6 ปี รัฐประหารศาลละลาย

จาก RED POWER ปีที่ 2 ฉบับที่ 29 เดือน ตุลาคม 2555

โดย นายทหารเอก กรุงธน

          คำว่า “สารละลาย” ในศตวรรษที่ 21 ได้เกิดคำแผลงใหม่ต้องสะกดเป็น “ศาลละลาย” โดยใช้ควบกับคำว่า “รัฐประหาร” เมื่อใช้เป็นกิริยาจะมีความหมายว่า “ลักษณะอาการที่แสดงออกเพื่อแก้ปัญหาความอุดตันทางการเมืองอย่างหนึ่ง จากที่เคยใช้ทหารเป็นเครื่องมือก็มาใช้ศาลเป็นเครื่องมือ”

          หากจะขยายความที่มาของคำเต็มๆว่า “รัฐประหารศาลละลาย” ด้วยหลักภาษาไทยของคนเสื้อแดงก็จะเห็นได้ว่าคำๆนี้เป็นคำสะแลงที่สรุปให้เห็นถึงสถานการณ์ 6 ปี หลังการรัฐประหาร 19 กันยา 2549 ว่าได้เกิดการพังทลายของกระบวนการยุติธรรมไทยแล้วโดยมีความหมายเต็มๆของเหตุการณ์ดังนี้

 

 

          “รัฐประหารศาลละลาย” เป็นผลจากการทำรัฐประหารที่แปลกแหวกแนวที่สุดในโลกซึ่งจะเป็นการรัฐประหารครั้งแรกและครั้งสุดท้ายของประเทศไทย

          ลักษณะแปลกแหวกแนวคือเป็นการรัฐประหารที่ไม่เหมือนใครในโลกทั้งรูปแบบและเนื้อหา ดูผิวเผินก็คล้ายกับการรัฐประหารในประเทศด้อยพัฒนาทั้งหลายแต่ดูลึกลงไปกลับกลายเป็นการรัฐประหารที่พัฒนาขึ้นแต่หนักหน่วงกว่าประเทศด้อยพัฒนาเพราะเป็นการรัฐประหารที่ผู้สั่งการทำตามอำเภอใจโดยไม่รู้แม้แต่น้อยว่ากำลังทำลายระบอบอำนาจเก่าแก่ของตัวเอง ด้วยความสับสนในสมองจึงเกิดภาวะโกลาหลของรัฐตลอดระยะเวลา 6 ปี ตั้งแต่ทำลายชื่อเสียงของประเทศด้วยการยึดสนามบิน,ยึดทำเนียบรัฐบาล และฆ่าประชาชนเพียงเพราะเกลียดทักษิณจากคนใกล้ชิดเป่าหูและอยากจะยึดอำนาจนาน 10 ปี เพื่อเป้าหมายบางอย่างที่แปลกประหลาดแต่ก็กล้าๆกลัวๆ โดยหัวหน้าคณะผู้ยึดอำนาจไม่กล้าแสดงตัวเปิดเผยและไม่กล้าทำอะไรตรงๆเหมือนในอดีตเพราะกลัวทหารที่ถูกใช้ให้ทำรัฐประหารจะเชิดอำนาจจนเอาลงไม่ได้เหมือนรัฐบาลจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ต่อเชื่อมถึงรัฐบาลจอมพลถนอมจึงต้องสร้างรัฐบาลหุ่นเชิดประชาธิปไตยและใช้ศาลคุมอำนาจช่วย ดังนั้นการเขียนบทละครการรัฐประหารจึงเริ่มจากล้มรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ที่มาจากการเลือกตั้งเสียก่อน โดยใช้ศาลเป็นกองหน้าในการยึดอำนาจร่วมกับทหารซึ่งเป็นรูปแบบของการใช้กำลังข่มขู่เพื่อมิให้ประชาชนขัดขืนเฉพาะวันที่ขับไล่รัฐบาลแต่หลังจากนั้นก็สลัดทหารทิ้งแล้วให้ศาลเป็นตัวขับเคลื่อนอย่างเปิดเผยตั้งแต่เป็นรัฐมนตรี สมาชิกสภานิติบัญญัติ สมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญเพื่อควบคุมอำนาจทางการเมืองทั้งหมดตามรัฐธรรมนูญที่ศาลร่างขึ้น โดยผู้พิพากษาจำแลงแปลงกายเข้าสู่อำนาจภายใต้ป้ายชื่อว่า ศาลรัฐธรรมนูญ องค์กรอิสระ และสมาชิกวุฒิสภา โดยมีจุดมุ่งหมายที่แฝงเร้นอำพรางโดยขาดผันครองอำนาจไว้เป็นเวลา 10 ปี โดยทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องจะร่วมกันอำพรางผู้สั่งการตัวจริงด้วยการนำระบบกฎหมายคุกตะรางและกระบวนการทั้งหมดมาข่มขู่ประชาชนให้กลัวแทนปืนและรถถัง

          แต่การสลัดทิ้งทหารที่ส่งให้ไปฆ่าประชาธิปไตยแล้วไม่ให้สืบทอดอำนาจหลังการรัฐประหารไม่ต่างอะไรจากการทิ้งผ้าอนามัยลงถังขยะจนก่อให้เกิดความเคียดแค้นฝังลึกของพลเอกสนธิ บุญยรัตกลิน จนถึงขั้นแอบนั่งประดิษฐ์วาทะกรรมที่ล้ำลึกเพื่อเปิดโปงผู้สั่งการเป็นเชิงสัญลักษณ์ว่า “แม้ตายไปก็บอกไม่ได้ว่าใครสั่ง”

          ดังนั้นตลอดระยะเวลา 6 ปีที่ผ่านมาจากมูลเชื้อที่แปลกประหลาดเหล่านี้เราจึงเห็นความวิปริตของบ้านเมืองที่เห็นผู้พิพากษากลุ่มหนึ่งมาแสดงละครตลกที่เรียกชื่อว่า “ตุลาการภิวัฒน์” และได้กลายเป็น “ตุลาการวิบัติ” โดยศาลได้ใส่หัวโขนเป็นผู้บริหารอำนาจเหมือนนักการเมืองโดยแสดงถึงอำนาจพิเศษประสานกับองค์กรอำนาจต่างๆตามรัฐธรรมนูญที่ศาลได้ตั้งขึ้นและที่เด่นชัดที่สุดคือการแสดงออกถึงการปกป้องพรรคพวกทางการเมืองของตนด้วยการลงโทษอย่างหนักหน่วงกับผู้ที่แข็งขืนแต่ผ่อนปรนโทษทัณฑ์ให้กับพรรคพวกของฝ่ายตนที่มุ่งทำลายพ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ซึ่งเป็นเป้าหมายของการรัฐประหาร

          ด้วยเหตุนี้กลุ่มผู้สนับสนุนศาลจึงสร้างวาทะกรรมเชิดชูศาลว่า “ตุลาการภิวัฒน์” แต่กลุ่มที่ต่อต้านการรัฐประหารที่ได้รับความเจ็บปวดจากศาลมักจะชอบเรียกอย่างท้าทายว่า “ตุลาการวิบัติ” เพราะได้เกิดรูปธรรมการตัดสินและวินิจฉัยคดีต่างๆโดยเฉพาะที่เกี่ยวโยงกับเหตุการณ์ทางการเมืองที่มีลักษณะ “สองมาตรฐาน” อย่างเด่นชัดจึงเกิดภาวะการเสื่อมศรัทธาในองค์กรศาลจนเกิดภาวะที่เรียกว่า “ศาลละลาย”

ทำไมต้องเป็นรัฐประหารครั้งแรกและครั้งสุดท้าย ?

                    การรัฐประหารตลอดระยะเวลา 80 ปี ของการเปลี่ยนแปลงการปกครองนับตั้งแต่ 24 มิถุนายน 2475 เป็นต้นมาที่มีมาหลายครั้งแต่จะไม่เห็นผู้สั่งการที่แอบแฝงอยู่หลังฉากที่แสดงตัวประเจิดประเจ้อเด่นชัดเท่ากับการรัฐประหารเมื่อ 19 กันยายน 2549 และในอดีตทหารจะเป็นผู้ตัดสินใจและรับผิดชอบตัวเองในฐานะผู้กระทำการรัฐประหารเอง แต่ครั้งนี้พลเอกสนธิ       บุญยรัตกลิน ผู้บัญชาการทหารบก ที่นำกำลังออกมายึดอำนาจกลับละล้าละลังอยู่นาน และเป็นการรัฐประหารครั้งแรกที่กว่าจะเปิดตัวหุ่นเชิดผู้นำการรัฐประหารทั้ง 4 เหล่าทัพได้ต้องใช้เวลานานกว่า 2 วัน เพราะเขาเหล่านั้นมิใช่ตัวจริงที่กระทำการรวมตลอดทั้งพลเอกสนธิ บุญยรัตกลิน ผู้ที่แสดงตัวเป็นหัวหน้าก็ไม่มีอำนาจใดๆในทางการเมืองเลยและต้องพ้นจากอำนาจทั้งๆที่ยังนั่งเป็นหัวหน้าคณะอยู่เนื่องจากเกษียณอายุราชการโดยไม่มีอำนาจใดๆในรัฐธรรมนูญที่ถูกจัดร่างขึ้นใหม่รองรับการดำรงอยู่ทางอำนาจของพลเอกสนธิเลย แต่ในทางตรงกันข้ามผู้มีอำนาจตามรัฐธรรมนูญกลับเป็นของผู้ดำรงตำแหน่งผู้พิพากษาศาลสูง ศาลปกครอง และศาลรัฐธรรมนูญ รวมถึงศาลบางคนก็ยอมลาออกจากการรับราชการศาลเพื่อมาดำรงตำแหน่งทางการเมืองที่มีอำนาจตามรัฐธรรมนูญเช่นประธานองค์กรอิสระ และประธานวุฒิสภา และสมาชิกวุฒิสภา จึงถือเป็นครั้งแรกของการรัฐประหารโดยใช้อำนาจตุลาการเข้าครอบงำอำนาจของรัฐสภาทั้งหมดโดยศาลเป็นผู้เขียนรัฐธรรมนูญเอง และจากผลของการกระทำดังกล่าวได้เกิดภาวะการใช้อำนาจทางการเมืองของศาลที่ขัดแย้งกับหลักการยุติธรรมเพียงเพื่อจะทำลายอำนาจทางการเมืองของ พ.ต.ท.ทักษิณ หรือกลุ่มอำนาจที่เชื่อมโยงกับ พ.ต.ท.ทักษิณ เพื่อไม่ให้ฟื้นคืนชีพและไม่ให้ขยายตัว ดังจะเห็นได้ชัดจากการตัดสินล้มรัฐบาลนายสมัคร สุนทรเวช และนายสมชาย วงศ์สวัสดิ์ เพื่อจะอุ้มนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ขึ้นมาบริหารประเทศโดยยุบพรรคทุกพรรคที่อยู่ฝ่ายพ.ต.ท.ทักษิณ และทำการคุ้มครองพรรคประชาธิปัตย์ที่เป็นแนวร่วมหลักในการต่อต้าน พ.ต.ท.ทักษิณ ด้วยการตัดสินไม่ยุบพรรคประชาธิปัตย์ รวมตลอดทั้งวินิจฉัยลงโทษบุคคลหรือกลุ่มบุคคลเริ่มตั้งแต่การไม่อนุญาตให้ประกันตัวในชั้นศาลของกลุ่มคนเสื้อแดงทั้งๆที่เป็นสิทธิขั้นพื้นฐานตามรัฐธรรมนูญ แต่ในขณะที่กลุ่มคนเสื้อเหลืองหรือกลุ่มพันธมิตรฯกลับได้รับการผ่อนปรนทุกประการในฐานะลูกสมุนที่ซื่อสัตย์แม้จะมีการกระทำความผิดที่รุนแรงอย่างเห็นได้ชัดเช่นการยึดทำเนียบรัฐบาล การยึดสนามบินสุวรรณภูมิ รวมตลอดถึงขับรถทับเจ้าหน้าที่ตำรวจขณะปฏิบัติหน้าที่ที่บ่งบอกถึงเจตนาฆ่าก็ได้รับการประกันตัวตั้งแต่ชั้นพิจารณาและตัดสินให้รอลงอาญา เป็นต้น ดังนั้นบทบาทของกระบวนการยุติธรรมไทยที่มีศาลเป็นตัวแสดงหลักจึงเกิดการเสื่อมศรัทธาจากสังคมอย่างไม่เคยมีมาก่อน ซึ่งส่งผลให้ระบบโครงสร้างสังคมไทยที่เคยค้ำจุนด้วย 3 เสาหลักแห่งอำนาจอธิปไตยเกิดการเสื่อมทรุดทั้ง 3 เสาที่เคยยึดโยงอยู่ด้วยกันจนน่ากลัวว่าอนาคตจะเกิดการพังทลายทางโครงสร้างและจะต้องจัดตั้งระบบของ 3 เสาหลักใหม่ โดยทั้งหมดจะต้องยึดโยงกับประชาชนเพื่อให้เกิดอำนาจรัฐที่เป็นจริงและมั่นคงเพื่อการพัฒนาประเทศอย่างมีประสิทธิภาพเพราะทุกวันนี้สถาบันศาลได้ลักลอบเข้ามามีอำนาจทางการเมืองโดยไม่ผ่านความเห็นชอบของประชาชนทั้งๆที่ศาลเข้ามาควบคุมอำนาจนิติบัญญัติและอำนาจบริหารที่มาจากการเลือกตั้งของประชาชน ซึ่งจะเป็นการเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างของการเมืองไทยครั้งใหญ่ และแม้ศาลผู้มีอำนาจจากการรัฐประหารที่เป็นอยู่ในขณะนี้จะขัดขวางการเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างที่จะเกิดขึ้นในอนาคตด้วยการทำรัฐประหารซ้ำอีกครั้งหนึ่งเพื่อรวบอำนาจเบ็ดเสร็จของศาลไว้ก็เป็นไปได้ยากยิ่ง ด้วยปัจจัยสำคัญ 2 ประการคือ (1) ได้เกิดการเสื่อมทรุดในศรัทธาอย่างยิ่งในตัวผู้สั่งการให้รัฐประหารจนยากที่จะสั่งการได้อีก และ (2) ทหารที่เคยเป็นเครื่องมือก็ได้รับการถ่ายทอดบทเรียนความเจ็บปวดอย่างยิ่งของพลเอกสนธิ อดีตหัวหน้าคณะรัฐประหาร ดังนั้นการรัฐประหารโดยใช้ “ศาลเป็นสารละลาย” จึงยากที่จะเกิดขึ้นได้อีก

                   ว่ากันจริงๆ วันนี้ผู้สั่งการให้ยึดอำนาจกำลังเกิดภาวะงุนงงและสับสนในตัวเองว่าจะเอาอย่างไรดี เพราะเกิดภาวะสถาบันหลักคือ ศาล ที่เคยใช้ค้ำจุนระบบก็เกิดพังทลายแล้ว แต่การยึดอำนาจที่ผ่านมาก็ยังหาความชอบธรรมไม่ได้และก็ยังกดหัวทักษิณไม่ลงจากศรัทธาของประชาชนเข้าลักษณะยิ่งตีก็ยิ่งโต ครั้นจะรวบอำนาจใหม่ให้เบ็ดเสร็จด้วยการรัฐประหารอีกครั้งก็ยากเต็มที

                   ดังนั้นการรัฐประหารศาลละลายจึงเป็นรัฐประหารครั้งแรกและครั้งสุดท้าย

          ภายใต้ภาวะการเมืองปัจจุบัน การคิดจะรัฐประหารล้มล้างรัฐบาลนางสาวยิ่งลักษณ์ โดยทางทฤษฎีแม้จะเกิดขึ้นได้ทุกเวลา แต่ในทางปฏิบัติกลับยากยิ่ง เพราะภาวะแห่งระบอบการรวมศูนย์อำนาจในอดีตได้เกิดการพังทลายแล้วโดยธรรมชาติทั้งวัยและเวลาที่โลกได้เข้าสู่ยุคโลกาภิวัฒน์และไม่มีประเทศมหาอำนาจใดๆในโลกนี้สนับสนุนการทำรัฐประหาร จึงเป็นผลให้องคาพยพต่างๆไม่มีใครกล้าที่จะประกอบอาชญากรรมแห่งรัฐที่ร้ายแรงที่สุด เพราะการรัฐประหารวันนี้มิใช่เป็นเพียงกบฏภายในราชอาณาจักรหากแต่เป็นกบฏต่อระบอบเศรษฐกิจการเมืองโลกที่เรียกว่า “โลกาภิวัฒน์” อีกด้วย  อีกทั้งกองกำลังทหารหลักในกองทัพไทยก็เกิดภาวะตาสว่างร่วมกับประชาชน โดยเห็นว่าการพัฒนาสังคมที่จะนำความอุดมสมบูรณ์และเป็นธรรมมาสู่ประชาชนได้นั้นคำตอบอยู่ที่ระบอบประชาธิปไตยเท่านั้น แต่แม้หากจะมีทหารบางกลุ่มที่มีภาวะทางจิตผิดปกติที่จะกระทำการรัฐประหารขึ้นก็เชื่อแน่ว่ากำลังทหารส่วนใหญ่จะทำการต่อต้านการรัฐประหารแต่แม้จะปฏิเสธอำนาจการบังคับบัญชาไม่ได้ก็จะเกิดการวางเฉย และยิ่งภาวะปัจจุบันได้เกิดการตื่นตัวของประชาชนคนเสื้อแดงโดยเกิดการจัดตั้งทางความคิดและจัดตั้งองค์กรกระจายตัวกันทั่วประเทศเพื่อต่อต้านการรัฐประหารอย่างไม่เคยมีมาก่อนด้วยแล้ว ก็น่าเชื่อว่าผู้กระทำการยึดอำนาจในภาวะอำนาจรวมศูนย์พังทลายดังกล่าวข้างต้นจะไม่สามารถรักษาอำนาจจากการรัฐประหารไว้ได้และจะเกิดภาวะการที่เรียกว่า “รัฐประหารซ้อน” ของทหารอีกกลุ่มหนึ่งที่รอจังหวะเสียบหลังและอาจจะกลายเป็นสงครามประชาชนที่ควบคุมยากยิ่ง ดังเช่นที่เกิดในหลายประเทศในกลุ่มประเทศอาหรับ

