามเย็นโดยเชิญตัวแทนจากประเทศต่างๆเข้าร่วมการประชุมรณรงค์มายาวนาน นับแต่ก่อตั้งประเทศโดยใช้ข้อมูลพื้นที่จริงที่เป็นศูนย์วิจัยและทดลองอาวุธนิวเคลียร์ที่เมือง คูชาท๊อฟ และ เซเม่ จัดแสดงนิทรรศการและรณรงค์

การเดินทางไปเมืองคูชาทอฟและเซเม่ของ ส.ส.สุนัย ระหว่างวันที่    26-31 สิงหาคม 2555 ก็เป็นไปตามคำเชิญของรัฐสภาคาซัคสถานเพื่อเข้าร่วมรณรงค์ยุติการทดลองอาวุธนิวเคลียร์เป็นปีที่ 21 ก็จากแปรวิกฤติเป็นโอกาสฯพณฯ นาซาบาเยฟ จึงเป็นประธานาธิบดีคนแรกและคนเดียวที่ครองใจประชาชนคาซัคสถานมาติดต่อกันตั้งแต่ก่อตั้งประเทศมาจนถึงวันนี้ โดยไม่มีการกล่าวหาใส่ร้ายว่าผูกขาดอำนาจหรือเผด็จการรัฐสภาเหมือนอย่างบ้านเรา

สุนัยแฟนคลับขอนำเพื่อนๆชมภาพการเดินทางสู่ทุ่งนิวเคลียร์คูชาท๊อฟเสมือนหนึ่งเดินทางไปเอง

 

เนื่องจากเมืองคูชาท๊อฟอยู่การทุ่งทะเลทรายไม่สะดวกกับการเดินด้วยทางรถยนต์จึงต้องเครื่องบินจากเมืองหลวง Astana ไปลงที่สนามบิน Semey ก่อนแล้วจึงนั่ง ฮ. ไปอีกประมาณ 50 นาที ซึ่งเป็น ฮ. เก่าของรัสเซีย ทำให้หลายคนปฏิเสธที่จะไม่ร่วมเดินทางไปด้วย

การต้อนรับที่สนามบิน คูชาท๊อฟ สาวๆคาซัค แต่ชุดประจำชาติมาต้อนรับด้วยหน้าตายิ้มแย้ม หลายคนมีกำลังใจขึ้น ฮ. แบบตายเป็นตาย

สภาพ ฮ.ที่จะนำคณะผู้มาเยือนไปคูชาท๊อฟ

พร้อมเดินทาง แม้ ฮ.เก่า แต่นักบินมือใหม่ ได้ยินแล้วมีกำลังใจเป็นหนุ่มขึ้นเยอะ

ตลอดทางก่อนถึงเมืองคูชาท๊อฟเป็นทุ่งโล่งไม่มีผู้คนอาศัย

เริ่มเข้าสู่เมืองคูชาท๊อฟบ้านเมืองที่เห็นไม่มีผู้อยู่อาศัยคล้ายเมืองร้างหลังจากสิ้นสุดสงครามเย็นและยุติการสร้างระเบิดนิวเคลียร์

ฮ. ลงที่เมืองคูชาท๊อฟ ณ. ศูนย์วิจัย

คณะสาวสวยคาซักในชุดพื้นเมือง (สีแดงซะด้วย) ตั้งแถวคอยต้อนรับคณะผู้มาเยือน

นี่คือตัวอาคารสำนักงาน (ป้ายบอกชื่อสำนักงานแต่อ่านไม่ออกเพราะเป็นภาษารัสเซีย)

ภาพแสดงนิทัศการณ์ให้รายระเอียดเกี่ยวกับการทดลองนิวเคลียร์ในอดีตและภาพประชาชนที่ได้รับความเจ็บป่วยจากการแพร่กระจายของสารกัมมันตภาพรังสี

