คิดจะเล่นงานเขา แต่พระเจ้าไม่เอาด้วย สำหรับเจ้าของแบรนด์ “ใส่เสื้อเหลืองยึดสนามบิน”

โดย ปลายอ้อกอแขม

มันคงเป็นความรู้สึกขมขื่นอย่างที่สุด เมื่อคนที่ตนเองเกลียดชังนักหนาอย่างทักษิณ ชินวัตร ได้อนุญาตให้เข้ามาเดินเอ้อระเหยลอยชายอยู่ในถิ่นพญาอินทรีย์ ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นดินแดนแห่งเสรีชนที่สุดแห่งหนึ่ง..อย่างสบายใจเฉิบ

มัน คงเป็นความเจ็บแค้นอย่างสุดแสนจะระงับ เมื่อคนที่ตนเองเกลียดชังที่สุดอย่างทักษิณคนนี้ ได้รับการต้อนรับอย่างคับคั่งจากคนไทยส่วนใหญ่ในอเมริกาแทบทุกมลรัฐ และเป็นการต้อนรับอย่างผู้มีเกียรติ..สมกับฐานะเป็นอดีตนายกฯผู้ยิ่งใหญ่

ความ เจ็บปวดรวดร้าว และคั่งแค้นของคนที่เกลียดทักษิณ ทั้งในเมืองไทย และโดยเฉพาะในอเมริกา ได้แสดงปฏิกิริยาตอบโต้อเมริกาและทักษิณอย่างชนิด “ขาดสติสัมปชัญญะ” ปรากฏออกมาให้เห็นตามสื่อต่างๆมากมาย..ยิ่งกว่าพายุทอร์นาโด !

ทักษิณ ไปมาแล้วแทบทุกประเทศ แต่ทำไม ถึงไม่มีคนไทยที่อาศัยในประเทศนั้นหรือคนที่อยู่ในเมืองไทย มีความรู้สึก “หวั่นไหว”เหมือนที่อเมริกาเลยสักนิด นั่น ก็เพราะว่าอเมริกาเป็นชาติมหาอำนาจที่ยิ่งใหญ่ในทุกๆด้าน ถ้าอเมริกาคิดจะ “หนุนหลัง”ใคร คนนั้นเป็นต่อ ..รู้กันอยู่ !

เรา จึงได้เห็น คนไทยใจวิปริต จิตวิปลาส ได้ออกมาแสดงอากัปกิริยาต่างๆ คัดค้านอเมริกา ต่อต้านทักษิณชนิดถ่อย เถื่อน เหมือนที่เคยทำกับทักษิณครั้งที่เป็นนายกรัฐมนตรี ..ในประเทศไทย

เช่น อดีตรัฐมนตรีต่างประเทศและผู้ต้องหาก่อการร้ายยึดสนามบิน อย่างนายกษิต ภิรมย์ ออกมาด่านายบารัค โอบามา ประธานาธิบดีคนปัจจุบัน และนายจอร์จ บุช อดีตประธานาธิบดี อย่างสุดถ่อยเกินกว่าที่ใครจะคิดว่าคนที่พูดนี้ เคยเป็นเสนาบดีต่างประเทศมาก่อน ..นักการทูตมารยาททราม !

ส่วน คนไทยในอเมริกา คือพวกเสื้อเหลืองและพวกสนุนพรรคประชาธิปัตย์ ก็แสดงอาการโกรธเกรี้ยวนายบารัค โอบามา ถึงกับยื่นหนังสือถึงประธานาธิบดีให้ทบทวนบทบาทตนเอง ซึ่งผิดมารยาทของผู้อาศัยอยู่บ้านเขาจะพึงทำได้ ..ประจานความบัดซบของตนเอง

พวก เขาคงนึกว่าเขากำลังอยู่ในเมืองไทย ที่เมื่อพออ้างตัวเองว่ารักสถาบันแล้ว ก็จะทำอะไรได้ทุกๆอย่างเพื่อต่อต้านฝ่ายตรงข้าม ไม่ว่าจะยึดสนามบิน ยึดทำเนียบ ฆ่าคน ทำลายทรัพย์สินของรัฐ ทำร้ายเจ้าหน้าที่บ้านเมืองฯลฯ แล้วก็กลับบ้าน..อย่างสบายใจ

จึง เห็นการกระทำที่ถ่อย เถื่อน ตั้งแต่ทุบรถ ขว้างปา ทำลายทรัพย์สิน เอาอุจจาระไปขว้างปาสถานที่ สร้างความรำคาญ เบื่อหน่าย ให้กับคนอเมริกัน แต่สร้างความอับอายให้กับคนไทยทั้งในอเมริกาและในประเทศ ที่เห็นคนไทยด้วยกันแม้จะต่างสี ทำสิ่งน่าทุเรศให้ปรากฏแก่ชาวโลก ..อุบาทว์สิ้นดี