 

          ยิ่งวันนี้คณะผู้ยึดอำนาจต้องประสบกับภาวะหน้าแหกเรื่องทุจริต CTX 9000 ด้วยแล้ว คณะผู้ยึดอำนาจก็ยิ่งปวดหัวหนัก

          ในบรรดาเหตุผลที่แอบอ้างเพื่อทำรัฐประหารจนเกิดการกลียุคของบ้านเมืองป่นปี้และเกิดการเข่นฆ่าประชาชนผู้เรียกร้องประชาธิปไตยนั้น การจัดซื้อเครื่อง CTX 9000 ราคาประมาณ 600 ล้านบาท ซึ่งเป็นเครื่องตรวจอาวุธติดตั้งที่สนามบินสุวรรณภูมิเป็นรูปธรรมหนึ่งในหมวดของการแอบอ้างว่ารัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร มีการทุจริต ซึ่งในโอกาสครบรอบ 6 ปีของการรัฐประหารนี้นอกจากยังหาความผิดใดๆตามที่เคยตะโกนโกหกประชาชนไว้ว่าทักษิณทุจริตได้แม้แต่เรื่องเดียว โดยเฉพาะล่าสุดจากการวินิจฉัยของคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.) ว่าไม่มีการทุจริตในการสั่งซื้อเครื่อง CTX 9000 ดังกล่าวด้วยแล้วคณะรัฐประหารตัวจริงก็หมดความชอบธรรมที่จะทำลาย พ.ต.ท.ทักษิณแล้ว

          คำวินิจฉัยของ ป.ป.ช.ที่ศาลเป็นผู้แต่งตั้งและส่วนใหญ่เป็นผู้พิพากษานั้นเกิดขึ้นหลังจากผลคำวินิจฉัยที่ทางสหรัฐอเมริกาประกาศแล้วว่า จากการตรวจสอบหลักฐานทางบัญชีของการจัดซื้อจัดจ้างที่สหรัฐอเมริกาแล้ว “ไม่พบการทุจริต” ดังนั้นคำวินิจฉัยของ ป.ป.ช.ที่เกิดขึ้นจึงมิใช่เหรียญตราประดับเกียรติคุณความมีคุณธรรมให้แก่ศาลและหัวหน้าคณะรัฐประหารตัวจริงแต่อย่างใด หากแต่เป็นเรื่องที่ ป.ป.ช. ไม่อาจจะฝ่าฝืนหลักฐานและสายตาประชาชนที่จับจ้องได้ และจากเหตุการณ์คำวินิจฉัยนี้ได้กลายเป็นพันธนาการมัดกลุ่มตุลาการชั้นผู้ใหญ่ที่เข้าร่วมการรัฐประหารอย่างดิ้นไม่หลุดท่ามกลางเสียงสาปแช่งของประชาชนที่เรียกร้องความรับผิดชอบของศาลที่ชอบกล่าวอ้างคุณธรรมแต่กลับกระทำผิดฝ่าฝืนคุณธรรมอย่างร้ายแรงที่สุด คือ “การก่ออาชญากรรมต่อบ้านเมือง” ด้วยการโกหกสารพัดนับตั้งแต่ 19 กันยายน 2549 และกระทำผิดต่อเนื่องจนถึงปัจจุบันนี้

          แม้ว่าจะเกิดภาวะเน่าเฟะของการรัฐประหาร 6 ปี จนผู้คนตาสว่างกันทั่วประเทศแล้ว แต่ก็ยืนยันได้ว่าสงครามไล่ล่าทักษิณยังไม่เลิกง่ายๆ เพราะเนื้อแท้ของการยึดอำนาจอยู่ที่ต้องการทำลายตัว พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร แต่เมื่อคณะตุลาการภิวัฒน์ยังหาความถูกต้องชอบธรรมตามคำกล่าวอ้างในวันยึดอำนาจเรื่องการทุจริตที่โกหกสังคมไทยไว้ไม่ได้ก็เชื่อแน่เหลือเกินว่าศาลในฐานะหัวหน้าคณะรัฐประหารตัวจริงจะต้องตามล่าหาความผิดยัดให้ พ.ต.ท.ทักษิณต้องมัวหมองให้ได้

          Red Power ฉบับที่ 20 ประจำเดือนกันยายน 2554 ได้เคยพาดหัวไว้ในโอกาสครบรอบ 5 ปี รัฐประหารว่า “5 ปี 19 กันยา ตาสว่าง ปัญหาไม่ใช่ตัวทักษิณ แต่เป็น...?” นั้นเมื่อถึงวันนี้ข้อความที่พาดหัวดังกล่าวยิ่งถูกต้องชัดเจนยิ่ง ดังนั้นอันตรายที่จะเกิดขึ้นกับตัว พ.ต.ท.ทักษิณยิ่งจะรุนแรงยิ่งขึ้น และจะยิ่งก่อการปะทุให้เกิดแก่สังคมไทยมากยิ่งขึ้นเพราะขณะนี้ “ตุลาการภิวัฒน์” ได้พังทลายกลายเป็น “ตุลาการวิบัติ” แล้วและยังหาทางลงไม่ได้ แม้รัฐบาลนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ได้ยื่นบันได (พ.ร.บ. แก้ไขรัฐธรรมนูญ และ พ.ร.บ.ว่าด้วยการปรองดองแห่งชาติ) ที่ประดับด้วยช่อดอกไม้ให้ไต่ลงแล้วแต่ฝ่ายตุลาการผู้มัวเมาในอำนาจกลับแข็งขืนไม่ยอมเดินลงและยังแสดงบทยักษ์มารต่อไป เพื่อจะฆ่าทักษิณเซ่นสังเวยบูชายันต์เพื่อล้างอายการกระทำผิดของตัวเองให้ได้ต่อไป

          ดังนั้น แม้เหตุการณ์การยึดอำนาจจะผ่านมาถึง 6 ปีแล้วก็ตาม แต่พิมพ์เขียวที่ผู้สั่งการได้วางแผนไว้บนหอคอยงาช้างอย่างสวยหรูว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามแผน แต่จนถึงวันนี้ศาลที่ถูกใช้ให้เป็นผู้กระทำการรัฐประหารดูเหมือนว่ากำลังลุยหล่มโคลนที่กลายเป็นบ่อโคลนดูด ที่เดินต่อไปก็จะยิ่งถอนตัวไม่ขึ้นและจะถูกบ่อโคลนดูดจนจมหายไปในที่สุดจนกลายเป็นที่มาของคำว่า “รัฐประหารศาลละลาย”

         

อนุสาวรีย์ปราบกบฏ

ที่มา : นิตยสารโลกวันนี้วันสุข ปีที่ 8 ฉบับ 381 วันที่ 13-19 ตุลาคม 2555 หน้า 5 คอลัมน์ ถนนประชาธิปไตย โดย สุธาชัย ยิ้มประเสริฐ

ที่วงเวียนหลักสี่ จุดตัดระหว่างถนนพหลโยธินกับถนนแจ้งวัฒนะและถนนรามอินทรา มีอนุสาวรีย์แห่งหนึ่งตั้งอยู่ เป็นอนุสาวรีย์รูปพานรัฐธรรมนูญ ปัจจุบันอนุสาวรีย์แห่งนี้เรียกกันว่า “อนุสาวรีย์หลักสี่” ซึ่งปราศจากความหมายอันชัดเจน แต่อนุสาวรีย์แห่งนี้ครั้งหนึ่งเคยถูกเรียกว่า “อนุสาวรีย์ปราบกบฏ” สร้างขึ้นในโอกาสที่รัฐบาลคณะราษฎรสามารถเอาชนะและปราบปรามกบฏบวรเดช ซึ่งเป็นกบฏฝ่ายนิยมเจ้าที่คุกคามประชาธิปไตยของสยาม

อนุสาวรีย์นี้เป็นที่บรรจุอัฐิของทหารและตำรวจที่เสียชีวิตในเหตุการณ์ดังกล่าวไว้ภายในรวม 17 นาย และรูปแบบของอนุสาวรีย์ยังกลายเป็นต้นแบบของอนุสาวรีย์ประชาธิปไตยที่ถนนราชดำเนินด้วย อนุสาวรีย์ยังมีชื่อเรียกอื่น เช่น อนุสาวรีย์พิทักษ์รัฐธรรมนูญ อนุสาวรีย์ 17 ทหารและตำรวจ และอนุสาวรีย์หลวงอำนวยสงคราม เป็นต้น

กบฏบวรเดชเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2476 นับเป็นการกบฏครั้งแรกหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 โดยเริ่มจากกลุ่มนายทหารและข้าราชการฝ่ายนิยมเจ้าที่ต่อต้านคณะราษฎร ได้ไปตั้งกองบัญชาการที่นครราชสีมา แล้วเรียกตนเองว่า “คณะกู้บ้านกู้เมือง” โดยมีนายพลเอกพระองค์เจ้าบวรเดช เป็นหัวหน้า แล้วตั้งให้ พ.อ.พระยาศรีสิทธิสงคราม (ดิ่น ท่าราบ) เป็นแม่ทัพ ยกกำลังเข้ามาในพระนคร

คณะกู้บ้านกู้เมืองตั้งกำลังที่ดอนเมือง แล้วยื่นข้อเรียกร้องให้รัฐบาลคณะราษฎรลาออก แต่ฝ่ายคณะราษฎรตัดสินใจต่อสู้เพื่อพิทักษ์ประชาธิปไตย จึงตั้ง พ.ท.หลวงพิบูลสงคราม เป็นผู้บัญชาการในการต่อสู้ ในที่สุดทั้งสองฝ่ายก็ปะทะกัน และฝ่ายรัฐบาลสามารถเอาชนะฝ่ายคณะกู้บ้านกู้เมืองได้ จนฝ่ายคณะกู้บ้านกู้เมืองต้องถอนกำลังในวันที่ 15 ตุลาคม ต่อมาพระยาศรีสิทธิสงคราม เสียชีวิตในการรบที่หินลับ ส่วนพระองค์เจ้าบวรเดชหนีไปลี้ภัยที่อินโดจีนฝรั่งเศส อย่างไรก็ตาม ฝ่ายรัฐบาลมีผู้เสียชีวิตจากการปกป้องประชาธิปไตยครั้งนี้ 17 คน ที่สำคัญก็คือ พ.ต.หลวงอำนวยสงคราม (ถม เกษะโกมล) ซึ่งเป็นผู้ก่อการคณะราษฎร และเป็นเพื่อนของหลวงพิบูลสงคราม

รัฐบาลคณะราษฎรถือว่าผู้เสียชีวิตทั้ง 17 คน เป็นวีรบุรุษผู้เสียสละเพื่อประชาธิปไตย จึงได้มีการจัดงานศพอย่างยิ่งใหญ่ที่ท้องสนามหลวง ซึ่งเป็นครั้งแรกที่มีการทำศพสามัญชนที่สนามหลวง แม้ว่าพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าฯจะมีพระราชกระแสว่าพระองค์ไม่เห็นด้วย เพราะถือว่าสนามหลวงเป็นที่ทำศพเฉพาะเจ้านาย คณะราษฎรได้ตั้งชื่อถนนอำนวยสงคราม และสะพานเกษะโกมลเพื่อเป็นเกียรติแก่หลวงอำนวยสงคราม และได้สร้างอนุสาวรีย์แห่งนี้ขึ้นเพื่อบรรจุอัฐิของทั้ง 17 คน

อนุสาวรีย์ปราบกบฏได้รับการออกแบบโดยหลวงนฤมิตรเรขการ (เยื้อน บุณยะเสน) อาจารย์ประจำโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า โดยยึดหลักทางการเมืองของคณะราษฎร คือการพิทักษ์ระบอบรัฐธรรมนูญ เพื่อรักษาประชาธิปไตยของบ้านเมือง การก่อสร้างดำเนินไปในปี พ.ศ. 2479 และมีพิธีเปิดในวันที่ 14 ตุลาคมปีเดียวกัน โดยพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาทิตย์ทิพอาภา ประธานคณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล เป็นประธานในพิธี จึงถือได้ว่าอนุสาวรีย์แห่งนี้เป็นสัญลักษณ์หนึ่งของการพิทักษ์ประชาธิปไตยจากภัยคุกคามของฝ่ายนิยมเจ้า

ที่น่าสนใจคือ ผนังของฐานแต่ละด้านของอนุสาวรีย์มีการจารึกและประดับเรื่องราวที่ต่างกันไป โดยผนังด้านทิศตะวันตกมีการจารึกรายนามของทหารและตำรวจ 17 นายที่เสียชีวิต ด้านทิศใต้เป็นรูปแกะสลักนูนต่ำของครอบครัวชาวนา คือ พ่อ แม่ และลูก โดยผู้ชายถือเคียวเกี่ยวข้าว ผู้หญิงถือรวงข้าว และเด็กถือเชือก ซึ่งสื่อถึงราษฎร และเป็นอนุสาวรีย์แรกในประเทศไทยที่สร้างรูปชาวนา ด้านทิศเหนือเป็นรูปธรรมจักร ซึ่งหมายถึงศาสนา และด้านทิศตะวันออกเป็นแผ่นทองเหลืองจารึกโคลงสยามานุสติ ซึ่งเป็นโคลงในลักษณะชาตินิยม

ต่อมาหลังจาก พ.ศ. 2490 เมื่อคณะราษฎรสิ้นอำนาจ และฝ่ายนิยมเจ้าได้รับการฟื้นฟู อนุสาวรีย์ถูกทอดทิ้งในเชิงของความหมายเรื่องการปราบกบฏ กลายเป็นวงเวียนหลักสี่ ทำให้ความสนใจลดลงอย่างมาก และเมื่อมีอัตราการใช้รถยนต์ในกรุงเทพมหานครเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก วงเวียนหลักสี่และอนุสาวรีย์ถูกพิจารณาว่ากีดขวางการจราจร จึงมีการพิจารณาปรับภูมิทัศน์หลายครั้ง เช่น ใน พ.ศ. 2536 มีการยกเลิกวงเวียนทำเป็นสี่แยก และนำมาซึ่งการขุดอุโมงค์ลอดอนุสาวรีย์ และใน พ.ศ. 2553 กรมทางหลวงมีโครงการจะสร้างสะพานลอยข้ามแยกเพื่อเชื่อมต่อถนนแจ้งวัฒนะและถนนรามอินทรา ซึ่งอาจทำให้ต้องมีการย้ายบริเวณของอนุสาวรีย์ และในอนาคตยังมีโครงการก่อสร้างรถไฟฟ้าบีทีเอส และรถไฟฟ้าโมโนเรลสายสีชมพู ซึ่งก็คงจะส่งผลต่ออนุสาวรีย์อีก

กรณีนี้ฝ่ายสำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร (สนข.) เสนอความเห็นว่า อนุสาวรีย์นี้เป็นเพียงสัญลักษณ์จำลองเท่านั้น ซึ่งไม่มีผลอะไร จึงมองว่าน่าจะก่อสร้างได้โดยไม่มีผลกระทบอะไร แต่กลับกลายเป็นว่า “อนุสาวรีย์ปราบกบฏ” ได้กลับมารื้อฟื้นความหมายครั้งล่าสุด เมื่อคนเสื้อแดงเริ่มการชุมนุมครั้งใหญ่ พ.ศ. 2553 นายวีระ (วีระกานต์) มุสิกพงศ์ ประธานกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) ได้เลือกอนุสาวรีย์หลักสี่เป็นสถานที่รวมพลเป็นครั้งแรกเมื่อ 12 มีนาคม พ.ศ. 2553 ก่อนกิจกรรมการชุมนุมใหญ่ที่ยืดเยื้อ โดยนายวีระประกาศในตอนนั้นว่ามาสักการะดวงวิญญาณของคณะราษฎร เพื่อเอาฤกษ์เอาชัย

หลังจากที่รัฐบาลอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ปราบปรามประชาชนคนเสื้อแดงจนมีผู้เสียชีวิต 94 คน และบาดเจ็บนับพันคน ประชาชนจำนวนมากถือว่าผู้เสียสละชีวิตในกรณีเมษายนและพฤษภาคม พ.ศ. 2553 เป็นวีรชนที่เสียสละในการต่อสู้เพื่อประชาธิปไตย จึงได้เกิดการแสวงหาวีรบุรุษที่ต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยในระยะก่อนหน้านี้ อนุสาวรีย์ปราบกบฏจึงสามารถฟื้นความหมายได้ในลักษณะเช่นนี้ เพราะถือเป็นการต่อสู้เพื่อปกป้องประชาธิปไตยครั้งแรก และมีลักษณะเดียวกันกับการต่อสู้ของคนเสื้อแดงที่ปกป้องประชาธิปไตย

ดังนั้น ในปีนี้ซึ่งจะเป็นปีครบรอบ 79 ปีแห่งการเสียสละของวีรชนประชาชนคราวกบฏบวรเดช กลุ่มประชาชนคนเสื้อแดงจึงจะไปจัดพิธีรำลึกการต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยที่อนุสาวรีย์แห่งนี้ โดยจะมีการวางพวงมาลา มีการอภิปรายและร้องเพลง การจัดงานฉลองอนุสาวรีย์ปราบกบฏในปีนี้จะเป็นการปูทางไปสู่การรณรงค์จัดงาน 80 ปีในปีหน้า

นั่นหมายความว่าสัญลักษณ์แห่งการต่อสู้ของประชาชนอีกหนึ่งจะถูกรื้อฟื้นความสำคัญ เพื่อสะท้อนถึงสายธารแห่งประชาธิปไตย เป็นการประกาศต่อฝ่ายอำมาตย์และพวกนิยมเจ้าว่าประชาชนจะไม่ยอมจำนน

พระราชประวัติของพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ

ข้อมูลจาก วิกิพีเดีย

นโรดม สีหนุ (31 ตุลาคม พ.ศ. 2465 — 15 ตุลาคม พ.ศ. 2555) อดีตพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรกัมพูชาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2484 - 2498 และ พ.ศ. 2536 - 2547 โดยการสละราชบัลลังก์ให้แก่พระราชโอรส นโรดม สีหมุนี โดยปัจจุบันพระองค์อยู่ในฐานะพระมหาวีรกษัตริย์ (พระวรราชบิดา)