ในห้องปฏิบัติการต้องใส่ชุดเสื้อคลุม

ที่เห็นเป็นพื้นที่อันตรายจากการทดลองระเบิดนิวเคลียร์ พื้นที่สีแดงคือพื้นที่ที่มีกัมมันตภาพรังสีมีขนาดพื้นที่กว้างใหญ่ตั้งแต่ 1000-2000 ตารางกิโลเมตร และต้องใช้เวลานานมากกว่ากัมมันตภาพรังสีจะหมด  บางพื้นที่อาจจะใช้เวลานานกว่าชีวิตของเรายังไม่อาจจะรับรองได้ว่าจะปรอดภัย

คาซักสถานแปรศูนย์วิจัยนี้เป็นศุนย์วิจัยเพื่อเยียวยาและขจัดรังสีรวมทั้งนำนิวเคลียร์มาสู่การพัฒนาที่สร้างสรรค์

ออกจากเมืองคูชาท๊อฟสู่ทุ่งนิวเคลียร์ของจริง

 ส.ส.สุนัย กล่าวแถลงการณ์ ณ ทุ่งนิวเคลียร์  คูชาท๊อฟ

 

 

 

งานเลี้ยงขอบคุณ ณ กระโจมกลางทุ่งนิวเคลียร์

 

 

งานเฉลิมฉลองแห่งสันติภาพที่ประชาชนชาวคาซักสถานภาคภูมิใจ

จาก"มือที่สาม" ถึง"ชายชุดดำ" มุขเด็ดคดี 98 ศพ

ที่มา:มติชนรายวัน 5 กันยายน 2555

คดีสลายม็อบ 98 ศพ ยิ่งสืบพยาน ยิ่งพบ "ความจริง" เพิ่มมากขึ้น

ลำพังฆ่าคนตายคนเดียว ก็หืดขึ้นคอ ด้วยระวางโทษระดับประหารไปจนถึงจำคุก

แต่นี่ 98 ศพ

คดีพยายามฆ่าก็เช่นกัน

สามัญชนทั่วไป เจอข้อหาพยายามฆ่าเข้าไป ผู้เสียหาย 1-2 คน ก็เห็นตะรางลอยมาลิบๆ

แต่นี่พยายามฆ่าล็อตยักษ์ 2,000 คน

นับเป็นคดีใหญ่ที่ท้าทายทั้งฝ่ายโจทก์และจำเลย

แม้นักสิทธิมนุษยชนตำรับไทยจะยืนยันหนักแน่นว่า เป็นการกระทำสมควรแก่เหตุ ไม่ละเมิดสิทธิมนุษยชน

ก็ยากที่จะทำให้วิญญูชนเห็นด้วย

ปัญหาของคดี 98 ศพ เริ่มต้นจากการชุมนุมเรียกร้องทางการเมือง

แต่รัฐบาลขณะนั้น ตัดสินใจใช้กำลังทหารติดอาวุธออกดำเนินการ แทนที่จะใช้หน่วยปราบจลาจล

เป็นความผิดพลาดประการแรก และประการสำคัญ

แม้จะมีความพยายามป้องกันตัวไว้ก่อน ด้วยการประกาศใช้กฎหมายสำหรับสถานการณ์พิเศษ

แม้จะมีการประกาศใช้มาตรการจากเบาไปหาหนัก

การใช้กำลังทหารในตอนย่ำค่ำ ที่สี่แยกคอกวัว คือความผิดพลาดต่อมา

การใช้สไนเปอร์ลอบยิงผู้ชุมนุม ผลคือมีผู้เสียชีวิตในลักษณะที่โดนกระสุนเข้าที่ศีรษะ ใบหน้า จำนวนมากผิดสังเกต

แม้เมื่อมีโอกาสที่จะหยุดการปะทะได้ แต่กลับเดินหน้าและถลำลึก จนกระทั่งตัวเลขเดินทางไปถึง 98 ศพ

ซึ่งปิดท้ายด้วยการสังหาร 6 ศพ ที่วัดปทุมวนารามฯ หลังจากแกนนำเสื้อแดง ประกาศสลายการชุมนุมแล้ว