การกระทำ ดังกล่าว ของกลุ่มคนไทยประหลาดเหล่านี้ ได้ถูกเจ้าหน้าที่ของอเมริกาจับกุมไปหลายคนข้อหาละเมิดขัดขว้างสิทธิเสรีภาพ ของอดีตนายกทักษิณ ทำลายทรัพย์สินผู้อื่น ชุมนุมโดยมิได้รับอนุญาต ขว้างปาสิ่งปฏิกูลฯลฯ และอาจถูกถามหาใบอนุญาตเข้าเมือง ..อาจมีเฮซ้ำ เมื่อเจอว่าเป็นพวก “โรบินฮูด”

คน ไทยเหล่านี้ ทำทุกอย่างเพื่อจะ “ฉีกหน้า”ประจานทักษิณ ชินวัตรให้ได้อายไปทั่วโลก หวังจะทำให้ทั่วโลกเห็นว่าคนอย่างทักษิณนั้น จะเป็นต้นเหตุแห่งความเดือดร้อนได้ ถ้าใครอนุญาตให้เข้าประเทศ และหวังลึกๆว่าจะให้อเมริกา “ขับไล่”ทักษิณออกไปเสียโดยไวและห้ามเข้ามาอีกต่อไป ..พวกตนจะได้เฮ !

แต่ กลับกลายเป็นว่า ทุกสิ่งทุกอย่างที่ลงทุนทำไปนั้น สูญสลายไปหมด จริงอยู่ ทักษิณไม่สามารถเข้าไปในงานเลี้ยงต้อนรับได้ แต่ภาพของ “ผู้ก่อการร้ายยึดสนามบินที่ใส่เสื้อเหลืองมีโทษประหารชีวิต” ได้ ปรากฏต่อสายตาชาวโลกอย่างชัดเจนอีกครั้ง ..มันมาหลบหนีอยู่ในอเมริกานี่เอง

ความ ถ่อย เถื่อนของพวกเสื้อเหลืองและผู้สนับสนุน ได้ปรากฏชัดอีกครั้ง ตอกย้ำให้ชาวโลกได้เห็นว่าคนเหล่านี้ มันชั่วช้า เลวทราม ไม่ควรให้มันทั้งหลายซุกหัวอยู่ในประเทศ..อีกต่อไป

ผิด กับภาพของทักษิณ ชินวัตร นายกรัฐมนตรีซึ่งถูกทำรัฐประหาร ขณะตนเองอยู่ที่สหประชาชาติ และเป็นผู้ที่คนไทยส่วนใหญ่ของประเทศและคนไทยส่วนใหญ่ที่กระจายไปอยู่ทุกมุม โลกยังให้การสนับสนุน ให้ความรัก ความศรัทธาอย่างไม่เสื่อมคลาย ก็ปรากฏชัดเจนอีกครั้งต่อสายตาชาวโลก ..นายกฯในระบอบประชาธิปไตย

ภาพ ของคนเสื้อแดงในอเมริกา ที่ไม่กระทำการรุนแรงตอบโต้คนเสื้อเหลืองถ่อยๆเหล่านั้น แม้จะถูกรุกรานสิทธิอย่างถึงขนาดอย่างนี้แล้วก็ตาม ย่อมชี้ให้เห็นว่าคนเสื้อแดงเป็นคนที่รักประชาธิปไตย มิใช่ผู้ชอบก่อความรุนแรงก่อน ..ก็ปรากฏ !

เจ้า ของแบรนด์เนมยี่ห้อ “ผู้ก่อการร้ายยึดสนามบินใส่เสื้อเหลือง” ได้ประกาศศักดา ประจานตนเอง ให้ชาวอเมริกัน และชาวโลกได้เห็นอย่างสิ้นไส้ โดยที่ใครก็ไม่ต้องไปทำอะไรทั้งนั้น พวกเขาทำร้ายตัวพวกเขากันเองอย่างย่อยยับ ..เพราะพระเจ้าไม่เคยเข้าข้างคนผิด !!!