ทรงเป็นกษัตริย์แห่งกัมพูชา ประมุขแห่งรัฐกัมพูชา และนายกรัฐมนตรีแห่งกัมพูชาหลายสมัย กระทั่งบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ได้บันทึกไว้ว่า พระองค์ทรงเป็นนักการเมือง ที่ทรงดำรงตำแหน่งทางการเมืองมากมายที่สุดในโลก (the world's greatest variety of political offices) กล่าวคือ ทรงเป็นพระมหากษัตริย์ 2 สมัย ทรงเป็นประมุขแห่งรัฐ (ดำรงตำแหน่งกษัตริย์โดยไม่ได้รับการบรมราชาภิเษก) 2 สมัย ประธานาธิบดี 1 สมัย นายกรัฐมนตรี 2 สมัย และประมุขแห่งรัฐของรัฐบาลพลัดถิ่นของพระองค์เองอีก 1 สมัย

พระราชประวัติ

พระองค์เสด็จพระราชสมภพเมี่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2465 ทรงเป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระนโรดม สุรามฤต และสมเด็จพระมหากษัตริยานีสีสุวัตถิ์ กุสุมะ นารีรัตน์ สิริวัฒนา เสด็จขึ้นครองราชสมบัติครั้งแรกเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2484 หลังจากพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์ (พระอัยกา (ตา) เป็นพระราชบิดาของสมเด็จพระราชินีกุสุมะ พระราชมารดา) สวรรคต ทำให้การสืบราชสันตติวงศ์ของกัมพูชากลับมายังสายของสมเด็จพระนโรดมพรหมบริรักษ์ หรือนักองราชาวดีอีกครั้งหนึ่ง

แม้จะมีการกล่าวกันว่าฝรั่งเศสมีปัจจัยในการเลือกพระองค์ขึ้นครองราชย์ อันเนื่องมาจากพระองค์ได้สืบเชื้อสายจากสองราชสกุล คือ นโรดมจากพระบิดา และสีสุวัตถิ์จากพระมารดา เมื่อเลือกพระองค์เป็นกษัตริย์ก็ถือเป็นการประนีประนอมแก่ทั้งสองราชสกุล และพระองค์ก็ใช้เหตุผลนี้อ้างเช่นกันแต่ข้อความดังกล่าวไม่เป็นความจริง เพราะมีเชื้อพระวงศ์อีกหลายพระองค์ซึ่งสืบเชื้อสายมาจากทั้งสองราชสกุล และอยู่ใกล้การสืบสันตติวงศ์มากกว่าพระองค์ด้วยซ้ำนอกจากนี้ เมื่อนับพระญาติทางฝ่ายพระบิดานั้น พระองค์นับเป็นพระญาติชั้นที่ 3 ของสมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี พระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวของสยาม

ต้นรัชกาล ผู้ที่ทรงอำนาจเหนือกว่าพระองค์กลับเป็น ออกญาวังวรเวียงชัย (จวน) เสนาบดีผู้ภักดีต่อการปกครองของฝรั่งเศส พระองค์เคยกล่าวถึงเขาว่า "[เป็น] ราชาองค์น้อย ๆ อย่างแท้จริง ทรงอำนาจดุจเรสิดังสุเปริเออร์ [Residents-Supérieur]แต่เขาก็พ้นจากตำแหน่งหลังการครองราชย์ของพระองค์ ซึ่งเป็นเครื่องหมายที่ฝรั่งเศสเอาใจยุวกษัตริย์พระองค์ใหม่ แม้ฝรั่งเศสจะเหลือขุนนางที่ภักดีต่อตนบ้าง เช่น จวน ฮล บุตรของออกญาวังวรเวียงชัย แต่ก็ไม่ทรงอิทธิพลเท่าบิดา

ต่อมา ทรงสละราชสมบัติเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2498 ให้แก่พระบาทสมเด็จพระนโรดม สุรามฤต พระราชบิดา เพื่อทรงดำรงตำแหน่งทางการเมืองเป็น นายกรัฐมนตรี ของประเทศกัมพูชา

หลังจากพระบาทสมเด็จพระนโรดม สุรามฤต พระราชบิดาสวรรคตเมื่อ พ.ศ. 2503 ทรงดำรงตำแหน่งประมุขแห่งรัฐ ของกัมพูชา โดยไม่ได้ประกอบพิธีราชาภิเษก จนกระทั่งถูกปลดออกจากตำแหน่ง โดยนายพลลอน นอล

หลังจากความวุ่นวายทางการเมืองหลายปี เมื่อมีการสถาปนาราชอาณาจักรกัมพูชาขึ้นมาใหม่ ทรงครองราชสมบัติครั้งที่สองเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2536 ทรงสละราชสมบัติเมี่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2547 ขณะทรงมีพระชนมพรรษา 82 พรรษา และทรงดำรงพระราชอิสริยยศเป็น "พระมหาวีรกษัตริย์ พระวรราชบิดา เอกราช บูรณภาพดินแดน และความเป็นเอกภาพแห่งชาติเขมร"

 

พระปรมาภิไธย

ก่อนเสวยราชสมบัติ ทรงพระนามเดิมคือ "นักองค์ราชวงศ์นโรดม สีหนุ"

ต่อมาเมื่อพระองค์เสวยราชสมบัติ พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ ทรงได้รับการเฉลิมพระนามาภิไธยว่า "พระกรุณา พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ ราชหริวงษ์ อุภโตสุชาติ วิสุทธิวงษ์ อัคคมหาบุรุษรัตน์ นิกโรดม ธัมมิกมหาราชาธิราช บรมนาถ บรมบพิตร พระเจ้ากรุงกัมพูชาธิบดี"

ภายหลังเมื่อสละราชสมบัติในปี พ.ศ. 2547 แล้ว จึงทรงดำรงพระราชอิสริยยศเป็น พระมหาวีรกษัตริย์ โดยทรงได้รับการเฉลิมพระนามว่า "พระกรุณา พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ พระมหาวีรกษัตริย์ พระวรราชบิดาเอกราช บูรณภาพดินแดน และความเป็นเอกภาพแห่งชาติเขมร"

 

สวรรคต

 

พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ พระมหาวีรกษัตริย์ เสด็จสวรรคตด้วยพระอาการพระหทัยวาย ณ กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2555 หลังจากที่ทรงพระประชวรด้วยพระโรคมะเร็งในพระอันตะ, เบาหวาน และโรคเครียด สิริรวมพระชนมายุได้ 89 พรรษา



 

เลิกไพร่-เลิกทาสยุติระบอบศักดินาเด็ดขาด

ที่มา : นิตยสารโลกวันนี้วันสุข ปีที่ 8 ฉบับ 380 วันที่ 6 - 12 ตุลาคม 2555 หน้า 13 คอลัมน์ พายเรือในอ่าง โดย อริน

สมัยที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าฯเสด็จขึ้นครองราชย์นั้น สยามมีทาสเป็นจำนวนกว่า 1 ใน 3 ของพลเมืองของประเทศ เพราะเหตุว่าการเกิด “(ลูก) ทาสในเรือนเบี้ย” เป็นทาสตลอดชีวิตสืบต่อกันเรื่อยมาไม่มีที่สิ้นสุด โดยลูกที่เกิดจากพ่อแม่ที่เป็นทาสก็ตกเป็นทาสอีกต่อๆกันเรื่อยไป ซึ่งตามกฎหมายโบราณที่สืบเนื่องมาจากสมัยอยุธยาจนถึงสมัยรัตนโกสินทร์กำหนดว่าด้วยลักษณะทาสได้จัดประเภทของทาสไว้ 7 อย่างคือ

1.ทาสไถ่มาด้วยทรัพย์ หรือ “ทาสสินไถ่” หมายความว่าเป็นสถานภาพของบุคคลซึ่งเดิมเป็นทาสของคนอื่น แล้วผู้ใดผู้หนึ่งนำเงินไปไถ่ตามค่าตัวที่ได้กำหนดไว้ ทำให้ทาสเปลี่ยนมือหรือ “นายทาส” หรืออีกความหมายหนึ่งอธิบายว่าหมายถึงทาสที่ขายตัวเองหรือถูกผู้อื่นขายให้แก่นายเงิน ต้องทำงานจนกว่าจะหาเงินมาไถ่ค่าตัวได้จึงจะหลุดพ้นเป็นไท

2.“ทาสในเรือนเบี้ย” หมายถึงลูกที่เกิดจากพ่อแม่ที่เป็นทาส ย่อมเป็นทาสไปด้วย

3.ทาสได้มาแต่ฝ่ายมารดาบิดา หมายความถึงทาสที่บุคคลได้รับมรดกจากมารดาบิดาของตน

4.ทาสที่มีผู้ให้ หรือ “ทาสท่านให้” คือทาสที่เดิมเป็นของผู้หนึ่งแล้วถูกยกให้เป็นกรรมสิทธิ์ของอีกผู้หนึ่ง

5.ทาสอันได้มาด้วยการช่วยกังวลธุระทุกข์แห่งคนอันต้องโทษทัณฑ์ หรือ “ทาสที่ช่วยมาจากทัณฑโทษ” คือผู้ที่ถูกต้องโทษ ต้องเสียค่าปรับแต่ไม่มีเงินให้ ต่อเมื่อมีนายเงินเอาเงินมาใช้แทนให้ ผู้ต้องโทษก็ต้องเป็นทาสของนายเงิน

6.ทาสที่เลี้ยงไว้เมื่อเกิดทุพภิกขภัย หรือที่บัญญัติไว้เป็น “ทาสอันได้เลี้ยงไว้ในกาลเมื่อข้าวแพง” คือทาสที่เข้ามาสมัครใจยอมตัวเป็นทาสเนื่องจากสาเหตุข้าวยากหมากแพง ไม่มีจะกิน ต้องอาศัยมูลนายกิน ในที่สุดต้องยอมเป็นทาสของมูลนายนั้น

7.ทาสที่ได้มาจากการรบศึกชนะ หรือที่เรียกว่า “ทาสเชลย” หรือ “เชลยทาส” โดยทั่วไปจะเป็น “ทาสหลวง” ก่อน แล้วพระมหากษัตริย์จะพระราชทานแก่ขุนนางและเจ้านายที่มีความดีความชอบในการทำศึกสงคราม

กฎหมายที่ใช้กันอยู่ในเวลานั้นตีราคาลูกทาสในเรือนเบี้ย ชาย 14 ตำลึง หญิง 12 ตำลึง แล้วไม่มีการลด ต้องเป็นทาสไปจนกระทั่งชายอายุ 40 หญิงอายุ 30 จึงมีการลดบ้าง แต่ข้อเท็จจริงคือการคำนวณการลดนี้อายุทาสถึง 100 ปี ก็ยังมีค่าตัวอยู่ คือชาย 1 ตำลึง หญิง 3 บาท แปลว่าผู้ที่เกิดในเรือนเบี้ย ถ้าไม่มีเงินมาไถ่ตัวเองแล้วก็ต้องเป็นทาสไปตลอดชีวิต

การดำรงอยู่ของ “ระบบทาส/ไพร่” ที่เคยเป็นรากฐานสำคัญของระบอบการปกครองและระบบการผลิตแบบ “ศักดินา” กลายเป็นตัวการขัดขวางพัฒนาการของสังคมสยามนับจากการเข้ามาของการขยายตัวลัทธิเจ้าอาณานิคม เพื่อขยายตลาดวัตถุดิบ ตลาดการผลิต และตลาดการค้าใหม่ ทั้งนี้ มูลเหตุที่นำไปสู่ความจำเป็นของการเลิกทาสและไพร่ (ดังที่กล่าวไปแล้ว) พอสรุปได้คือ

1.เพื่อให้เกิดแรงงานอิสระที่สามารถเดินทางไปรับจ้างได้ทั่วราชอาณาจักร ไม่จำกัดจากการสังกัดมูลนาย

2.เป็นผลดีต่อการเตรียมการปฏิรูประบบราชการแผ่นดินจากระบอบจตุสดมภ์สู่ระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ในรูปกระทรวง ทบวง กรม ซึ่งที่สำคัญคือการใช้คนในส่วนกลางเป็นพื้นฐาน (ในเวลาต่อมาจึงเกิด “โรงเรียนฝึกหัดข้าราชการ”; ดูบทความ “จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย” กับระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ในโลกวันนี้ ฉบับวันสุข 11-17 กุมภาพันธ์ 2555)

3.ราษฎรหันมาจงรักภักดีต่อองค์พระมหากษัตริย์ และพระมหากษัตริย์มีพระราชอำนาจมากขึ้น ในที่สุดก็มีอำนาจสำเร็จเด็ดขาดเมื่อการปฏิรูประบบราชการแผ่นดินสำเร็จลง ทั้งทางการคลัง การทหาร และการปกครองเป็นสำคัญ เกิดการเปลี่ยนผ่านระบอบการปกครอง

4.เปลี่ยนระบอบการทหารจากที่กระจายอยู่ในมือของเชื้อพระวงศ์และขุนนางอำมาตย์ (ไพร่สม) มาสู่ “ทหารของพระมหากษัตริย์ (ไพร่หลวง)” เกิดการเกณฑ์ทหารและจัดระบบกองทัพแบบใหม่ขึ้น

5.เพื่อลดอิทธิพลและอำนาจของขุนนางลงและ “ยุติ” ระบอบจตุสดมภ์/ศักดินาสวามิภักดิ์ลงได้ในที่สุด

พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 แห่งบรมราชจักรีวงศ์ มิได้ทรงดำเนินการเลิกทาสขาดลงไปคราวเดียว เพื่อลดการต่อต้านจากนายทาส ที่สำคัญคือนายทาสที่เป็นเชื้อพระวงศ์ ขุนนางอำมาตย์ ตลอดจนพ่อค้าซึ่งเป็นนายเงิน จึงทยอยประกาศพระราชบัญญัติสลับกับประกาศพระบรมราชโองการเป็นคราวๆไป จนถึงได้ออกพระราชบัญญัติทาสในที่สุด ซึ่งถ้าจะประมวลการดำเนินงานเป็นขั้นๆตามตัวบทกฎหมายจะเห็นได้ดังนี้

1.พระราชบัญญัติพิกัดเกษียณอายุลูกทาสลูกไท จุลศักราช 1236 โสณสังวัจฉระ สาวนมาส ชุณหปักษ์ นวมีดีถีศุกรวาร (วันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2417) มีเนื้อหาหลักกำหนดให้ทาส 7 ประเภทดังกล่าวข้างต้นที่เกิดตั้งแต่ปีมะโรงสัมฤทธิศก จ.ศ. 1230 (คือปี พ.ศ. 2411 อันเป็นปีเสวยราชย์) เป็นต้นไป เมื่อแรกเกิด ชายมีค่าตัว 8 ตำลึง หญิงมีค่าตัว 7 ตำลึง ให้ขึ้นค่าตัวจนถึงอายุ 8 ปี ต่อจากนั้นให้ลดลงตามระยะเดือน ปี อันตราไว้ในพระราชบัญญัติ จนถึงอายุ 21 ปี หมดค่าตัวและให้ขาดจากความเป็นทาสทั้งชายและหญิง; ถึงแม้ว่าบุคคลซึ่งเกิดตั้งแต่ พ.ศ. 2411 เป็นต้นมานั้นจะได้รับการปลดปล่อยตามเงื่อนไขเวลาที่กล่าวมาแล้ว ต่อเมื่อถึง พ.ศ. 2431 เป็นต้นไปก็ตาม แต่ก็สามารถได้รับการไถ่ถอนให้พ้นจากความเป็นทาสได้ในราคาพิเศษซึ่งถูกกว่าทาสที่เกิดก่อน พ.ศ. 2411; กำหนดว่าถ้าผู้ใดจะนำบุตรหลานของตนไปขายเป็นทาสซึ่งเกิดตั้งแต่ พ.ศ. 2411 และมีอายุต่ำกว่า 15 ปีลงมาไปขายเป็นทาส จะต้องขายในอัตราซึ่งกำหนดไว้ในพิกัดเกษียณอายุใหม่ในรัชกาลที่ 5; ห้ามผู้ที่เกิดใน พ.ศ. 2411 หรือบิดามารดาของตนเองขายตนเป็นทาส โดยที่ตนเองและบิดามารดากล่าวเท็จว่ามิได้เกิดใน พ.ศ. 2411 จะต้องถูกลงโทษด้วย; ห้ามมูลนายคิดค่าข้าว ค่าน้ำ กับเด็กชายหญิงที่ติดตามพ่อแม่ พี่น้อง ป้า น้า อาของตนที่ขายตัวเป็นทาส จนกลายเป็นเจ้าหนี้ของเด็กและเอาเด็กเป็นทาสต่อไปด้วย

พระราชบัญญัติพิกัดเกษียณอายุลูกทาสลูกไท พ.ศ. 2417 นี้มิได้ใช้บังคับในทุกมณฑล มีบางมณฑลมิได้บังคับใช้ คือมณฑลตะวันตกเฉียงเหนือหรือมณฑลพายัพ มณฑลตะวันออกหรือมณฑลบูรพา มณฑลไทรบุรี กลันตัน ตรังกานู เนื่องจากขณะนั้นมณฑลเหล่านี้ยังเป็นประเทศราชอยู่ จึงไม่นับรวมเข้ามาในพระราชอาณาเขตตามความหมายของพระราชบัญญัตินี้

2.พระบรมราชโองการหมายประกาศลูกทาส ประกาศ ณ วันพฤหัสบดี เดือน 10 แรม 13 ค่ำ ปีจอ ฉศก จุลศักราช 1236 (8 ตุลาคม พ.ศ. 2417) ให้สลักหลังสารกรมธรรม์ของทาสที่เกิดในปีมะโรงสัมฤทธิศก (พ.ศ. 2411) ตามที่ระบุไว้ในพระราชบัญญัติพิกัดเกษียณอายุลูกทาสลูกไท โดยให้อำเภอ กำนัน พร้อมกันกับตัวทาส สลักลังสารกรมธรรม์ไว้เป็นแผนกกับให้ระบุลูกทาสซึ่งติดมากับมารดาบิดาโดยชัดเจน ถ้ามีผู้ไปติดต่อที่อำเภอห้ามเรียกเงินค่าตัว

3.พระบรมราชโองการประกาศเกษียณอายุลูกทาสลูกไท ประกาศ ณ วันอาทิตย์ เดือน 11 ขึ้น 8 ค่ำ ปีจอ จุลศักราช 1236 (18 ตุลาคม พ.ศ. 2417) บรรดาคนที่เป็นไทอยู่แล้ว หรือทาสที่หลุดพ้นค่าตัวไปแล้ว ต่อไปห้ามมิให้เป็นทาส บรรดาทาสที่มีอยู่ในเวลาออกพระราชบัญญัตินี้ เว้นแต่ทาสที่หลบหนี ให้เจ้าเงินลดค่าตัวให้คนละ 4 บาทต่อเดือน

วาทกรรมใหม่ประชาธิปัตย์‘ทักษิณ’เป็นศัตรูรัฐไทย!