เมื่อมาถึงจุดนี้ คำถามสำคัญคือ ใครสังหาร 98 ศพ ใครสั่งการ และใครต้องรับผิดชอบ

หลังจาก 3 ก.ค.2554 คดี 98 ศพ ที่โดนแช่เย็นมาอย่างยาวนาน กลับคืนชีพมาอีกครั้ง

คำแถลงของกรมสอบสวนคดีพิเศษ ล่าสุด ระบุว่า มีหลักฐานชี้ชัดว่า มีผู้เสียชีวิตเพราะการกระทำของเจ้าหน้าที่ 38 ศพ จากทั้งหมด 98 ศพ

ขณะที่การเบิกความ การให้ปากคำของผู้เกี่ยวข้อง ทำให้เห็นภาพของเหตุการณ์ชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ

ว่า ใครสั่งการ ใครดำเนินการ

ชื่อเสียงเรียงนามของพลซุ่มยิง หรือพลแม่นปืน ก็ปรากฏต่อสังคมไปแล้ว

แต่ความจริงแท้ที่ต้องยอมรับคือ ไม่มีทางที่คดีนี้จะเดินหน้าไปสู่ข้อสรุปอย่างราบรื่น โดยไร้ข้อโต้แย้ง

ด้วยเหตุผลอย่างน้อยที่สุด 2 ประการ

ประการหนึ่ง เป็นการต่อสู้คดีในกระบวนการยุติธรรมปกติ ที่สองฝ่ายมีสิทธิเท่าๆกัน แตกต่างจากกระบวนการพิเศษหลังการปฏิวัติรัฐประหาร

ประการหนึ่ง คดีมีเดิมพันระดับคุกตะราง และจะเป็นความผิดติดตัว

ด้วยเหตุนี้ จึงมีการนำเสนอ "ชายชุดดำ" เข้ามาในคดี

โดยกำหนดให้มีบทบาทเป็นเจ้าของผลงานการสังหาร ทั้งผู้ชุมนุม และเจ้าหน้าที่รัฐบาล

หลังจากโหมโรงมา 2 ปี นับเป็นโอกาสดีที่จะได้พิสูจน์เรื่องราวและศักยภาพของชายชุดดำ

ด้วยเหตุนี้ จึงมีการนำเสนอข้อมูลแปลกๆ อาทิ วิถีกระสุนของ 2 ศพ วัดปทุมฯ ที่สมาชิกพรรคประชาธิปัตย์ ระบุว่า กระสุนเข้าจากด้านล่างของร่างกาย แล้วจะกล่าวหาทหารบนรถไฟฟ้าได้อย่างไร

แม้จะมีผู้เชี่ยวชาญชี้ไว้ก่อนแล้วว่า กระสุนที่เข้าจากเอวไปออกหัวไหล่ เป็นผลจากการที่เหยื่อกระสุนอยู่ในท่าหมอบหลบกระสุนปืนก็ตาม

เป็นวิธีสร้างความ "ซับซ้อน" เพิ่ม "เรื่องราว" เพื่อทำลายน้ำหนักของข้อเท็จจริงเรื่องใดเรื่องหนึ่ง

เป็นมุขเดียวกับ "มือที่สาม" หรือ "ผู้ไม่หวังดี" ในยุคซิกส์ตี้-เซเว่นตี้ ที่สหรัฐ เป็นผู้นำต่อต้านคอมมิวนิสต์

จะยังได้ผลหรือไม่ เป็นเรื่องที่ต้องลุ้น

ทักษิณ ณ อเมริกา จับตาบทเปลี่ยนสถานการณ์

จาก บทชี้นำ หนังสือพิมพ์ RED Power ฉบับที่ 28 เดือน สิงหาคม 2555

โปรดทำเครื่องหมาย (X) ไว้หน้าข้อที่ท่านเห็นว่าถูกต้องที่สุดเพียงข้อเดียว

 

ทำไม พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ไปอเมริกาจึงเกิดปฏิกิริยาจากขบวนการเสื้อเหลืองมากกว่าทุกประเทศที่ทักษิณเคยไป ?