คุกตะราง กับบาดแผลและตราบาปของสังคมไทย (1)

ที่มา ประชาไท

โดย สมยศ พฤกษาเกษมสุข

มนุษย์ไม่อาจดำรงอยู่ได้หากปราศจากเสรีภาพ ซึ่งเป็นหลักประกันศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ พัฒนาการของมนุษย์เป็นการต่อสู้ดิ้นรนจากการถูกจำกัดมาสู่อิสระเสรี การจำกัดเสรีภาพจึงต้องมีขอบเขตจำกัดและควบคุมมนุษย์ให้น้อยที่สุดเท่าที่จำเป็นเท่านั้น โดยคำนึงถึงสิทธิมนุษยชน และสันติสุขของสังคม

มนุษย์เกิดมาย่อมปรารถนาชีวิตที่ดี มีเสรีภาพเต็มที่ การจองจำติดคุกตะราง สูญเสียอิสรภาพย่อมหมายถึงการลดทอนความเป็นมนุษย์ลงไป

คนคุกหรือนักโทษคือ อาชญากรที่ฝ่าฝืนกฎหมายอันเป็นกติการ่วมกันของสังคม นักโทษเหล่านี้ย่อมได้รับความทุกข์ทรมานทั้งทางร่างกายและจิตใจอย่างรุนแรง แม้กระนั้นจำนวนนักโทษมิได้ลดลงแต่อย่างใด กลับเพิ่มจำนวนมากขึ้น และถึงแม้จะมีการสร้างคุกตะรางมากขึ้น ก็ยังไม่พอรองรับการขยายตัวของนักโทษ จนแต่ละคุกแออัดยัดเยียดแน่นขนัด สภาพความเป็นอยู่ของนักโทษจึงเลวร้ายไม่ต่างไปจากไก่ในเข่งที่ส่งไปเชือด หรือหมาในกรงขังที่ส่งไปขายที่เวียดนาม

นักโทษส่วนใหญ่เป็นคนยากจน เป็นชนชั้นล่างของสังคมถูกจับเข้าคุกด้วยข้อหาลัก-ชิง-ปล้นทรัพย์ หลอกลวง ฉ้อฉล ทำร้ายร่างกายผู้อื่น อาชญากรเหล่านี้สะท้อนปัญหาด้านเศรษฐกิจและสังคม กล่าวคือ เป็นคนว่างงาน ยากจน จึงต้องทำผิดกฎหมายเพื่อความอยู่รอดของตนเอง การจับคนเหล่านี้เข้าคุกตะพึดตะพือไม่ได้แก้ปัญหาอาชญากรรมแต่อย่างใด กลับเพิ่มความรุนแรง และความสามารถในการกระทำความผิดได้ดีมากยิ่งขึ้นไปอีก

นักโทษหลายคนเดินเข้า-ออกคุกเป็นว่าเล่น ไม่ได้เข็ดหลาบหรือสะทกสะท้านสภาพการถูกจองจำอันเลวร้ายในคุกแม้แต่น้อย บางคนปล่อยตัวได้เพียง 5 วันก็กลับเข้ามาอีก

มาดี บุญช่วย ชาวศรีสะเกษ วัย 56 ปี เป็นนักโทษที่เข้า-ออกเรือนจำพิเศษกรุงเทพ ถึง 5 ครั้งด้วยกัน ครั้งหลังสุดเข้าไปในร้านเซเว่นอีเลฟเว่น หยิบบะหมี่สำเร็จรูป 5 ซอง เดินออกจากร้านไปยืนรอให้ตำรวจมาจับกุม เข้ามาขังอยู่ในคุกอย่างน้อยที่สุดก็มีที่ซุกหัวนอนและมีข้าวกิน

อีกจำนวนมากที่ถูกคุมขังเป็นนักโทษ ซึ่งถือเป็นผู้บริสุทธิ์ตามหลักสิทธิมนุษยชนและรัฐธรรมนูญที่ระบุไว้ว่า “ในคดีอาญาต้องสันนิษฐานไว้ก่อนว่า ผู้ต้องหาหรือจำเลย ไม่มีความผิดก่อนมีคำพิพากษาอันถึงที่สุด แสดงว่าบุคคลใดได้กระทำความผิดจะปฏิบัติต่อบุคคลนั้น เสมือนเป็นผู้กระทำความผิดไม่ได้”