ที่มา : นิตยสารโลกวันนี้วันสุข ปีที่ 8 ฉบับที่ 379 วันที่ 29 กันยายน-5 ตุลาคม พ.ศ. 2555 หน้า 11 คอลัมน์ กรีดกระบี่บนสายธาร โดย เรืองยศ จันทรคีรี

การเมืองไทยเริ่มเข้าสู่โหมดความขัดแย้งที่วกวนและซับซ้อนมากขึ้น ข้อกล่าวหาและวาทกรรมเก่าๆบางอย่างจึงออกจะล้าสมัย หากนำมาใช้ฟาดฟันแบบอดีตอาจไม่ได้รับความสนใจอีกต่อไป

เราจึงสังเกตได้ว่าเริ่มมีกลยุทธ์และอุบายใหม่ๆเกิดขึ้นให้เห็น กรณีรายงานของคณะกรรมการอิสระตรวจสอบและค้นหาความจริงเพื่อการปรองดองแห่งชาติ (คอป.) ก็เป็นส่วนหนึ่งของกลยุทธ์อันลึกซึ้งทางการเมือง โดยเฉพาะประเด็นเกี่ยวกับ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ที่ คอป. เสนอแนะให้เสียสละและสละสิทธิทางการเมือง โดยเห็นว่าเป็นแนวทางที่จะนำไปสู่การปรองดองได้

ก่อนหน้านี้ นายชำนิ ศักดิเศรษฐ์ รองหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ ซึ่งถือเป็นมันสมองสำคัญคนหนึ่งของพรรคพระแม่ธรณีบีบมวยผม เพราะมีความจัดเจนทางการเมืองมากมาย หรืออาจเหนือกว่านายชวน หลีกภัย ด้วยซ้ำไป เคยผ่านการต่อสู้ร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย เป็นหนึ่งในผู้นำนักศึกษาสมัย 14 ตุลาคม 2516 ความเห็นและข้อเสนอต่างๆของนายชำนิจึงเป็นเรื่องที่น่าสนใจมาก เพราะถือเป็นแง่มุมที่แหลมคม สามารถมองไปสู่ยุทธศาสตร์ของพรรคประชาธิปัตย์ได้เป็นอย่างดี

นายชำนิมองรายงานของ คอป. ที่ว่า พ.ต.ท.ทักษิณเป็นคู่ขัดแย้งกับรัฐไทยโดยตรง ไม่ได้เป็นคู่ขัดแย้งกับนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ เพราะผู้นำทางการเมืองของประเทศเปลี่ยนแปลงไปแล้วหลายคน แต่ความไม่สงบก็ยังปกคลุมอยู่ในสังคมไทย ข้อสรุปนี้ไม่แตกต่างกับความเข้าใจดั้งเดิมที่พรรคประชาธิปัตย์ตั้งธงมาโดยตลอด คือให้ พ.ต.ท.ทักษิณเป็นปัญหาของประเทศ

การสร้างวาทกรรม “ทักษิณเป็นศัตรูหลักของรัฐไทย” ในด้านหนึ่งมีความหมายว่าพรรคประชาธิปัตย์ถูกพรรคเพื่อไทยหรือรัฐบาลยิ่งลักษณ์ ชินวัตร จับมาเป็นตัวประกันนั่นเอง คือทั้งนายสุเทพ เทือกสุบรรณ และนายอภิสิทธิ์เป็นคนบริสุทธิ์ผุดผ่อง แต่ต้องมารับกรรมแทนในนามของรัฐไทย เท่ากับว่าพรรคประชาธิปัตย์คือผู้เสียสละ เอาอกต้านศัตรูของแผ่นดิน

วาทกรรม “ทักษิณเป็นศัตรูหลักของรัฐไทย” จึงเป็นการทำลายล้างทางการเมือง โดยทำให้ประชาชนเห็นว่าทุกคนในประเทศนี้มีศัตรูอยู่คนเดียวเท่านั้นคือ พ.ต.ท.ทักษิณ

สรุปแล้วพรรคประชาธิปัตย์และอำนาจแฝงไม่มีวันจะข้ามพ้น พ.ต.ท.ทักษิณไปได้ ยังต้องตามล้างตามล่า “เงาทักษิณ” ต่อไป เพราะถือว่า พ.ต.ท.ทักษิณเป็นศัตรูของแผ่นดินที่ให้อภัยไม่ได้

ยุทธศาสตร์เช่นนี้ก็ไม่ต่างกับการเดินกระทืบเงาของตัวเอง ซึ่งมีแต่เหนื่อยเปล่า ลงท้ายแล้วก็กลายเป็นยุทธศาสตร์ที่ย้อนศรทำลายตัวเองอย่างเลี่ยงไม่พ้น เพราะสมาชิกในรัฐไทยส่วนใหญ่รับทราบแล้วว่าอะไรเป็นอะไร และรู้ว่าใครคือศัตรูหลักของรัฐไทยตัวจริง ซึ่งคำตอบคือระบอบอำนาจนิยมและอำนาจแฝงที่อยู่เบื้องหลังพรรคประชาธิปัตย์นั่นเอง พรรคประชาธิปัตย์จึงไม่ใช่ผู้กล้าหาญที่เอาอกแบะรับศัตรูหลักของรัฐไทยแต่อย่างใด แต่เป็นพวกที่หันก้นเข้าหาอำนาจแฝงของรัฐไทยมากกว่า!

เมื่อปัญหาของประเทศไทยในอดีตใส่หมวกให้ พ.ต.ท.ทักษิณว่ามีความคิดที่จะล้มล้างสถาบันและเปลี่ยนแปลงการปกครองของประเทศ มีเพียงข้อหานี้เท่านั้นก็ร้ายแรงแล้ว แต่การเปิดประเด็นของนายชำนิผ่านรายการตอบโจทย์ทางสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอสถือเป็นการสร้างข้อหาใหม่ให้ พ.ต.ท.ทักษิณที่ร้ายแรงกว่าเดิม เพราะวาทกรรมคู่ขัดแย้งหลักของรัฐไทยอธิบายได้ว่า พ.ต.ท.ทักษิณเป็นศัตรูกับทุกๆอย่างในประเทศนี้ ตั้งแต่พื้นดินไปจนถึงฟากฟ้า

วาทกรรมของนายชำนิจึงร้ายกาจกว่าวาทกรรมที่ใช้เล่นงาน พ.ต.ท.ทักษิณหลายปีที่ผ่านมา แน่นอนว่าสิ่งสำคัญคือการลากเอา พ.ต.ท.ทักษิณเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับสถาบันตามเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ทั้งที่รายงานของ คอป. เรียกร้องให้ทุกฝ่ายยุติการนำสถาบันพระมหากษัตริย์มาเกี่ยวข้องกับการเมืองในทุกกรณี ขณะที่พรรคประชาธิปัตย์กลับขอให้ทุกฝ่ายเคารพความเห็นของ คอป. เพื่อประโยชน์ต่อการสร้างความปรองดอง แต่กลับเสนอวาทกรรมใหม่ให้ “ทักษิณเป็นศัตรูหลักกับรัฐไทย” จึงอธิบายได้ว่าพรรคประชาธิปัตย์ “ดีแต่พูด” เพียงวาจาเท่านั้น จะเชื่อ คอป. เฉพาะเรื่องที่ตัวเองได้ประโยชน์ ถ้าไม่ได้ประโยชน์ก็จะไม่รับฟังและไม่เชื่อฟังอะไรทั้งสิ้น

การเผยแพร่วาทกรรม “ทักษิณเป็นคู่ขัดแย้งหลักของรัฐไทย” จึงไม่ต่างกับว่าพรรคประชาธิปัตย์ไม่เชื่อ ไม่สนใจคำเสนอแนะของ คอป. ยังคงนำสถาบันพระมหากษัตริย์มาเป็นเครื่องมืออย่างไม่รู้จักจบ วาทกรรมนี้แสดงถึงวิธีคิดและการโฆษณาชวนเชื่อเป็นอย่างไรในอดีต ปัจจุบันก็ยังเป็นอย่างนั้น ซ้ำอาจยิ่งเพิ่มความเข้มข้นมากขึ้น เนื่องจากพยายามให้ พ.ต.ท.ทักษิณต้องเป็นศัตรูกับทุกอย่าง ทั้งสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ เพื่อให้ “ระบอบทักษิณ” ยังถูกตามจองล้างจองผลาญต่อไป ทั้งยังทำให้เห็นความพยายามของ “อำนาจแฝง” ในทุกบริบทที่จะสร้างให้ประชาชนเชื่อว่า “ระบอบทักษิณ” มีอยู่จริงและเป็นระบอบที่ชั่วร้ายจนเป็นคู่ขัดแย้งหลักของรัฐไทย

รายงานฉบับสุดท้ายของ คอป. จึงเป็นไปได้ว่าคือการส่งสัญญาณตามล้างตามล่าว่าเกิดขึ้นอีกรอบแล้ว เพราะมีศัตรูหลักของรัฐไทยก็ต้องล้างศัตรูให้หมดสิ้น โดยลืมไปว่าศัตรูที่แท้จริงก็คือตัวเอง

นับจากนี้ไปพรรคประชาธิปัตย์คงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม เช่นเดียวกับกลุ่มอำนาจแฝงและอำนาจที่อยู่เบื้องหลังยังคงคิดแบบเดิมอยู่!?

การสร้างวาทกรรม “ทักษิณเป็นศัตรูหลักของรัฐไทย” ยังมองได้ว่าเป็นอีกกลยุทธ์ของพรรคประชาธิปัตย์ที่ปฏิเสธเป็นคู่ขัดแย้งกับ “ระบอบทักษิณ” เป็นกลยุทธ์การลอยตัวเพื่อจะบอกสังคมว่าพรรคประชาธิปัตย์ไม่มีความผิดใดๆ เพราะพรรคประชาธิปัตย์คือส่วนหนึ่งของรัฐไทย รัฐไทยในความหมายของร่างทรงที่มีอำนาจแฝงซ่อนอยู่เบื้องหลัง

จากนี้ไปประเทศไทยคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากอดีตที่ผ่านมา ขัดแย้งมา 10 กว่าปีเช่นไร ต่อไปก็ยังเป็นเช่นนั้น แถมยังคงเข้มข้นขึ้นด้วยซ้ำ และอาจเห็นเกมอะไรที่แปลกประหลาดด้วยข้ออ้างว่าต้องขจัดคู่ขัดแย้งหลักของรัฐไทยให้หมดสิ้น

มอง′จำนำข้าว′ ในมิติการเมือง ความ′ทุกข์′ของใคร

คอลัมน์ การเมือง มติชน 9 ตุลาคม 2555

แล้วนโยบาย "จำนำข้าว" ของรัฐบาล น.ส.ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร

ก็กลายเป็นเป้าของมวลบาทา ที่ห่อหุ้มด้วยเกือกยี่ห้อหรู

ในทางการเมือง นโยบายระดับที่ใช้เงินหมุนเวียนนับแสนล้าน ไม่ใช่เรื่องธรรมดาแน่นอน

มีผู้เกี่ยวข้องนับล้านครัวเรือน

คือ "ชาวนา" ซึ่ง ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช เคยเปล่งคำขวัญไว้ว่า "ทุกข์ของชาวนา คือทุกข์ของแผ่นดิน"

ราคาข้าวระดับ 12,000 บาท, 15,000 บาท และ 20,000 บาท ส่งผลเปลี่ยนแปลง ความทุกข์ในชีวิตแน่นอน

ในทางตรงกันข้าม ผู้เสียประโยชน์ คือนักธุรกิจ พ่อค้าส่งออก ที่เคยได้ประโยชน์จากการกดราคาข้าว

พร้อมๆ กับความภาคภูมิใจในตำแหน่งผู้ส่งออกข้าวมากที่สุดในโลก



ในทางการเมือง นโยบายนี้จะส่งผล อย่างลึกซึ้ง

ขณะที่การแก้ไขรัฐธรรมนูญ การยกร่างรัฐธรรมนูญ ที่พรรคเพื่อไทยผลักดันเมื่อ ต้นปี จะทำให้โครงสร้างการเมืองที่ถูกออกแบบโดยรัฐธรรมนูญ 2550 กลายเป็นอดีต

องค์กรตามรัฐธรรมนูญที่ทรงอิทธิพล อาจจะถูกทบทวนที่มาและบทบาท

กลุ่มอำนาจนอกรัฐธรรมนูญ จะถูกลิดรอนมือไม้ หมดสิ้นกลไกที่เคยใช้เดินหมากเดินเกมการเมือง

การเมืองแบบประชาธิปไตย ที่ทุกประการดำเนินไปตามเจตนารมณ์ของประชาชน มีการถ่วงดุลอำนาจอย่างเหมาะสม มีระบบตรวจสอบที่ตรงไปตรงมา

นั่นคือ ความเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดจากรัฐธรรมนูญใหม่

จึงต้องพบกับการเตะสกัด ให้หยุดชะงัก ให้ได้



มองจากฝั่งของคู่ต่อสู้
การจำนำข้าว จะส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางการเมือง

อย่างน้อยที่สุด คือ เพิ่มการเชื่อมต่อผูกพันระหว่างชาวนากับพรรคเพื่อไทย

ยิ่งถ้าหมกมุ่นกับการแข่งขันช่วงชิงในสนามเลือกตั้ง จะพบว่า นโยบายจำนำข้าว จะสร้างความแตกต่าง

ระหว่างพรรคที่สนับสนุนและคัดค้านแน่นอน

ผลประโยชน์ทางการเมือง กำหนดให้คู่ต่อสู้ของพรรคเพื่อไทย ต้องดาหน้าเข้าถล่มนโยบายนี้อย่างไม่คิดชีวิต

นอกจากอาจารย์แห่งนิด้าและธรรม ศาสตร์ ในอนาคตอันใกล้ อาจจะเปิดตัว "คนชั้นกลาง" ออกมาร่วมขบวน

เพื่อให้ภาพของผู้เสียประโยชน์มีลักษณะเป็น "มวลชน" มากขึ้น

ขณะที่อาจารย์แห่ง "นิด้า" หรือสถาบัน บัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ เห็นว่าควรล้มการจำนำข้าว

โพลของนิด้า ก็ออกมาสนับสนุนมาตร การจำนำข้าว

สะท้อนให้เห็น "จุดแข็ง" ของมาตรการ ที่พุ่งเป้าไปแก้ปัญหาให้ชาวนา

แต่ถ้ามีจุดอ่อน อุปสรรค ปัญหา ก็ต้องแก้ไขไปตามสภาพ

นโยบายที่ใช้งบมหาศาลขนาดนี้ ย่อมมี "จุดอ่อน"

เหมือนงบไทยเข้มแข็ง หรืองบประกันราคาข้าว

ข้อกล่าวต่อการจำนำข้าวขณะนี้ คือเรื่อง "ทุจริต"

มีตั้งแต่การปลอมใบประทวน การจด ทะเบียนเกษตรกรปลอม การสวมสิทธิชาวนา การนำข้าวออกมาเวียนเทียนขาย ฯลฯ

รัฐบาลจะต้องดำเนินการอย่างจริงจัง จะต้องจับกุมดำเนินคดี และตีแผ่ออกมาให้สังคมรับทราบ

เครือข่ายนักธุรกิจต่อต้านการทุจริต ฝ่ายค้านและนักวิชาการ ซึ่งเป็นกลุ่มที่เสียงดังที่สุดในเรื่องนี้ ต้องมอบข้อมูลให้กับ เจ้าหน้าที่ เพื่อดำเนินการตามกฎหมาย

ด้วยสติและภูมิปัญญาของทุกฝ่าย เชื่อว่า "จุดอ่อน" น่าจะแก้ไขได้

เพื่อให้โครงการเดินต่อไป แทนที่จะใช้หลักคิดแบบสุดโต่ง

ประเภท พังบ้านเพื่อไล่ปลวก ที่สร้างความย่อยยับมามากแล้ว

บทเรียน‘ปรีดี-ทักษิณ’?