(    )       ก. เพราะประชาธิปัตย์และพวกเสื้อเหลืองโกรธแค้นมากเป็นกรณีพิเศษเนื่องจากฐาน

ที่มั่นแห่งสุดท้ายในต่างประเทศพังทลายแล้ว    

(    )       ข. เพราะเป็นการส่งสัญญาณว่าระบอบเผด็จการอำมาตย์ไทยที่มีแนวนโยบายล้า

หลังใกล้พังแล้ว อเมริกาจึงแตะมือกับอำนาจกลุ่มใหม่ไว้ก่อน

(    )       ค. เพราะน้องสาวของทักษิณเป็นนายกรัฐมนตรี

(    )       ง. ถูกทุกข้อ

                  

 เฉลย ข้อที่ถูกที่สุดคือ (X) ข้อ ง. ถูกทุกข้อ

 

          หลังจากการออกพระราชกฤษฎีกาอภัยโทษซึ่งเป็นงานประจำของทุกรัฐบาลเนื่องในโอกาสวันเฉลิมพระชนม์พรรษาเดือนธันวาคมที่ผ่านมาโทษอุกฉกรรจ์ทั้งหลายนับตั้งแต่ปล้น ฆ่า ลงมาจนถึงวิ่งราวทรัพย์ได้รับการอภัยโทษหมด แต่โทษของนักการเมืองจากความผิดลงลายมือชื่อรับรองสำเนาถูกต้องในบัตรประชาชนของ พ.ต.ท.ทักษิณ ด้วยคำพิพากษาเพียงศาลเดียวห้ามอุทธรณ์ ฎีกา ไม่อาจจะอภัยให้ได้ตามข้อคัดค้านของพรรคประชาธิปัตย์ พรรคนายหน้าอำมาตย์ และตามมาด้วย พ.ร.บ.ปรองดอง  ก็ออกไม่ได้เพราะพวกประชาธิปัตย์อ้างว่าเป็นกฎหมายที่จะล้มสถาบันและเป็นกฎหมายเพื่อล้างผิดให้ทักษิณคนเดียว และยังอีกสารพัดกระบวนการที่ขัดขวางเพื่อไม่ให้ภาพใบหน้าของทักษิณเข้ามาลอยอยู่ใกล้ๆสายตาใครบางคนได้ สถานการณ์การเมืองไทยทั้งหมดจึงสะเด็ดน้ำแล้วด้วยเหตุและผลซึ่งทั้งโลกก็รู้ว่า “ใครบางคน” ในประเทศไทยคนนั้นที่ไร้เหตุไร้ผลและเป็นตัวจักรสำคัญผลักดันให้พรรคลูกสมุนและองค์มวลชนลูกสมุนออกมาเคลื่อนไหวปั่นป่วนสถานการณ์และร่วมมือกับทหารบางกุล่มที่คอยช่วงชิงโอกาสแสวงหาอำนาจโดยมิชอบ จากการล้มระบอบประชาธิปไตยที่ติดนิสัยกันมายาวนานในประเทศไทย (ไม่ใช่เฉพาะล้มทักษิณ)

           ด้วยเหตุนี้การส่งสัญญาณจากต่างประเทศในรูปของการเปิดทางให้ทักษิณจึงกลายเป็นคลื่นซัดปราสาททรายแห่งคุณธรรมของระบอบอำมาตย์ไทยที่ล้าหลังพังทลายลงทีละส่วนทุกวัน

           เวทย์มนต์ที่ปลุกเสกเรื่องนักโทษชายก็ดี หรือผ้ายันต์ที่แปะหลังทักษิณให้ร้ายว่าเป็นผู้ก่อการร้ายก็ดี วันนี้ไม่เพียงแต่ไม่ศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นแต่กลับกลายเป็นการประจานตัวเองของกระบวนยุติธรรมที่ “ใครบางคน”สั่งการได้ที่ผ่านมาว่า น่าขำขันปนขยะแขยงอย่างที่สุดของผู้นำทุกประเทศในโลกนี้

           ยิ่งกระบวนยุติธรรมของ“ใครบางคน”ทำการโฆษณาประจานทักษิณก็ยิ่งเป็นการประจานตัวเองว่าโลกนี้ไม่มีใครเคารพกระบวนยุติธรรมของ“ใครบางคน”ผู้สวมวิญญาณฆาตกรแล้ว

           กระบวนยุติธรรมของใครบางคนที่สั่งได้ ไม่ใช่ทำร้ายเฉพาะทักษิณแต่กำลังทำร้าย  จตุพร พรหมพันธุ์ และทุกๆคนที่เขาเกลียดและที่น่าเกลียดน่ากลัวที่สุดก็คือกำลังทำร้ายประเทศชาติ

           ระบบการข่าวของอเมริกานั้นทั้งสุดยอดและล้ำลึก

           เอกอัครราชทูตของอเมริกาในทุกประเทศรวมทั้งในประเทศไทยมีหน้าที่ต้องเก็บข้อมูลการเปลี่ยนแปลงของการเมืองอย่างถี่ยิบรายงานสู่ วอชิงตัน

           การเจาะข่าวจากผู้นำระดับสูงของไทยจากทูตอเมริกาในไทยก็แสดงให้ดูแล้ว ไม่ว่าคนนั้นจะเป็นประธานองคมนตรี เช่น พลเอกเปรม ติณสูลานนท์ หรือหัวหน้าคณะปฏิวัติอย่าง พลเอกสนธิ บุญยรัตกลิน เขาก็ทำให้คนได้รู้ได้เห็นแล้วจากข่าวอื้อฉาว กรณีวิกิลีกส์ เป็นต้น

           ไม่เพียงเท่านั้น ทูต  USA ยังลงไปคุยกับแกนนำมวลชนเสื้อแดงในหมู่บ้านเสื้อแดงอีสานและภาคเหนือด้วย

            เนื้อในที่เน่าในและกลวงโบ๋ของระบอบอำมาตย์ไทยที่ล้าหลังยังจะเหลืออะไรที่ USA จะไม่เห็นอีก ?

            การเดินทางไปอเมริกาของทักษิณครั้งนี้จึงมีความสำคัญที่บ่งบอกถึงการพังทลายโดยสิ้นเชิงของอำนาจรัฐเผด็จการของระบอบอำนาจแห่งอำมาตย์แล้ว

            สิ่งที่ทักษิณและอเมริกายังเกรงใจระบอบอำมาตย์ไทยมีอยู่นิดเดียวเท่านั้นก็คือ ยังไม่ให้ทักษิณ กับ โอบลามา พบกันในที่เปิดเผยเท่านั้น.......ซึ่งไม่ยากเลยจากคนที่อยู่ในระดับผู้นำอย่างทักษิณ

            จงอยู่กับตัวเองอย่างมีความสุขเถิด!!!

            จงนอนกอดตำรากระบวนยุติธรรมสั่งได้เฉพาะในห้องนอนส่วนตัวของท่านเถิด!!!

            อีกไม่นานความเกลียดและความวิตกกังวล ความโมโหร้ายของบุคคลคนนั้นที่เป็นต้นเหตุของวิกฤติประเทศก็คงจะจบลงตามกลไกแห่งธรรมชาติ พร้อมกับการจบลงของวิกฤติไทยที่เข้าใจยากเพราะพูดความจริงไม่ได้ก็จะจบลงพร้อมๆกัน

                   

อดทนอีกนิดพี่น้องประชาชน !!! 

ทดสอบน้ำ ทดสอบคน

จาก Voice TV

ปล่อยน้ำ ทดสอบคูคลอง ในวันที่ 5-7 ก.ย.นี้ รัฐบาลวัดใจทั้งระบบคูคลอง และระบบคนทำงาน และยังเดิมพันกันระหว่างสองพรรคการเมือง

การทดสอบการปล่อยน้ำเพื่อป้องกันน้ำท่วมของรัฐบาลในวันที่ 5-7 กันยายนนี้ ได้กลายเป็นประเด็นที่สื่อตามจับตา และพยายามเอานักวิชาการ นักวิเคราะห์มาจับผิดรัฐบาล ว่ากำลังจะสร้างปัญหาทำให้น้ำท่วมโดยไม่จำเป็นใน กทม.