ที่มา : นิตยสารโลกวันนี้วันสุข ปีที่ 8 ฉบับ 379 วันที่ 29 กันยายน-5 ตุลาคม 2555 หน้า 5 คอลัมน์ ถนนประชาธิป โดย สุธาชัย ยิ้มประเสริฐ

กรณีของปัญหาเริ่มจากนายคณิต ณ นคร ประธานคณะกรรมการอิสระตรวจสอบและค้นหาความจริงเพื่อการปรองดองแห่งชาติ (คอป.) กล่าวในวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2555 ว่าได้เขียนบันทึกส่วนตัวถึง พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรี ว่าถ้าอยากเป็นรัฐบุรุษต้องรู้จักคำว่าเสียสละ แม้จะไม่กลับประเทศก็สามารถเป็นรัฐบุรุษได้เช่นกัน เหมือนนายปรีดี พนมยงค์ ที่ทำงานเพื่อประเทศโดยที่ไม่เคยกลับประเทศ เพียงเพราะอยากให้บ้านเมืองสงบ

ข้อเสนอของนายคณิตได้รับการวิจารณ์ทันทีว่าเป็นข้อเสนอที่มาจากความรู้ทางประวัติศาสตร์ที่ผิดพลาด และยังไม่ได้เป็นการแก้ปัญหาที่แท้จริงของสังคมไทย ส่วนหนึ่งมาจากทรรศนะของนายคณิตเองที่เห็นว่า พ.ต.ท.ทักษิณเป็นต้นเหตุของปัญหาความขัดแย้งทางการเมืองที่เกิดขึ้น แต่เป็นทรรศนะแบบด้านเดียว เพราะปัญหาความขัดแย้งที่เกิดขึ้นในขณะนี้ฝ่ายอำมาตยาธิปไตยและกลุ่มอนุรักษ์นิยมที่สนับสนุนการรัฐประหารก็เป็นสาเหตุสำคัญอีกด้านหนึ่งเช่นกัน

ยิ่งกว่านั้นในรายงานของ คอป. เองก็ระบุว่าสังคมไทยมีปัญหารากฐานในทางเศรษฐกิจและสังคมจำนวนมาก เช่น ปัญหาช่องว่างระหว่างรายได้ ปัญหาความแตกต่างระหว่างเมืองกับชนบท ปัญหาความไม่เป็นประชาธิปไตยทางการเมือง ฯลฯ กรณีเหล่านี้คงแก้ไม่ได้ด้วยการเสียสละของ พ.ต.ท.ทักษิณ

แต่ที่สำคัญในทางประวัติศาสตร์นั้นนายปรีดีต้องเดินทางออกจากประเทศเพราะถูกรัฐประหารเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 ในครั้งนั้นกำลังของฝ่ายรัฐประหารใช้รถถังบุกทำเนียบท่าช้างอันเป็นที่พำนักของนายปรีดี ทำให้นายปรีดีต้องลี้ภัยออกจากประเทศ หลังจากนั้นนายปรีดีพยายามที่จะกลับประเทศหลายครั้ง ครั้งสำคัญก็คือได้เดินทางกลับมาเพื่อยึดอำนาจคืนในกรณี “ขบวนการประชาธิปไตย 26 กุมภาพันธ์ 2492” แต่ล้มเหลว ถูกปราบปรามอย่างหนัก ซึ่งกรณีนี้รู้จักกันในนามว่า “กบฏวังหลวง” นายปรีดีต้องหลบซ่อนอยู่ในบ้านแถวฝั่งธนบุรี 6 เดือน จึงหลบหนีออกไปได้ และไม่ได้กลับมาเมืองไทยอีกเลย

ประเด็นสำคัญต่อมาคือนายปรีดีถูกฝ่ายอนุรักษ์นิยมสร้างคดีใส่ร้ายป้ายสีว่าเป็นผู้อยู่เบื้องหลังกรณีสวรรคตของในหลวงรัชกาลที่ 8 และใช้ศาลเป็นเครื่องมือในการตัดสินประหารชีวิตผู้บริสุทธิ์ 3 คนคือ นายชิต สิงหเสนี, นายบุศย์ ปัทมศริน และนายเฉลียว ปทุมรส เพื่อเป็นการข่มขู่ไม่ให้นายปรีดีกลับประเทศ

ความจริงแล้วเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ในเรื่องของนายปรีดีมีบทเรียนอันอุดม จากการที่นายปรีดีมีพื้นฐานเป็นลูกชาวนา แต่อาศัยความสามารถทางการศึกษาเป็นเครื่องมือสร้างโอกาสจนได้ไปศึกษาในต่างประเทศ และกลายเป็นคนแรกของประเทศไทยที่สำเร็จถึงขั้นปริญญาเอกวิชากฎหมายจากประเทศฝรั่งเศส แต่นายปรีดีมิได้มุ่งที่จะนำเอากฎหมายมาใช้เป็นเครื่องมือในการรักษาอำนาจชนชั้นนำสถาบันหลักและทำร้ายประชาชนเหมือนนักกฎหมายจำนวนมากในยุคปัจจุบัน หากแต่ต้องการใช้กฎหมายในการสร้างความเป็นธรรมให้กับสังคม และในสมัยที่บ้านเมืองยังไม่เป็นประชาธิปไตย นายปรีดีได้ร่วมก่อตั้งคณะราษฎร ซึ่งกลายเป็นสมาคมที่มีบทบาทนำในการปฏิวัติเปลี่ยนแปลงประเทศจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์มาสู่ประชาธิปไตยเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2475

หลังจากการเปลี่ยนแปลงการปกครอง นายปรีดียังเป็นผู้มีบทบาทสำคัญอีกหลายประการในการสร้างระบอบใหม่ ตั้งแต่การมีส่วนร่วมในการร่างรัฐธรรมนูญที่ใช้กันต่อมา มีส่วนในการปฏิรูปกฎหมายให้ประเทศไทยมีความทันสมัย และมีระบอบนิติรัฐอย่างแท้จริง จากนั้นก็เป็นผู้ผลักดันหลักการปกครองท้องถิ่นเพื่อการกระจายอำนาจ เป็นรัฐมนตรีต่างประเทศที่เดินทางไปเจรจาเลิกสัญญาไม่เป็นธรรมกับมหาประเทศ ทำให้ประเทศไทยมีเอกราชสมบูรณ์ เป็นผู้ผลักดันการปฏิรูปเศรษฐกิจ สร้างเศรษฐกิจชาตินิยม สร้างระบบภาษีใหม่ให้มีความเป็นธรรม และเพิ่มรายได้ให้กับรัฐ เป็นต้น

ต่อมาเมื่อเกิดสงครามมหาเอเชียบูรพา นายปรีดีได้รับตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ของรัชกาลที่ 8 และกลายเป็นผู้ก่อตั้งขบวนการเสรีไทย ซึ่งมีส่วนสำคัญที่ทำให้ไทยรอดพ้นจากฐานะที่จะเป็นผู้แพ้ในสงครามโลก เป็นผู้ผลักดันให้การเมืองไทยเป็นประชาธิปไตยสมบูรณ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2488 เป็นต้นมา และเมื่อสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 8 เสด็จนิวัติพระนครก็ได้รับตำแหน่งเป็นรัฐบุรุษอาวุโสและเป็นนายกรัฐมนตรี จึงสรุปได้ว่านายปรีดีมีบทบาทสำคัญและสร้างคุณูปการให้กับสังคมไทยเป็นอย่างมาก

ความเป็นนักประชาธิปไตยของนายปรีดียังเห็นได้จากความพยายามในการประนีประนอมกับฝ่ายอนุรักษ์นิยม โดยการนิรโทษกรรมให้นักโทษการเมืองฝ่ายนิยมเจ้าเมื่อ พ.ศ. 2488 และยังเปิดให้กลุ่มอนุรักษ์นิยมออกหนังสือพิมพ์เพื่อเผยแพร่แนวคิดของตนและให้ตั้งพรรคการเมืองลงแข่งขันในการเลือกตั้ง โดยหวังว่าจะใช้กติกาประชาธิปไตยเข้ามาคลี่คลายความขัดแย้งทางการเมือง หมายถึงว่าถ้าพรรคฝ่ายอนุรักษ์นิยมได้รับความนิยมจากประชาชนด้วยคะแนนเสียงที่มากเพียงพอก็สามารถเข้ามาจัดตั้งรัฐบาลได้เช่นกัน

แต่กรณีนี้กลายเป็นความผิดพลาด เพราะกลุ่มอนุรักษ์นิยมมิได้มีจิตใจเป็นประชาธิปไตย เมื่อเปิดทางให้ฝ่ายนี้มีบทบาททางการเมือง กลุ่มอนุรักษ์นิยมก็ใช้การเมืองแบบใส่ร้ายป้ายสีเพื่อทำลายภาพลักษณ์ของนายปรีดีและรัฐบาลพลเรือน โดยเฉพาะการสร้างกระแสใส่ร้ายเรื่องกรณีสวรรคตของรัชกาลที่ 8 จากนั้นก็สนับสนุนให้ฝ่ายทหารก่อรัฐประหารเพื่อทำลายคณะราษฎร ฉีกรัฐธรรมนูญ และทำลายประชาธิปไตย ผลจากการรัฐประหารนี้เองที่ทำให้ปรีดี พนมยงค์ ต้องลี้ภัยไปต่างประเทศดังที่กล่าวมา

ดังนั้น ถ้า พ.ต.ท.ทักษิณจะรับบทเรียนจากนายปรีดีคงไม่ใช่เรื่องการลี้ภัยไปต่างประเทศโดยไม่กลับตามที่นายคณิตเสนอ แต่เป็นเรื่องที่ต้องสรุปว่าพวกอนุรักษ์นิยมอำมาตยาธิปไตยนั้นไม่มีแนวคิดประชาธิปไตย ชอบสนับสนุนการรัฐประหาร เข่นฆ่าประชาชน และไว้ใจไม่ได้ คนเหล่านี้ชอบอ้างสถาบันหลักเพื่อใส่ร้ายทำลายผู้บริสุทธิ์

ดังนั้น ถ้าหากต้องการปฏิรูปประเทศไทยให้เป็นประชาธิปไตยอย่างแท้จริงจะต้องอาศัยการสนับสนุนจากประชาชนไปดำเนินการ การประนีประนอมอ่อนน้อมต่อฝ่ายกระแสหลักนั้นไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นแต่อย่างใด

บทเรียนในระยะ 6 ปีสำหรับ พ.ต.ท.ทักษิณเองก็บอกความข้อนี้ เพราะถ้าหากไม่มีการต่อสู้เรียกร้องประชาธิปไตยของประชาชนคนเสื้อแดง พ.ต.ท.ทักษิณคงหมดบทบาทไปแล้ว น.ส.ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ก็คงไม่สามารถมาเป็นนายกรัฐมนตรีได้ กลุ่มชนชั้นนำอำมาตยาธิปไตยก็คงมีอำนาจนำได้อย่างสมบูรณ์

การตื่นตัวและการต่อสู้ของประชาชนจึงเป็นเงื่อนไขสำคัญแห่งอนาคตที่จะทำให้สังคมไทยก้าวหน้าต่อไป

คนกรุงเทพไม่เปลี่ยน?

ที่มา : นิตยสารโลกวันนี้วันสุข ปีที่ 8 ฉบับที่ 380 วันที่ 6-12 ตุลาคม พ.ศ. 2555 หน้า 18-19 คอลัมน์ เรื่องจากปก โดย ทีมข่าวรายวัน

ปี 2529 สมัย พล.ต.จำลอง ศรีเมือง เป็นผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร (กทม.) ฝนตกอย่างหนักจนเกิดน้ำท่วมพื้นที่ส่วนใหญ่ของฝั่งกรุงเทพฯและธนบุรี โดย พล.ต.จำลองให้สัมภาษณ์ว่าเนื่องจากฝนตกหนักที่สุดในรอบ 1,000 ปี

“ฝนพันปี” ที่ พล.ต.จำลองให้สัมภาษณ์ แม้จะมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ว่าเป็นเรื่องเหลือเชื่อ เพราะเมื่อ 1,000 ปีก่อนไม่รู้ว่าพื้นที่กรุงเทพฯมีสภาพเป็นอย่างไร ทั้งกรุงสุโขทัยซึ่งถือเป็นราชธานีเก่าแก่ของราชอาณาจักรไทยก็มีอายุแค่ 700 กว่าปีเท่านั้น ที่สำคัญเมื่อ 1,000 ปีที่แล้วยังไม่มีใครประดิษฐ์เครื่องวัดน้ำฝน หรือมีกรมอุตุนิยมวิทยามาเก็บบันทึกข้อมูล

ขณะที่ พล.ต.จำลองให้สัมภาษณ์ว่า “ฝนพันปี” ทำให้ กทม. ไม่สามารถแก้ไขปัญหาน้ำท่วมได้ ถ้าหากรัฐบาลห้ามฝนได้ หรือฝนไม่ตกหนักที่สุดในรอบพันปี ปัญหาน้ำท่วมก็จะไม่เกิดขึ้น แต่คำแก้ตัวของ พล.ต.จำลองก็ไม่มีใครต่อว่า ไม่ว่าจะเป็นเพราะคนกรุงเทพในขณะนั้นถือเป็นเรื่องของธรรมชาติที่นานๆจะเกิดสักครั้ง หรือยอมรับการทำงานของ พล.ต.จำลองก็ตาม

ฝนยุคหม่อมหมู

ตรงข้ามกับปัจจุบันที่ ม.ร.ว.สุขุมพันธุ์ บริพัตร เป็นผู้ว่าฯ กทม. ฝนตกต่อเนื่องไม่กี่ชั่วโมงน้ำก็ท่วมถนนทั่ว กทม. กว่าจะระบายน้ำได้ต้องใช้เวลา 3-4 ชั่วโมง หรือครึ่งค่อนวัน โดยเฉพาะในพื้นที่ชุมชนหนาแน่นใจกลางเมือง และทางแยกถนนสายต่างๆ ทั้งที่ กทม. ใช้งบประมาณนับพันล้านบาทสร้างระบบระบายน้ำที่ทันสมัย โดยเฉพาะอุโมงค์ยักษ์ที่ยืนยันว่าระบายน้ำได้อย่างมีประสิทธิภาพ

แม้จะมีข้อมูลจากกรมอุตุนิยมวิทยาระบุว่าปริมาณฝนที่ตกใน กทม. ปีนี้มากกว่าปรกติ เฉพาะ 10 วันสุดท้ายก่อนสิ้นเดือนกันยายน ปริมาณฝนที่ตกลงมารวมแล้วถึง 600 มิลลิเมตร และตกแทบทุกวัน แทบทุกพื้นที่ แต่ก็เป็นแค่ฝนที่ตกหนักกว่าปรกติและไม่ได้มากเหมือนสมัย พล.ต.จำลอง ยุค ม.ร.ว.สุขุมพันธุ์แค่ฝนตกธรรมดายังแก้ปัญหาแบบทุลักทุเล ถ้าเป็นฝนที่เกิดจากพายุหรือมรสุมกระหน่ำก็ไม่รู้เหมือนกันว่า กทม. จะเกิดน้ำท่วมหนักมากแค่ไหน

แต่ ม.ร.ว.สุขุมพันธุ์ยืนยันว่าที่ผ่านมาแทบไม่มีน้ำท่วมขังบนถนนสายหลักเป็นเวลานาน ผิดกับหลายปีก่อน แต่ที่เกิดปัญหาเนื่องจากฝนตกหนักเกิน 100 มิลลิเมตรต่อชั่วโมงเกือบทุกครั้ง กทม. ต้องใช้เวลาในการระบายน้ำ แต่ไม่เกิน 2-4 ชั่วโมง แล้วแต่จุด จึงขอให้ประชาชนเข้าใจ เพราะ กทม. ทำงานอย่างหนัก และอย่านำการเมืองเข้ามาเกี่ยวข้อง

นอกจากนี้ ม.ร.ว.สุขุมพันธุ์ยังกล่าวถึงกรณีที่กรมอุตุนิยมวิทยาเตือนว่า กทม. จะได้รับผลกระทบจากพายุดีเปรสชั่นในช่วงวันที่ 6-7 ตุลาคม ซึ่งจะทำให้มีฝนตกหนักเกินกว่า 90 มิลลิเมตรว่า กทม. พร้อมทำงานอย่างเต็มที่ แต่ต้องขอเวลาระบายน้ำ 1-3 ชั่วโมง เนื่องจากมีจุดเสี่ยงน้ำท่วมในพื้นที่กว่า 200 จุด ส่วนพื้นที่ร้อยละ 50 สามารถระบายน้ำให้แห้งได้ภายใน 1 ชั่วโมง ซึ่งเดือนกันยายนที่ผ่านมามีปริมาณน้ำฝนมากถึง 850 มิลลิเมตร มากกว่าครึ่งหนึ่งของค่าเฉลี่ยฝนตลอดทั้งปี

“สำนักการระบายน้ำรายงานว่าสถิติฝนตกในพื้นที่กรุงเทพฯเพียงเดือนกันยายนนี้มีปริมาณสูงสุดในรอบ 50 ปี ซึ่งต้องใช้เวลาในการระบายน้ำจริงๆ แต่ก็ไม่ถึงกับข้ามคืน จึงอยากให้ประชาชนเข้าใจ” ม.ร.ว.สุขุมพันธุ์กล่าว

ฝนร้อยปีของ กทม.

แต่นายสัญญา ชีนิมิตร ผู้อำนวยการสำนักการระบายน้ำ (สนน.) กทม. กลับระบุว่าปริมาณน้ำฝนสะสมที่ตกใน กทม. เดือนกันยายนเมื่อเทียบกับผลงานวิจัยของกรมอุตุนิยมวิทยาถือว่าสูงสุดในรอบ 100 ปี คิดเป็นปริมาณน้ำกว่า 500 ล้านลูกบาศก์เมตร หรือคิดเป็นปริมาณน้ำฝนสะสม 721 มิลลิเมตร โดยปริมาณน้ำฝนสะสมตั้งแต่เดือนมกราคม-กันยายน 2555 อยู่ที่ 1,575.5 มิลลิเมตร ขณะที่ กทม. มีค่าเฉลี่ยปริมาณน้ำฝนปีละ 1,500 มิลลิเมตร เพราะฝนตกหนักจริงๆ ส่วนขีดความสามารถในการระบายน้ำลงสู่แม่น้ำเจ้าพระยาของสถานีสูบน้ำที่ติดตั้งริมแม่น้ำรวม 1,032 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที แบ่งเป็นฝั่งพระนคร 695 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที และฝั่งธนบุรี 337 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที

อุตุฯอัด กทม. มั่วฝนร้อยปี

ขณะที่นายสมชาย ใบม่วง รองอธิบดีกรมอุตุนิยมวิทยา กล่าวถึงกรณีที่ กทม. ระบุว่าปริมาณฝนที่ตกในเดือนกันยายนเป็นสถิติที่สูงสุดในรอบ 100 ปีนั้น ไม่ทราบว่าใช้ฐานข้อมูลไหนวัด เพราะข้อมูลของกรมอุตุนิยมวิทยาวันที่ 25 กันยายน วัดปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งเดือนได้แค่ 340.7 มิลลิเมตร จึงเป็นไปไม่ได้ที่ภายในวันเดียวฝนจะตกมากจนขยับไปที่ 721 มิลลิเมตรตามที่ กทม. อ้าง

นอกจากนี้สถิติของกรมอุตุนิยมวิทยาเองมีฐานข้อมูลเปรียบเทียบปริมาณฝน 30 ปี และ 50 ปีเท่านั้น ไม่มีข้อมูลฐาน 100 ปี โดยปีที่ฝนตกใน กทม. มากที่สุดคือ เดือนกันยายน 2515 วัดได้ 676.3 มิลลิเมตร ทั้งเกณฑ์การวัดน้ำฝนของกรมอุตุฯวัดเป็น 24 ชั่วโมง ไม่ได้วัดเป็นรายชั่วโมง แต่รายงานปริมาณฝนใน กทม. ระบุว่าตก 60 มิลลิเมตรต่อชั่วโมง หมายความว่าตลอดทั้งวันฝนตกมากถึง 1,400 มิลลิเมตร เท่ากับอัตราเฉลี่ยของฝนตกทั้งปี