แต่ในซีกรัฐบาล ทั้ง นายกรัฐมนตรี ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร รวมทั้งนักวิชาการหลายท่าน รวมทั้ง รัฐมนตรีววิทยาศาสตร์ ปลอดประสพ สุรัสวดี ที่วันนี้สวมหัวใจเสือ ออกมาเผชิญหน้ากับ หม่อมราชวงศ์ สุขุมพันธุ์ บริพัตร ผู้ว่ากทมฯ ชนกันแบบชนชั้นสูง ทั้งสองตระกูล ดีกรีจึงมันส์ สะใจ พอฟัดพอเหวี่ยง

"ปล่อยน้ำ"รอบนี้ จึงเป็นที่การจับตาว่า ใครจะ "ปล่อยไก่" กันแน่

ทั้งนี้ ในการทดสอบของรัฐบาล จะระบายน้ำออกจากพื้นที่กรุงเทพฯ 3 เส้นทาง คือ ระบายออกแม่น้ำเจ้าพระยา เพื่อออกสู่ทะเล โดยผ่านแนวคลองชักพระ คลองมอญ และคลองบางกอกใหญ่ ส่วนด้างล่างของพื้นที่ฝั่งตะวันตกจะระบายผ่านคลองภาษีเจริญ คลองพระยาราชมนตรี คลองมหาชัย และคลองสนามชัย เพื่อระบายออกทะเลทางด้านใต้ของกรุงเทพฯ และอีกเส้นทางคือระบายสู่คลองภาษีเจริญ ออกไปทาง อ.กระทุ่มแบน จ.สมุทรสาคร เพื่อระบายน้ำลงแม่น้ำท่าจีน นอกจากนี้ยังได้ติดตั้งเครื่องผลักดันน้ำที่คลองสายหลักและติดตั้งระบบตรวจ วัดระดับน้ำอัตโนมัติที่ประตูระบายน้ำคลองทวีวัฒนา 4 จุด เพื่อตรวจสอบและเฝ้าระวังระดับน้ำด้วย

และที่สำคัญเป็นการปล่อยน้ำลงมาเพียง 20-30 % ของปริมาณคลองที่จะรับได้เท่านั้น มิได้ทำการทดสอบแบบ 100 % ซึ่งนักวิชาการต่างๆ ก็รู้แก่ใจว่า ไม่มีการซักซ้อมเผชิญภัยพิบัติแบบ 100% ขนาดการซ้อมแผ่นดินไหวในญี่ปุ่น ที่ทำเป็นประจำ ก็เป็นเพียงการจำลองสถานการณ์ระดับหนึ่ง เพื่อให้ประชาชนรู้ขั้นตอน และเข้าถึงระบบการประสานงานในการทำงานของหน่วยงานภาครัฐ

การปล่อยน้ำรอบนี้ก็เช่นกัน หากเจาะลึกลงไปจะเป็นการได้เห็นการทดสอบอะไรหลายอย่าง ประการแรก เป็นการทดสอบการไหลของน้ำ ทั้งมวลน้ำ และความเร็วในการไหล สิ่งเหล่านี้ แม้การทดลองด้วยแบบจำลองจะทำได้ แต่เนื่องจากสถานที่จริงมีการปรับเปลี่ยนไปมาก ทั้งมีถนนเพิ่ม ทางน้ำไหลที่เปลี่ยนไป การได้ทราบถึงทางไหลของน้ำ ก็จะสามารถประเมินข้อมูล เพื่อจัดระเบียบทิศทางการไหลของน้ำได้ใหม่ เพื่อไม่ให้เกิดพื้นที่แบบรังสิต ที่ท่วมก่อน ยุบทีหลัง