กทม. ยันมีข้อมูล 100 ปี

อย่างไรก็ตาม นายสัญญาได้ตอบโต้กรมอุตุฯว่า กทม. มีศูนย์ควบคุมระบบป้องกันน้ำท่วมที่ศาลาว่าการ กทม. 2 ซึ่งมีระบบการเก็บข้อมูลสถานการณ์น้ำในพื้นที่ กทม. พร้อมรายงานเหตุการณ์ได้ในเวลาจริง (เรียลไทม์) ส่วนปริมาณน้ำฝนสะสมในเดือนกันยายนวัดได้สูงถึง 825.5 มิลลิเมตรจริง และปริมาณน้ำฝนที่ระบุว่าสูงสุดในรอบ 100 ปีก็มีข้อมูลรายละเอียดอยู่แล้ว

นายสัญญากล่าวถึงกระแสในโซเชียลเน็ตเวิร์คที่ตำหนิ กทม. ว่าระบายน้ำช้า ฝนตกเมื่อใดน้ำจะท่วมขังถนนทุกครั้งว่า ไม่สนใจกระแส แต่ตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่ตามแผนและระบบการระบายน้ำใน กทม. เพื่อให้คน กทม. ได้รับผลกระทบน้อยที่สุด

ส่วนกรณีท่อระบายน้ำอุดตันและกรมราชทัณฑ์ขุดลอกพบถุงทรายนับร้อยลูกในท่อระบายน้ำที่เขตมีนบุรีนั้น นายวสันต์ มีวงษ์ โฆษก กทม. กล่าวว่า หากพบจริงควรแจ้งให้เขตท้องที่ทราบจะได้แก้ไข กทม. ไม่ได้ปฏิเสธว่าไม่มีถุงทรายอยู่ในท่อ แต่ขอความเป็นธรรมให้เจ้าหน้าที่ที่ทำงานทั้งวันทั้งคืนแต่กลับถูกวิพากษ์วิจารณ์ในการทำงาน

โยน “เพื่อไทย” ยัดถุงทรายใส่ท่อ

ขณะที่นายณัฏฐ์ บรรทัดฐาน รองโฆษกพรรคประชาธิปัตย์ ออกมาปกป้อง ม.ร.ว.สุขุมพันธุ์ โดยยืนยันว่ากรมราชทัณฑ์มีหนังสือถึงปลัด กทม. ว่าดำเนินการขุดลอกท่อระบายน้ำระยะทางกว่า 3,900 กิโลเมตร เสร็จตั้งแต่วันที่ 7 กันยายนที่ผ่านมา ดังนั้น ถุงทรายและก้อนหินที่พบในท่อระบายน้ำแสดงให้เห็นชัดเจนว่ารัฐบาลเพื่อไทยและหน่วยงานราชการที่มีส่วนเกี่ยวข้องตั้งใจเล่นเกมการเมือง

“ผมเชื่อว่าข้าราชการจำนวนไม่น้อยลำบากใจกับเกมการเมืองเกมนี้ เพราะไหนจะต้องระวังสภาวะที่เกิดน้ำท่วม แล้วยังต้องมาทำในสิ่งที่ไม่ถูกต้องจากขบวนการที่สอดรับกับการทำเรื่องน้ำท่วมให้เป็นเรื่องการเมือง เป็นการแก้ปัญหาที่เคยบอกว่าน้ำจะไม่ท่วมกรุงเทพฯ จึงต้องการโยนความผิดให้ กทม.” นายณัฎฐ์กล่าว

คนกรุงเทพ...ไม่เปลี่ยน

ฝนที่กระหน่ำ กทม. จึงเหมือนกระหน่ำลงที่พรรคประชาธิปัตย์ เพราะ กทม. ถือเป็นฐานเสียงสำคัญของพรรคประชาธิปัตย์ที่ยังคงมีบทบาททางการเมืองในฐานะผู้นำพรรคฝ่ายค้านได้ต่อไป แม้จะไม่สามารถเอาชนะพรรคเพื่อไทยในระยะหลังได้เลยก็ตาม

การเลือกตั้งผู้ว่าฯ กทม. ในช่วงต้นปี 2556 จึงมีความสำคัญอย่างมากกับพรรคประชาธิปัตย์ และการทำงานของ ม.ร.ว.สุขุมพันธุ์มีผลอย่างมากกับการเลือกตั้ง โดยเฉพาะการแก้ปัญหาน้ำท่วมขังใน กทม. ซึ่งถูกโจมตีมาตลอด โอกาสที่คนกรุงเทพจะไม่เลือก ม.ร.ว.สุขุมพันธุ์ก็มีมาก แม้แต่คนในพรรคประชาธิปัตย์เองยังเห็นว่าควรส่งคนอื่นลงแทน ม.ร.ว.สุขุมพันธุ์ ซึ่งระยะหลังมีความเห็นขัดแย้งกับกรรมการบริหารพรรคบ่อยครั้ง จึงไม่แปลกที่จะมีชื่อของนายกรณ์ จาติกวณิช รองหัวหน้าพรรค เพราะคู่แข่งไม่ว่าจะเป็น พล.ต.อ.เสรีพิศุทธ์ เตมียาเวส อดีตผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ ที่สมัครในนามอิสระ หรือพรรคเพื่อไทยที่มีชื่อของ พล.ต.อ.เพรียวพันธ์ ดามาพงศ์ พล.ต.อ.พงศพัศ พงษ์เจริญ แม้แต่รุ่นใหญ่อย่างคุณหญิงสุดารัตน์ เกยุราพันธุ์ ล้วนมีผลงานและมีโอกาสชนะ ม.ร.ว.สุขุมพันธุ์ได้ทุกคน

โดยเฉพาะพรรคเพื่อไทยประกาศชัดเจนว่าจะชิงพื้นที่ กทม. คืนให้ได้หลังจากสูญเสีย ส.ส. และ ส.ก. ให้พรรคประชาธิปัตย์ไปไม่น้อย จึงต้องส่งคนที่สด ใหม่ และมีผลงานเข้าตาคนกรุงเทพมากที่สุด

ดังนั้น โอกาสที่พรรคประชาธิปัตย์จะไม่ส่ง ม.ร.ว.สุขุมพันธุ์จึงมีไม่น้อย แม้ ม.ร.ว.สุขุมพันธุ์ยืนยันว่าตามธรรมเนียมของพรรคประชาธิปัตย์ต้องส่งตนลงแข่งขันต่อ เพราะไม่ได้ทำอะไรเสียหาย อีกทั้งก่อนหน้านี้ ม.ร.ว.สุขุมพันธุ์เคยให้สัมภาษณ์ว่าพร้อมจะลงสมัครในนามอิสระหากพรรคประชาธิปัตย์ไม่ส่ง แม้ต่อมาจะปฏิเสธก็ตาม แต่ก็ตอกย้ำถึงปัญหาภายในพรรคประชาธิปัตย์อย่างชัดเจน

ในขณะที่ป้ายโฆษณาขนาดยักษ์หรือบิลบอร์ด ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางเมืองหลวงกรุงเทพมหา นคร โดยมีข้อความว่า “คนกรุงเทพ รักในหลวง ไม่เปลี่ยน” โดยใต้คำว่า “ไม่เปลี่ยน” มีรูปคุณชาย หมูหรือ ม.ร.ว.สุขุมพันธุ์ บริพัตร ผู้ว่าฯ กทม. คนปัจจุบัน ที่กำลังจะครบวาระในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า พร้อมกับภาพดารา นักร้อง นักกีฬา ได้สร้างกระแสให้เกิดการวิพากษ์วิจารณ์อย่างมากในเรื่องความเหมาะสม “บังควรมิบังควร”?

หลายฝ่ายตั้งคำถามว่าเหตุใดจึงใช้คำว่า “คนกรุงเทพ” แทนที่จะใช้ “คนไทย” ความหมายก็จะดูดีขึ้น หรือทำไมต้องมีรูป ม.ร.ว.สุขุมพันธุ์ขนาดใหญ่กว่าบุคคลอื่นๆในภาพ? หรือนี่คืออีกครั้งที่พรรคประชาธิปัตย์ได้พยายามดึงสถาบันมายุ่งกับการเมือง

อย่างไรก็ตาม ม.ร.ว.สุขุมพันธุ์ออกมาปฏิเสธว่าไม่ได้เป็นผู้จัดทำป้ายโฆษณากลางแจ้งดังกล่าว เพียงแต่มีกลุ่มจิตอาสาที่ใช้ชื่อว่า “กลุ่มคิดดีทำดี” มาขอรูปในฐานะพ่อเมืองไปร่วมในแคมเปญ “รักในหลวง” เท่านั้น

เรื่องป้ายโฆษณากลางแจ้งด้วยแคมเปญ “รักในหลวง” แต่พ่วงรูปผู้ว่าฯ กทม. คนปัจจุบันไปด้วย จึงเป็น “อุบัติเหตุ” ที่ส่งผลกระทบต่อพรรคประชาธิปัตย์โดยมิทันตั้งตัว ในขณะเดียวกันในเรื่องร้ายๆย่อมมีเรื่องดีแทรกด้วยเสมอ ทุกวิกฤตย่อมมีโอกาสซ่อนอยู่

เราเชื่อว่า “คนไทยรักในหลวง ไม่เปลี่ยน” แต่ไม่รู้ว่า “คนกรุงเทพอยากเปลี่ยนผู้ว่าฯ กทม. หรือไม่?”

แต่ที่แน่ๆจากวิกฤตป้ายโฆษณาจนกลายเป็นอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับ “คุณชายหมู” ม.ร.ว.สุขุมพันธุ์ เห็นทีฟากฝ่ายที่ไม่เอาคุณชายในพรรคประชาธิปัตย์คงสบโอกาสเปลี่ยน ผู้ชิงผู้ว่าฯ กทม. สมัยหน้าแน่นอน

คนกรุงเทพ ..ไม่เปลี่ยน! ประชาธิปัตย์ขอ เปลี่ยนให้เอง!

‘ความจริงวิบัติ!’ ใบอนุญาตฆ่า?

ที่มา : นิตยสารโลกวันนี้วันสุข ปีที่ 8 ฉบับ 379 วันที่ 29 กันยายน-5 ตุลาคม 2555 หน้า 18-19 คอลัมน์ เรื่องจากปก โดย ทีมข่าวรายวัน

“รายงาน คอป. ไม่ใช่รายงานฉบับสุดท้าย และสถานการณ์จะคลี่คลาย ความจริงก็จะเปิด มากขึ้น แต่อย่าถือว่าเราเป็นความจริงที่เป็นจริงที่สุด แต่เราเป็นความจริงที่เชื่อถือได้”

คำแถลงของนายสมชาย หอมลออ ประธานคณะอนุกรรมการตรวจสอบและค้น หาความจริง คณะกรรมการอิสระตรวจสอบและค้นหาความจริงเพื่อการปรองดองแห่งชาติ (คอป.) และรายงานฉบับสมบูรณ์ที่ถือเป็นรายงานสุด ท้ายของ คอป. เมื่อวันที่ 17 กันยายนที่ผ่านมา กลายเป็นประเด็นร้อนที่มีการวิพากษ์วิจารณ์กันมากมาย โดยเฉพาะการเน้นว่ามี “ชายชุดดำ” เคลื่อนไหวแทบทุกจุดในการชุมนุมของคนเสื้อแดงหรือแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) และมีความใกล้ชิดกับ พล.ต.ขัตติยะ สวัสดิผล หรือ เสธ.แดง อดีตผู้ทรงคุณวุฒิกองทัพบก และการ์ด นปช. บางคนนั้น

นายสมชายระบุว่า “ชายชุดดำ” ทำให้ทหาร ตำรวจ และพลเรือนเสียชีวิตจำนวน 9 คน แม้แต่การเผาเซ็นทรัลเวิลด์ ระหว่างไฟไหม้มีผู้ชุมนุมอยู่ แต่ทหารยังไม่ได้เข้าไป โดยยืนยันว่ามี “ชายชุดดำ” จริง และมีการก่อวินาศกรรม

ขณะที่นายคณิต ณ นคร ประธาน คอป. กล่าวถึงการประชุมครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคมว่า มีกรรมการ คอป. คนหนึ่งกล่าวว่า “หลังแถลงข่าวเสร็จ ขอให้คณะกรรมการแยกย้ายกันทันที เพราะ ผมเชื่อว่าหลังรายงานฉบับนี้ถูกเผยแพร่ คนเสื้อแดงและคุณทักษิณจะเกลียดผมและพวกคุณเข้าไส้”

อย่างไรก็ตาม นายคณิตยืนยันว่า คอป. ทำหน้าที่ได้ดีและสมบูรณ์ที่สุดแล้ว ส่วนที่ถูกมองว่ามีข้อมูลไม่ครบเพราะ คอป. ไม่มีอำนาจเรียกพยานมาให้ปากคำนั้น ส่วนตัวกลับมองว่าเป็นจุดแข็ง เพราะคนที่ให้ข้อมูลมาด้วยความสมัครใจ เต็มใจ และอยากมีส่วนร่วมในการแก้ไขปัญหาประเทศชาติ ส่วนการที่นายสมชายเน้นเรื่อง “ชายชุดดำ” มากกว่าการใช้ความรุนแรงของเจ้าหน้าที่รัฐนั้น ต้องไปถามนายสมชายเอง แต่ในรายงานพูดถึงทุกภาคส่วน และส่วนใหญ่ที่ออกมาวิพากษ์วิจารณ์เป็นเรื่องของอารมณ์ทั้งนั้น จึงพูดมาตลอดว่าประสาทการรับฟังของคนเรามันบอด ถ้าเรารับฟังก็ต้องไม่พูดด้วยอารมณ์ แต่ใช้เหตุผลคุยกัน

“ผมอาจยอมรับได้ว่ารายงานของเราไม่สมบูรณ์ ก็เราทำได้อย่างนี้ จะมาคาดคั้นอะไรอีก มีต่างชาติมาเสนอเงินช่วยเหลือแต่ผมปฏิเสธ บอกเลยว่าไม่รับเป็นเงิน แต่ถ้าจะส่งผู้เชี่ยวชาญมาเรายินดี ซึ่งหลายประเทศส่งคนมาช่วย”

ส่วนกรณีที่นายคณิตระบุว่า พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรี เป็นต้นเหตุของปัญหาทั้งหมด เพราะเห็นว่าหากไม่มีคดีซุกหุ้นที่ศาลรัฐธรรม นูญวินิจฉัยว่า พ.ต.ท.ทักษิณไม่ผิดแล้ว บ้านเมืองคง ไม่เกิดวิกฤตจนทุกวันนี้ จึงเรียกร้องให้เสียสละเพื่อชาติเหมือนนายปรีดี พนมยงค์ รัฐบุรุษอาวุโส โดยยุติ บทบาททางการเมือง ไม่ได้บอกว่าไม่ให้กลับประเทศ ไทย แต่เป็นเรื่องที่ พ.ต.ท.ทักษิณต้องเป็นผู้พิจารณาเอง

แก้ตัวให้ “คนสั่ง-คนฆ่

นางพวงทอง ภวัครพันธุ์ อาจารย์คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ผู้ประสานศูนย์ข้อมูลประชาชนผู้ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์สลาย การชุมนุมเดือน เม.ย.-พ.ค. 53 (ศปช.) กล่าวว่า สิ่งที่ คอป. พยายามนำเสนอเรื่อง “ชายชุดดำ” มาอธิบายทุกเหตุการณ์โดยขาดหลักฐานหนักแน่น ไม่เน้นข้อมูลฝ่ายประชาชน แต่เชื่อข้อมูลและลมปากของศูนย์อำนวยการแก้ไขสถานการณ์ฉุกเฉิน (ศอฉ.) โดยไม่มีการตรวจสอบอย่างชัดเจน การทำงานของ คอป. จึงเหมือนไฟลนก้นที่เอาข้อมูลมาตัดแปะตามโครงเรื่องที่วางไว้ แล้วสรุปว่ารัฐบาลและ ศอฉ. แค่ ประมาทเลินเล่อ ปกป้องผู้สั่งการ แต่โยนความผิดให้เจ้าหน้าที่ระดับล่าง “ผิดทั้งคู่” รายงานของ คอป. จึงเหมือนข้อแก้ตัวให้ ศอฉ. และรัฐบาลอภิสิทธิ์ในอนาคต (อ่านเพิ่มเติม-ข่าวไร้พรมแดน หน้า 6)

การเน้นว่า “ชายชุดดำ” ปรากฏตัวอยู่แทบทุกจุด ทุกสถานที่ที่มีความรุนแรงตั้งแต่วันที่ 10 เมษายน-19 พฤษภาคม 2553 และเกี่ยวข้องกับกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) เป็นนัยที่กำลังจะบอกว่าการชุมนุมของ นปช. เป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้องชอบธรรม ไม่เป็นสันติวิธี รัฐจึงมีสิทธิอันชอบธรรมที่จะใช้กำลังสลายการชุมนุมได้ หรือเจ้าหน้าที่รัฐสามารถใช้ความรุนแรงเพื่อตอบโต้ชายชุดดำได้ แต่รายงานไม่มีการกล่าวอย่างชัดเจนว่ามีเจ้าหน้าที่รัฐใช้กำลังเกินกว่าเหตุในกรณีใดบ้าง ไม่มีการวิจารณ์การพยายามควบคุมฝูงชนด้วยการขนอาวุธหนัก ใช้กระสุน 100,000-200,000 นัด ใช้กำลังทหารมากมายว่าเหมาะสมถูกต้องหรือไม่

ไม่มีการวิจารณ์ว่าเป้าหมายที่แท้จริงของรัฐบาลนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ เพียงเพื่อขอคืนพื้นที่ หรือเพื่อต้องการสลายการชุมนุมของคนเสื้อแดง แต่ คอป. เขียนโดยเริ่มด้วยการอธิบายความรุนแรงในทุกจุด และมักเริ่มจากการย้ำก่อนว่า ศอฉ. ออกคำสั่งให้เจ้าหน้าที่ปฏิบัติตามขั้นตอนการสลายการชุมนุมอย่างเคร่งครัดว่าการใช้กระสุนจริงกระทำได้ใน 3 กรณีเท่านั้นคือ ยิงขึ้นฟ้า ยิงเพื่อขู่ และยิงเพื่อป้องกันตัวเองในกรณีที่พบว่าผู้ชุมนุมมีอาวุธร้ายแรง ซึ่งอาจส่งผลต่อชีวิตของเจ้าหน้าที่ จากนั้นตามด้วยการบรรยายว่าก่อนเกิดเหตุความรุนแรงมีผู้เห็นชายชุดดำในที่เกิดเหตุพร้อมอาวุธสงครามในทุกสถานที่ ไม่ว่าสี่แยกคอกวัว วัดปทุมวนาราม สวนลุมพินี และบ่อนไก่ ฯลฯ