ประการต่อมา เป็นการทดสอบคู คลอง ลำกะโดง ต่างๆ ที่ทางกรุงเทพมหานคร ได้รับงบประมาณในการขุดลอกคูคลองไปแล้ว การปล่อยน้ำเพียง 20-30 % คงจะได้ข้อมูลจริง มวลน้ำเพียงเท่านี้ จะดันให้ระดับน้ำในแต่ละคลองในกทม.เป็นอย่างไร และยังเป็นการสะท้อนการทำงานของกทม.ด้วยว่า ขุด ลอก คูคลอง ได้มีประสิทธิภาพมากน้อยเพียงไร เพราะขี้เลน โคลนตม ขยะต่างๆ ที่จมก้นคลอง รัฐบาลคงมองด้วยตาเปล่าไม่เห็นว่า คลองไหนขุดไปมากน้อยเพียงไร หรือที่มีขุดไปบ้าง เบิกเงินมา 100 ขุดไปเพียง 30 บาท หรือไม่ ก็เลยขอปล่อยน้ำลองของจริงกันหน่อย

ประการสุดท้าย เป็นการส่งสัญญาญเตือนถึงประชาชน ว่า ครั้งนี้จะนิ่งนอนใจไม่ได้ เพราะที่ผ่านมาเวลาที่รัฐบาลประกาศให้อพยพ ก็มัวแต่ห่วงหม้อไห กะละมัง เลยไม่ยอมไปไหน และคิดว่าท่วมนิดเดียว หรือบ้านเราน้ำไม่ท่วม เพราะไม่เคยท่วม ก็เลยไม่สนใจขนข้าวของให้ปลอดภัย การเตือนเบาๆแบบนี้ เลยอาจทำให้ประชาชนพอประเมินสถานการณ์เอาเองได้ โดยไม่ต้องรอทางการเข้ามาดูแล เพราะถ้าระดับน้ำแค่นี้แล้วน้ำเกือบล้นคลอง เป็นอันว่า ควรเตรียมพร้อมระดับหนึ่งทันทีได้แล้ว

อย่างไรก็ดี ชั่วโมงวัดใจในการปล่อยน้ำ นอกจากจะลุ้นเรื่องน้ำจะล้นไม่ล้น หรือน้ำจะไปท่วมแมลงสาปในท่อหรือไม่นั้น แต่ประเด็นการเมือง ก็ไม่พ้นที่จะถูกจับตาไม่ได้ เพราะหากเพียงปล่อยน้ำเพียงเท่านี้ แล้วท่วมในบางพื้นที่ที่ไม่ควรท่วม หรือคู คลอง ที่ยังไม่พร้อม แรงเหวี่ยงจะกลับไปที่กทม.ภายใต้การนำของ ม.ร.ว.สุขุมพันธุ์ ทันที เพราะจะถูกตั้งข้อสังเกตถึงการเตรียมความพร้อมของกทม. เทียบกับอีกหลายจังหวัดที่ผู้ว่าราชการหลายแห่ง ก็ต้องเตรียมพร้อมเช่นกัน

รวมถึง อาจจะถูกมองว่าเป็นการ ตัดแต้ม ก่อนจะเริ่มชิมลางในการทำศึกสนามเลือกตั้งผู้ว่ากทม.ฯหรือไม่อย่างไร เพราะตอนนี้ก่อนที่เพื่อไทย จะเปิดตัวใครมาแข่งนั้น ก็ต้องอาศัยช่วงเวลานี้ นวดคนจากพรรคประชาธิปัตย์ ให้น่วมก่อน เพราะหากยังแข็งอยู่ การเปิดตัวคนที่จะมาสู้กับคุณชายสุขุมพันธุ์นั้น อาจจะยังดูเสี่ยงเกินไป เกมนี้จึงได้ทั้งขึ้นทั้งล่องจากการปล่อยน้ำ และยังเป็นเวลาเช็กชื่อ คนทำงาน ไปในตัว ว่าใครอยู่ตรงไหน ทำอะไร คิดอะไร ต่อไป

ส่วนผลการทดสอบจะออกมาอย่างไร วันนั้นฝนจะตกหนักหรือไม่ หรือทิศทางการขึ้นลงของน้ำจะเป็นอย่างไร แล้วเรื่องของ เฮง หรือ ไม่เฮง ก็ต้องไปวัดใจกัน

แต่ก็ไม่รู้ว่า มีใครไปบนบานอะไรเอาไว้ เดี๋ยวเสร็จงานก็รู้ ใครไปแก้บน !