การอธิบายลักษณะนี้ คอป. พยายามช่วยสร้าง เกราะกำบังให้ผู้นำรัฐบาลและผู้นำ ศอฉ. ขณะนั้นว่าได้กำชับแล้วว่าให้ใช้อาวุธอย่างถูกต้องตามขั้นตอน แต่เจ้าหน้าที่ระดับปฏิบัติการไม่ได้ทำตามคำสั่ง อีกทั้ง คอป. ไม่สามารถทำให้เห็นได้ว่าทำไมเจ้าหน้าที่จึงไม่จับกุมหรือยิงชายชุดดำ แต่กลับใช้วิธียิงใส่ผู้ชุมนุมที่ไม่มีอาวุธ หรือผู้ชุมนุมที่มีอาวุธแต่ไม่ร้ายแรงพอที่จะทำร้ายเจ้าหน้าที่ในระยะใกล้ได้ รวมถึงคำถามว่าทำไมจึงยิง 6 ศพที่วัดปทุมวนาราม ซึ่ง คอป. ก็ไม่ได้อธิบาย คอป. จึงต้องชี้ให้เห็นอย่างชัดเจนว่าการตายของผู้ชุมนุมและวิถีกระสุนมาจากจุดที่มีกองกำลังของทหารตั้งอยู่หรือชายชุดดำ

โดยก่อนหน้านี้ ศปช. ระบุว่าผู้เสียชีวิตส่วนใหญ่ 87% ตายเพราะกระสุนเจาะเข้าที่ส่วนบนของร่างกายคือ ศีรษะ/คอ 30% หน้าอก 22% ลำตัวถึงเข่า 30% แสดงว่าทิศทางการยิงกระสุนจริงของเจ้าหน้าที่น่าจะเป็นแนวระนาบ หรือยิงจากด้านบน ไม่ใช่การยิงขึ้นฟ้าอย่างที่ ศอฉ. กล่าวอ้าง แต่รายงานหน้า 95 ของ คอป. ระบุว่าตรวจสอบพบว่าเจ้าหน้าที่ใช้อาวุธปืนลูกซองยิงไปทางผู้ชุมนุม หลายคนใช้ ปลย. กระสุนจริงยิงขึ้นฟ้า บางคนมีอาวุธปืนพก แต่ไม่พบว่าเจ้าหน้าที่ยิงปืนในแนวระนาบไปในทิศทางที่ผู้ชุมนุมอยู่

กระสุนที่ไม่มีคำตอบ

ข้อมูลอีกด้านที่น่าสนใจคือ วาสนา นาน่วม ผู้สื่อข่าวสายทหาร “บางกอกโพสต์” ได้โพสต์ข้อความเรื่อง “กระสุน” ที่ไม่มีในรายงาน คอป. ซึ่งกองทัพบกสรุปว่ายอดกระสุนที่ใช้สลายม็อบแดง 191,949 นัด มีกระสุนซุ่มยิงสไนเปอร์หลายแบบ แต่ที่เป็นสไนเปอร์จริงๆของหน่วยรบพิเศษใช้ไป 500 นัด ส่วนปืนซุ่มยิงดัดแปลง M1 ใช้ไป 4,842 นัด ซึ่งกองทัพพยายามให้เวลาหน่วยต่างๆนำมาคืนให้มากที่สุดทั้งที่ผ่านมาแล้ว 2 ปี

“ครั้งแรกตัวเลขกระสุนสูงปรี๊ดจนไม่กล้าสรุป ทบ. ให้เวลาหน่วยไปหากระสุนมาคืนคลังให้ได้มากที่สุด จนมีการส่งคืนครั้งที่ 2 แล้วสรุปออกมาว่ามีการเบิกจ่ายกระสุนไป 9 ชนิด รวม 778,750 นัด และมีการส่งยอดคืนจำนวน 586,801 นัด สรุปใช้ไปจำนวน 191,949 นัด แม้ตัวเลขรวมจะมากกว่ารายงานของ คอป. แต่ยอดกระสุนสไนเปอร์จริงๆรวม 500 นัด โดยรายงานนี้จะนำเสนอต่อ พล.อ. ประยุทธ์ ผบ.ทบ. หลังกลับจากเยือนอินโดนีเซียศุกร์นี้ (21 กันยายน 2553)”

รากเหง้าความขัดแย้ง

แม้ความเห็นของนายคณิตที่พยายามตอกย้ำว่า พ.ต.ท.ทักษิณต้องเสียสละเพื่อชาติเพราะเป็นต้นเหตุสำคัญของวิกฤตนั้น แต่รายงานของ คอป. กลับไม่พูดถึงกลุ่มผู้มีบารมี ไม่ว่าจะเป็นองคมนตรีหรือตุลาการระดับสูงที่พบกันที่บ้านนายปีย์ มาลากุล เจ้าของสื่อใหญ่ที่ใกล้ชิดสถาบัน ก่อนเกิดรัฐประหาร 19 กันยายน 2549 ซึ่ง “วิกิลีกส์” เว็บไซต์จอมแฉชื่อดัง ได้เปิดเผยเอกสารหลายฉบับของสถานทูตสหรัฐที่พูดถึงการเมืองไทย โดยเฉพาะบุคคลระดับสูงที่เกี่ยวข้องกับการทำรัฐประหารและการอยู่เบื้องหลังกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยในการล้มรัฐบาลทักษิณ

แม้รากเหง้าความขัดแย้งส่วนหนึ่งมาจาก พ.ต.ท.ทักษิณ แต่ไม่ใช่ทั้งหมด หรือไม่ใช่เป็นต้นเหตุที่แท้จริง แต่เป็นการสูญเสียผลประโยชน์ทางการเมืองของหลายกลุ่มที่ไม่พอใจ พ.ต.ท.ทัก ษิณ ซึ่งในรายงานของ คอป. และนายคณิตก็ไม่พูดถึงหรือไม่กล้าพูด โดยเฉพาะกระบวนการ “ตุลา การภิวัฒน์” ที่นายคณิตยอมรับว่าทำให้กระบวน การยุติธรรมเสื่อม แม้แต่ศาลก็เกิดวิกฤตศรัทธาเพราะคำว่า “ความยุติธรรม 2 มาตรฐาน”

License to kill

ด้าน น.ส.จารุพรรณ กุลดิลก ที่ร่วมกับ น.ส.ขัตติยา สวัสดิผล และ นพ.เหวง โตจิราการ ส.ส.บัญชีรายชื่อ พรรคเพื่อไทย แสดงความไม่ยอมรับรายงาน คอป. โดยฉีกรายงานของ คอป. กลับถูกนายคณิตย้อนถามว่าเป็นผู้ใหญ่เพียงพอหรือไม่ โดยเฉพาะคนที่เป็น ส.ส. ต้องยึดหลักจริยธรรมทางการเมือง ทำให้ น.ส.จารุพรรณโพสต์ข้อความโดยยกตัวอย่างเหตุการณ์ที่ไอร์แลนด์เหนือที่มีการจัดกิจกรรมการฉีกรายงานของ Lord Wid gery หัวหน้าคณะกรรมการอิสระค้นหาความจริงเกี่ยวกับเหตุการณ์ Bloody Sunday วันที่ 30 มกราคม 1972 ที่ทหารอังกฤษใช้อาวุธสงครามสลายการชุมนุมของผู้ชุมนุมที่เรียกร้องสิทธิเสรี ภาพ และทำให้กลุ่มผู้ชุมนุมเสียชีวิตเป็นจำนวนมาก หลังจากนั้นรัฐบาลอังกฤษได้ตั้งคณะกรรมการอิสระเพื่อค้นหาความจริงขึ้น และกล่าวหาว่าผู้ชุมนุมติดอาวุธ ทำให้เกิดความชอบธรรมแก่ทหารในการใช้อาวุธสงครามปราบปรามผู้ชุมนุม

แต่รายงานดังกล่าวเป็นต้นเหตุให้เกิดความขัดแย้งในไอร์แลนด์เหนือตลอด 38 ปี จนกระทั่งมีคณะกรรมการอิสระชุดใหม่และพิสูจน์ว่าผู้ชุมนุมไม่มีการติดอาวุธและไม่ได้เป็นผู้ก่อการร้ายอย่างที่รายงานของ Lord Widgery กล่าวหา รายงานของ คอป. จึงเปรียบได้กับ “ใบอนุญาตฆ่า” (License to kill) ที่ทำการฟอกขาวให้กับฝ่ายปราบปราม ซึ่งจะเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าหากให้ความชอบธรรมกับ “ใบอนุญาตฆ่าคนมือเปล่า”

“เราไม่อยากให้ประเทศไทยเป็นแบบไอร์ แลนด์เหนือ และเราไม่จำเป็นต้องรอถึง 30-40 ปี เพื่อเรียนรู้บทเรียนอันเจ็บปวดและสูญเสียพี่น้องในประเทศไปมากกว่านี้ สุดท้ายหากเราฉีกรายงานที่ไร้มนุษยธรรมช้าเกินไป ประเทศเราก็จะอยู่ในวังวนของความขัดแย้ง ไม่ต่างจากกรณี Bloody Sunday ที่โด่งดังไปทั่วโลก...ฉีกความลวงกันเถอะ ก่อนที่จะสายเกินไป...Tear down the Lies”

ความจริง 2 ด้าน

จึงน่าเสียดายช่วงเวลา 2 ปีของ คอป. ทั้งที่มีข้อเสนอแนะเพื่อแก้ไขปมขัดแย้งเพื่อนำไปสู่การสร้างความปรองดองก็ตาม แต่การให้น้ำหนักความรุนแรงกลับไปเน้นที่ประเด็น “ชายชุดดำ” จนทำให้ รายงานของ คอป. แทบไม่มีความหมาย เหมือนเหรียญที่มี 2 ด้าน แต่ คอป. พยายามให้ความจริงด้านเดียว จนความจริงอีกด้านเบาหวิว ไม่ต่างกับ “ความยุติธรรม 2 มาตรฐาน” ที่ คอป. เสนอให้มีการปฏิรูปกฎหมายและกระบวนการยุติธรรม

แม้แต่ความเห็นของนายคณิตที่ระบุกรณีศาลรัฐธรรมนูญในคดีซุกหุ้นว่าเป็นการแทรกแซง “อำนาจตุลาการ” แต่ คอป. กลับไม่พูดถึงเหตุการณ์อีกมากมายที่ใช้ “อำนาจตุลาการ” หรือ “ตุลาการภิวัฒน์” เป็นเครื่องมือทางการเมืองผ่านคณะกรรม การหรือองค์กรอิสระต่างๆ รวมถึงการทำรัฐประหาร 19 กันยายน 2549 ที่ทำลายประชาธิปไตยและระบบนิติรัฐ นิติธรรมอย่างสิ้นเชิง

เหมือนที่นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ และนายสุเทพ เทือกสุบรรณ พยายามตอกย้ำวาทกรรม “ขอคืนพื้นที่” และ “กระชับวงล้อม” ว่าไม่ใช่การสลายการชุมนุม และไม่เคยสั่งให้ทหารฆ่าใคร จึงไม่มีความผิด ขณะที่สมาชิกพรรคประชาธิปัตย์ก็โหมประโคมข่าวถ้ามีการดำเนินคดีกับเจ้าหน้าที่รัฐและ “ผู้สั่งการ” จะมีประชาชนออกมาชุมนุมใหญ่ ทั้งที่ยังไม่มีการตั้งข้อหาแม้แต่คดีเดียว แม้นายธาริต เพ็งดิษฐ์ อธิบ ดีกรมสอบสวนคดีพิเศษ (ดีเอสไอ) ให้สัมภาษณ์ว่าอาจมีการตั้งข้อหา “ฆ่าคนตายโดยเจตนา” กับ “ผู้สั่งการ” และ “ผู้มีอำนาจสูงสุด” ก็ตาม ซึ่งที่ผ่านมาดีเอสไอยังไม่มีการดำเนินคดีกับฝ่ายการเมืองหรือเจ้าหน้าที่รัฐ ขณะที่แกนนำและแนวร่วม นปช. ถูกฟ้องร้องดำเนินคดีไปแล้วถึง 213 คดี

ความจริงวิบัติ

แม้แต่นาวี พิลเลย์ ข้าหลวงใหญ่สิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติ ที่ คอป. อ้างว่าชื่นชมรายงานของ คอป. ว่าเป็นก้าวสำคัญในการได้มาซึ่งความ โปร่งใสและการปรองดองในภาคส่วนต่างๆของสังคมไทย ก็ผิดหวังที่รายงานของ คอป. ไม่ระบุ “ผู้กระทำความผิด” กับ “การใช้ความรุนแรง” ทั้งที่มี หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์หนักแน่น จึงเรียกร้องให้หาตัวผู้กระทำความผิดมาลงโทษอย่างเร่งด่วน

“การนำผู้กระทำความผิดมาลงโทษไม่เพียงแต่จะสร้างหมุดหมายสำคัญให้กับประเทศไทย แต่ยังมีความหมายสำหรับภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ด้วย” ข้าหลวงใหญ่สิทธิมนุษยชนฯกล่าว โดยเฉพาะข้อเสนอที่ทำให้กองทัพเป็นกลางทาง การเมือง ทำให้ตุลาการเป็นอิสระมากขึ้น และการปฏิรูปกฎหมายอาญา มาตรา 112 เพื่อพิทักษ์เสรีภาพทางการแสดงออกในไทย

ขณะที่นายธงชัย วินิจจะกูล นักวิชาการมหาวิทยาลัยวิสคอนซิน ยอมรับว่ารายงานบางส่วนของ คอป. ที่มีคำแนะนำนั้นควรยกย่อง แต่ส่วนที่กล่าวถึงความรุนแรงกลับล้มเหลวอย่างน่าสังเวช เพราะชี้นำด้วยอคติ ซึ่งมีกรรมการของ คอป. หลายรายที่สนับสนุนการทำรัฐประหารในปี 2549 องค์กรสิทธิมนุษยชนจึงควรใช้ความระมัดระวังก่อนที่จะรับรองรายงานฉบับนี้

ส่วนนายสมศักดิ์ เจียมธีรสกุล อาจารย์ประจำภาควิชาประวัติศาสตร์ คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ให้ความเห็นว่า รายงานของ คอป. เป็นการยืนยันว่าขณะนี้สังคมไทยยังอยู่ในภาวะวิกฤต คือไม่มี “จุดร่วมตรงกลาง” ไม่ว่าจะ เป็นบุคคล องค์กร หรือกลไกที่จะ “อยู่ตรงกลาง” ที่ทุกฝ่ายยอมรับ หรือพูดอีกอย่างคือมาถึงจุดที่ไม่สามารถหา “ฉันทามติ” หรือ consensus ในเรื่องใดที่สำคัญๆได้แล้ว

วัตถุประสงค์ของ คอป. ระบุชัดเจนว่า “ค้นหาความจริงเพื่อนำไปสู่การปรองดอง” แต่รายงานของ คอป. ที่ยืนยันว่าทำดีที่สุดแล้วและเป็น “ความจริงที่เชื่อถือได้” นั้นไม่ใช่ “ความจริงที่สุด” และ “ความจริงทั้งหมด” โดยเฉพาะประเด็นการใช้ความรุนแรงที่กลายเป็น “ความจริงสีดำ” ของ “ชายชุดดำ” มากกว่า “ความจริงสีขาว” ที่เกิดจากการกระทำของเจ้าหน้าที่รัฐ

รายงานของ คอป. จึงเป็น “ความจริงวิบัติ” ที่กลายเป็นข้อแก้ตัวให้ ศอฉ. และรัฐบาลอภิสิทธิ์ เหมือน “ใบอนุญาตฆ่า” ที่สร้างความชอบธรรมให้ “คนสั่ง-คนฆ่า” นั่นเอง!

บทสรุป คอป. เสียเวลาเปล่า

ที่มา : นิตยสารโลกวันนี้วันสุข ปีที่ 8 ฉบับที่ 378 วันที่ 22-28 กันยายน พ.ศ. 2555 หน้า 16-17 คอลัมน์ ฟังจากปาก โดย วัฒนา อ่อนกำปัง

นายนิสิต สินธุไพร ผู้อำนวยการโรงเรียน นปช. แดงทั้งแผ่นดิน รับไม่ได้กับรายงานสรุปของคณะกรรมการอิสระตรวจสอบและค้นหาความจริงเพื่อการปรองดองแห่งชาติ (คอป.) เพราะรายงานดังกล่าวเป็นเพียงความเห็น ไม่ใช่ข้อเท็จจริง ซึ่งการสอบสวนข้อเท็จจริงต้องการหาคนผิดที่สั่งฆ่าประชาชนมาลงโทษ แต่หาไม่เจอเพราะมีสาเหตุดังนี้

******************************

มองการวินิจฉัยกรณีนายพัน คำกอง อย่างไร

เป็นข้อเท็จจริงที่ศาลชี้ออกมาว่ากรณีการเสียชีวิตของนายพัน คำกอง คนขับแท็กซี่ เกิดขึ้นจากการกระทำของเจ้าหน้าที่รัฐ ซึ่งชัดเจนว่าการชุมนุมที่ผ่านมาเป็นการชุมนุมโดยสงบภายใต้หลักสันติวิธี แต่มีการกล่าวหาว่าการตายของพี่น้องทั้ง 98 ศพ เพราะฆ่ากันเอง หรือเพราะชายชุดดำ หรือเพราะเหตุอื่น ซึ่งเป็นการกล่าวหากลุ่มคนเสื้อแดงมาโดยตลอด

เมื่อมีการวินิจฉัยของศาลวันนี้เห็นชัดเจนว่าเป็นการตายที่เกิดจากการกระทำของเจ้าหน้าที่รัฐ นี่เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของประเทศไทยที่มีการนำเรื่องต่างๆไปไต่สวนจนได้ข้อสรุปจากคำสั่งศาล การตัดสินครั้งนี้ถือเป็นคดีแรก และยังมีอีกหลายคดีที่กำลังรอการพิจารณาจากศาล ซึ่งพี่น้องประชาชนบางส่วนดำเนินการฟ้องร้องเองทั้งทางแพ่งและอาญากับนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ และนายสุเทพ เทือกสุบรรณ

ส่วนกรณีการเผาศาลากลางและห้างเซ็นทรัลเวิลด์นั้นสร้างความคลางแคลงใจให้กับประชาชน เพราะเหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นหลังจากบรรดาแกนนำเข้ามอบตัวแล้ว ดังนั้น เจ้าหน้าที่ที่มีส่วนเกี่ยวข้องจึงต้องดำเนินการสอบสวนอย่างตรงไปตรงมาเพื่อให้ได้ความจริงมากที่สุด ซึ่งผมเชื่อว่ารัฐบาลให้การสนับสนุนในการดำเนินการเรื่องนี้อย่างยุติธรรมกับประชาชน และให้ความเป็นธรรมกับเจ้าหน้าที่รัฐ แม้ที่ผ่านมากลุ่มคนเสื้อแดงรวมถึงแกนนำถูกกระทำมากกว่า ทุกคนที่ถูกฆ่าพบว่ากระสุนพุ่งไปที่หน้าผากและหัวใจ ถือว่าคนยิงเป็นมืออาชีพ ไม่ใช่ประชาชนทั่วไปแน่นอน ส่วนเหตุการณ์ในวัดปทุมฯยังอยู่ระหว่างการสืบสวนสอบสวนของเจ้าหน้าที่ ซึ่งยังไม่ทราบข้อสรุป แต่น่าจะคล้ายกับกรณีของนายพัน คำกอง

ความจริงกำลังไล่ล่าใคร

อาจกล่าวได้ว่าครั้งนี้เป็นครั้งแรกของการสอบสวนและการเปิดเผยความจริงของการสังหารประชาชนในการเรียกร้องทางการเมือง เพราะตั้งแต่อดีตไม่เคยมีการตรวจสอบข้อเท็จจริงจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็น 6 ตุลา หรือ 14 ตุลา แต่ละครั้งที่พี่น้องประชาชนเสียชีวิตจะต้องมีการเปิดเผยข้อเท็จจริงโดยกระบวนการยุติธรรม ครั้งนี้ไม่ใช่การไล่ล่า แต่เป็นการค้นหาความจริง และดำเนินคดีกับผู้สั่งการให้ใช้กำลังปราบปรามประชาชน

มองรายงานของ คอป. อย่างไร

ต้องไม่ลืมว่าการดำเนินการของ คอป. เป็นการดำเนินการตามคำสั่งของนายอภิสิทธิ์ และคนที่ปฏิบัติการก็ไม่ใช่ศาล ไม่ใช่เจ้าหน้าที่ที่ทำการสืบสวนสอบสวน เราเคารพความเห็นของ คอป. แต่ไม่ยอมรับรายงานฉบับดังกล่าว เพราะจากการอ่านรายงานพบว่ามีนัยทางการเมืองแอบแฝงอยู่ และไม่เป็นกลางทางการเมือง คณะกรรมการชุดนี้ใช้เวลาพิจารณากว่า 2 ปี แต่การสืบสวนสอบสวนค่อนข้างหละหลวม ไม่เป็นไปตามหลักกระบวนการยุติธรรม รายงานของ คอป. จึงถือว่าเป็นความเห็น เป็นข้อสังเกต ซึ่งไม่ใช่ข้อเท็จจริง

ชายชุดดำมีอยู่จริงหรือไม่

กรณีชายชุดดำเป็นเพียงข้อกล่าวหา แต่กระบวนการสอบสวนของเจ้าหน้าที่ตำรวจ กรมสอบสวนคดีพิเศษ (ดีเอสไอ) และอัยการ ซึ่งยังไม่แล้วเสร็จ ทำให้เห็นว่าขณะนี้ชายชุดดำยังไม่ปรากฏชัดเจนว่าคือใคร แต่เป็นที่น่าเสียดายว่าในช่วงรัฐบาลนายอภิสิทธิ์ไม่สามารถดำเนินการจับชายชุดดำได้เลยแม้แต่คนเดียว จนกระทั่งหมดอำนาจไปก็ยังมีการใช้วาทกรรมเรื่องชายชุดดำมาเป็นเกราะป้องกันตัวเอง รวมทั้งกล่าวหาว่าการตายที่เกิดขึ้นทั้งหมดเกิดจากกระทำของชายชุดดำ ซึ่งเรื่องนี้ต้องให้กระบวนการตรวจสอบและหาความจริงดำเนินการต่อไปจนกว่าจะได้ข้อเท็จจริงว่าชายชุดดำคือใคร และใครกันแน่ที่เป็นคนก่อกำเนิดชายชุดดำ

รัฐบาลเพื่อไทยมุ่งหาความจริงเรื่องนี้หรือไม่

ผมคิดว่าการหาความจริงจากเหตุการณ์การชุมนุมเมษา-พฤษภา 2553 ไม่ว่ารัฐบาลไหนก็ต้องดำเนินการสืบสวนสอบสวนเพื่อค้นหาความจริงจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ถือเป็นอำนาจที่ทุกรัฐบาลต้องดำเนินการ เมื่อมีคนตายกลางบ้านกลางเมืองจะต้องมีการพิสูจน์ว่ามาจากสาเหตุอะไร ถ้ารัฐบาลไม่รับผิดชอบเรื่องที่ประชาชนตายก็เป็นรัฐบาลของประชาชนไม่ได้ ซึ่งรัฐบาลนี้ก็ดำเนินการเรื่องนี้ตามปรกติ และเป็นหน้าที่ของรัฐในการดูแลและคุ้มครองประชาชนให้ได้รับความปลอดภัยในการใช้ชีวิต รัฐใดที่มีการละเว้นและละเลยถือเป็นรัฐบาลที่ไม่รับผิดชอบ จะไม่ได้รับการสนับสนุนจากประชาชนอีก

จะเอาผิดกับนายอภิสิทธิ์และนายสุเทพอย่างไร

เรื่องนี้ต้องดำเนินการต่อไปหลังจากศาลมีคำสั่งกรณีนายพัน คำกอง ซึ่งถือเป็นการพิสูจน์ให้เห็นชัดเจนว่าต้องมีการส่งเรื่องให้อัยการดำเนินการตั้งข้อกล่าวหาฟ้องร้องผู้ที่สั่งการและผู้ที่เกี่ยวข้องต่อไป เพื่อเข้าสู่กระบวนการสอบสวนหาข้อเท็จจริงในการสั่งให้ใช้อาวุธและการตายของประชาชนว่ามีส่วนเกี่ยวข้องหรือไม่ ซึ่งเรื่องนี้ไม่สามารถบิดเบือนพยานหลักฐานได้

การตั้งข้อหาฆ่าคนตายกับรัฐบาลที่ผ่านมาเป็นอย่างไร

เรื่องนี้เป็นไปตามพยานหลักฐาน ตามที่ศาลมีการสั่ง ซึ่งถือเป็นการดำเนินการตามคำสั่งศาล กรณีนี้นายธาริต เพ็งดิษฐ์ อธิบดีดีเอสไอ ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐ ต้องดำเนินการตามกฎหมาย ถือว่าไม่เป็นการกลั่นแกล้งทางการเมืองตามที่ฝ่ายค้านกล่าวหา เพราะเป็นการดำเนินการตามคำสั่งศาล ทุกฝ่ายต้องยอมรับ

กองทัพไม่ยอมรับว่ามีอาวุธจะทำเช่นใด

การใช้กำลังในการปราบปรามการชุมนุมทางการเมืองตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันมีการใช้อาวุธในการปราบปรามประชาชน และใช้ทหารเป็นกำลังหลักจนก่อให้เกิดการบาดเจ็บล้มตายของประชาชน แต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่กองทัพจะยอมรับในการกระทำ ต้องไม่ลืมว่าในความเป็นจริงคนที่ทำการฆาตกรรมหรือคนที่เป็นฆาตกรไม่มีวันที่จะยอมรับอะไรง่ายๆ

ดังนั้น เมื่อมีการตายเกิดขึ้นคิดหรือว่าคนที่ทำจะบอกว่าฉันฆ่าคน เอาอาวุธสงครามมาประหัตประหารประชาชน ไม่มีการยอมรับอยู่แล้ว การหาความจริงของเจ้าหน้าที่จะเป็นข้อพิสูจน์ที่ดีว่าความจริงเกิดจากอะไรกันแน่

การตรวจสอบที่เข้มขึ้นจะทำให้ทหารไม่พอใจหรือไม่

เท่าที่ทราบการสืบสวนสอบสวนและการค้นหาความจริงของเจ้าหน้าที่ เป้าหมายหลักคือต้องการเอาคนที่สั่งการให้เอาอาวุธสงครามออกมาเป็นอาวุธหลักในการสลายการชุมนุมมากกว่า เอาคนสั่งการที่ไม่ใช่เจ้าหน้าที่ทำงาน โดยเฉพาะระดับนโยบาย ซึ่งจะต้องรับผิดชอบต่อการตายของประชาชน

การเดินหน้าของคนเสื้อแดงเป็นอย่างไร

คนเสื้อแดงมีหลักการและเป้าหมายของการขับเคลื่อนอยู่ 3 ข้อคือ 1.ล้มอำมาตย์ ซึ่งถือว่าประสบความสำเร็จ เราสามารถทำให้มีการเลือกตั้งใหม่อย่างสันติวิธีและเป็นไปตามหลักประชาธิปไตย 2.ล้มรัฐธรรมนูญปี 2550 ซึ่งในขณะนี้อยู่ระหว่างการขับเคลื่อนและสนับสนุนให้มีการยกเลิกการใช้รัฐธรรมนูญปี 2550 ซึ่งถือว่าเป็นประสบการณ์ทางการเมืองของคณะรัฐประหาร เป็นพิษร้ายต่อสังคมไทยมาจนถึงทุกวันนี้ 3.โค่นล้มระบอบอำมาตย์ คือต่อสู้เพื่อให้ได้มาซึ่งการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขอย่างแท้จริง และตีกรอบความคิดระบอบอำมาตย์ให้น้อยลงมากที่สุด นี่คือภารกิจของคนเสื้อแดง

ผมไม่คิดว่าการแก้รัฐธรรมนูญปี 2550 จะเป็นชนวนเหตุทำให้เกิดความวุ่นวายในบ้านเมือง เพราะในขณะนี้ประชาชนส่วนใหญ่เห็นด้วยกับการแก้ไขรัฐธรรมนูญ เห็นได้จากการรณรงค์เลือกตั้งในวันที่ 3 ก.ค. 2554 พรรคเพื่อไทยชูประเด็นการแก้ไขรัฐธรรมนูญเป็นประเด็นหลักในการหาเสียง ซึ่งได้รับการตอบรับอย่างดีจากประชาชน ทำให้ได้ ส.ส. เป็นจำนวนมากถึง 265 คน ถือว่าเป็นการชนะเด็ดขาด

แต่การดำเนินการไม่ง่ายอย่างที่คิด ต้องยอมรับว่ารัฐธรรมนูญปี 2550 ที่เป็นรากเหง้าของเผด็จการได้รับการปกป้องโดยกลุ่มอำมาตย์ และเป็นเครื่องมืออันสำคัญในการทำร้ายปรปักษ์ทางการเมือง ย่อมทำให้กลุ่มอำมาตย์ไม่ยอมให้มีการแก้ไข คนที่สูญเสียอำนาจหรืออาจจะมีการสูญเสียอำนาจหากมีการแก้ไขรัฐธรรมนูญคงไม่ยอมง่ายๆ

การแก้ไขรัฐธรรมนูญจะนำไปสู่การรัฐประหารหรือไม่

ผมไม่เชื่อว่าจะเกิดขึ้น เพราะการแก้ไขรัฐธรรมนูญเป็นเรื่องที่ประชาชนให้ฉันทานุมัติเมื่อครั้งเลือกพรรคเพื่อไทยให้มาแก้ไขรัฐธรรมนูญ อันนี้จะเป็นเกราะป้องกันอย่างดีให้กับรัฐสภาในการดำเนินการแก้ไขรัฐธรรมนูญปี 2550 ให้เป็นไปตามความต้องการของประชาชน กระบวนการใดๆที่จะมาขัดขวางการแก้ไขจะต้องฟังเสียงของประชาชนด้วย ไม่ใช่พยายามก่อให้เกิดความวุ่นวายเพื่อไม่ให้มีการแก้ไขรัฐธรรมนูญ หรือการพิทักษ์รักษารัฐธรรมนูญปี 2550 ไว้ จากการสังเกตการณ์เชื่อว่าม็อบต้านการแก้ไขรัฐธรรมนูญจะน้อยลง หรือบางส่วนอาจจะหันมาเห็นด้วยกับการแก้ไขรัฐธรรมนูญแล้ว และประชาชนจะเป็นคนกดดันต่อ ส.ส. และรัฐบาล ไม่ว่ารัฐบาลไหนก็ตามให้มีการแก้ไขรัฐธรรมนูญให้เป็นประชาธิปไตยมากที่สุด

6 ปีของ พ.ต.ท.ทักษิณเป็นอย่างไรบ้าง

6 ปีที่ผ่านมาจากการรัฐประหาร 19 ก.ย. 2549 จะพบว่าคณะผู้ก่อการรัฐประหารยังคงอยู่ ยังมีความแข็งแกร่งอยู่ แต่มีมวลชนที่ให้การสนับสนุนบรรดาผู้ก่อการรัฐประหารน้อยลง 6 ปีของการต่อสู้ทางการเมืองระหว่างกลุ่มอนุรักษ์นิยมและกลุ่มเสรีประชาธิปไตย การขับเคี่ยวกันยังไม่แตกหัก ไม่มีการชนะทางการเมือง แม้ฝ่ายประชาธิปไตยจะชนะครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ไม่สามารถแก้ปัญหาความแตกต่างได้ นั่นแสดงว่าฝ่ายอนุรักษ์นิยมยังคงมีความเข้มแข็ง

ในเรื่องนี้ต้องอาศัยระยะเวลาให้การเมืองมีความชัดเจนในแนวทางของประชาชนตามแนวทางที่เป็นประชาธิปไตยมากขึ้น และจะทำให้ประเทศไทยสามารถเดินไปในทางที่ถูกที่ควรมากขึ้น ในที่สุดเมื่อการเมืองเข้มแข็ง เหตุการณ์บ้านเมืองก็จะคลี่คลายไปในทิศทางที่ดีขึ้น

หากเกิดรัฐประหารคนเสื้อแดงจะอยู่อย่างไร

ผมคิดว่าไม่น่าจะเกิดขึ้น เพราะการดำเนินคดีรวมทั้งการค้นหาความจริงเป็นเรื่องของเจ้าหน้าที่ ได้ดำเนินการอย่างตรงไปตรงมา จึงไม่น่าจะก่อให้เกิดความไม่พอใจแก่กองทัพ

เสื้อแดงกับพรรคเพื่อไทยจะเดินอย่างไร

พรรคเพื่อไทยกับคนเสื้อแดงแม้จะเป็นคนละองค์กร แต่มีเป้าหมายเดียวกันคือ การเดินไปสู่การพัฒนาประเทศและความเป็นประชาธิปไตยอย่างเต็มใบ คนเสื้อแดงคือกระบวนการของประชาชนที่ไม่ได้มีเป้าหมายทางการเมือง แต่มีเป้าหมายเดียวคือการต่อต้านการรัฐประหารและเดินหน้าประชาธิปไตย หากพรรคเพื่อไทยเดินออกจากแนวทางของประชาธิปไตย คนเสื้อแดงก็ไม่สามารถเดินไปด้วยกันกับพรรคเพื่อไทยได้ เพราะยุทธศาสตร์ของกลุ่มคนเสื้อแดงคือการต่อต้านเผด็จการและรักษาประชาธิปไตย หากพรรคเพื่อไทยยังเป็นพรรคของประชาชนก็ยังเดินต่อไปด้วยกันได้ และเป็นการเดินทางที่ยาวนาน

คนเสื้อแดงมีจำนวนเท่าไร

ไม่สามารถตอบได้ เพราะคนเสื้อแดงคือกลุ่มคนที่รักความยุติธรรมและรักประชาธิปไตย จึงไม่สามารถจำกัดได้ว่าใครเป็นคนเสื้อแดงบ้าง แต่คนเสื้อแดงคือคนที่ต้องการเห็นประเทศชาติเดินหน้าและไม่ต้องการเห็นการรัฐประหาร กลุ่มคนเสื้อแดงกลุ่มหนึ่งคือกลุ่มคนที่มีความรักต่อ พ.ต.ท.ทักษิณ เข้าใจว่าอดีตนายกฯถูกรังแก คนกลุ่มนี้ก็มีจำนวนไม่น้อย คนเสื้อแดงคือประชาชนทั่วไปที่สนใจการเมือง สนใจประเทศชาติ แต่ไม่มีแนวคิดในการจัดตั้งพรรคการเมือง

มอง 1 ปีรัฐบาลยิ่งลักษณ์อย่างไร

ต้องยอมรับว่าหลังจากการขึ้นดำรงตำแหน่งนายกฯของ น.ส.ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร สถานการณ์ทางการเมืองคลี่คลายลงไปมาก ส่วนหนึ่งมาจากการที่นายกฯเป็นคนพูดน้อยและไม่โต้ตอบทางการเมือง เป็นคนที่มีความประนีประนอม มีการประสานงานกันอย่างดีเยี่ยม จึงทำให้อุณหภูมิทางการเมืองเย็นลงมาบ้าง

เชื่อว่าในอนาคตต่อไปหากผู้นำหรือหัวหน้ารัฐบาลยังเป็นเช่นนี้รัฐบาลน่าจะมีอายุครบเทอม เพราะเมื่อสถานการณ์ทางการเมืองคลี่คลาย การเดินหน้าในการบริหารประเทศก็จะทำได้ง่าย รวมทั้งสากลโลกให้การยอมรับรัฐบาลที่เป็นประชาธิปไตยที่มาจากการเลือกตั้งของประชาชนมากกว่ารัฐบาลที่มาจากการรัฐประหาร จะเห็นได้ว่าในขณะนี้ทั่วโลกให้การยอมรับนายกฯคนนี้มากขึ้น