นั่นเป็นถ้อยคำสวยหรู เป็นการยอมรับหลักการสิทธิมนุษยชนที่ปรากฏอยู่ในรัฐธรรมนูญ แต่ทว่าในความเป็นจริง ศาลมักจะไม่ให้สิทธิการประกันตัว หรือการปล่อยตัวชั่วคราว ด้วยเหตุผลง่ายๆ คือ หนึ่ง คดีมีโทษสูงกลัวการหลบหนี เป็นเหตุผลครอบจักรวาล เพราะเป็นเพียงการใช้ดุลยพินิจของผู้พิพากษา จึงมักปรากฏว่าหากจะได้รับการประกันตัว ตามหลักสิทธิมนุษยชนต้องมีการ “วิ่งเต้น” จ่ายเงินใต้โต๊ะ ตามธรรมเนียมปฏิบัติที่มีมาช้านาน สอง ผู้ถูกกล่าวหาไม่มีหลักทรัพย์ หรือมีบุคคลน่าเชื่อถือค้ำประกัน ดังนั้นคนยากจนย่อมต้องถูกคุมขัง ไม่ได้รับสิทธิตามรัฐธรรมนูญ ส่วนคนรวยมักจะได้รับสิทธิกันง่ายดาย

1. นายประสิทธิ์ วัชรบัณฑิตย์ เป็นวิทยากรบรรยายธุรกิจขายตรงให้กับบริษัทอีซี่เน็ตเวิร์คมาเก็ตติ้ง ถูกกล่าวหามีความผิดตามพรบ.ขายตรง และพรก.กู้ยืมเงินที่เป็นการฉ้อโกงประชาชน ถูกจับกุมคุมขังอยู่ที่เรือนจำพิเศษกรุงเทพกับพวกรวม 13 คน บริษัทดังกล่าวชักชวนและจูงใจให้ประชาชนทั่วไปเข้าร่วมฟังการบรรยาย อบรม เพื่อลงทุนซื้อสินค้าอุปโภคบริโภคทั่วไป เช่น ข้าวสาร กาแฟ บะหมี่สำเร็จรูป ฯลฯ โดยคิดมูลค้าการลงทุนซื้อเป็นหุ้น และจ่ายผลตอบแทนเงินปันผลในจำนวนที่สูงขึ้นภายในระยะเวลา 6 เดือน

เขาเป็นนักโทษถูกขังอยู่ตั้งแต่ปี 2550 เป็นต้นมา ปัจจุบันอายุ 65 ปี ป่วยเป็นโรคเส้นเลือดหัวใจตีบตัน เคยผ่าตัดบายพาสและบอลลูน 2 ครั้ง คดียังอยู่ในระหว่างการไต่สวนของศาลมา 4 ปีแล้ว ยังไต่สวนไม่เสร็จ ได้ขอใช้สิทธิประกันตัว พร้อมหลักทรัพย์ตามเกณฑ์กำหนดมา 9 ครั้งแล้ว ศาลไม่อนุมัติ ช่วง 4 ปีในคุกบุตรสาวล้มป่วยจนเสียชีวิต โดยที่นายประสิทธิ์ไม่สามารถไปร่วมงานศพของลูกสาวได้

2. นายมานพ เอี่ยมสะอาด ผู้ต้องหาในความผิดตามพรบ.ขายตรง และพรก.กู้ยืมที่เป็นการฉ้อโกงประชาชน ในคดีเดียวกันกับนายประสิทธิ์และพวก 13 คน ตำรวจจับกุมตัวเขาได้ และส่งตัวขังคุก เมื่อวันที่ 10 เมษายน 2555 ได้รับการประกันตัวปล่อยออกไป เมื่อวันที่ 26 เมษายน 2555

3. นายประภากร วรวรรณ ณ อยุธยา ผู้ต้องหาในความผิดฐานลักทรัพย์บัตรเครดิตผู้อื่น นำไปใช้ชำระซื้อสินค้าลงชื่อในบันทึกการขาย เป็นการปลอมเอกสารสิทธิ ศาลตัดสินจำคุก 3 กระทง กระทงละ 2 ปี มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษหนึ่งในสาม รวม 4 ปี 16 เดือน

นายประภากรต่อสู้คดี นำสืบเป็นราชนิกูล ร่ำรวยมาก ไม่มีความจำเป็นลักทรัพย์ แต่ที่กระทำลงไป เพราะมีจิตบกพร่อง หรือโรคจิตที่เรียกว่า “Bipolar Disorder” มีหลักฐานเป็นเวชระเบียบ และนายแพทย์โรงพยาบาลวิชัยยุทธ มาเบิกความว่านายประภากรป่วยทางจิต อารมณ์แปรปรวน หากอาการกำเริบไม่สามารถควบคุมพฤติกรรมตนเอง

ศาลวินิจฉัยว่านายประภากรประกอบอาชีพขายน้ำหอมที่ห้างมาบุญครอง สามารถอธิบายสินค้าและเจรจาต่อรองได้ ทำความผิดด้วยการใช้อุบาย ระหว่างสอบสวนโต้ตอบได้ ข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่ากระทำความผิดเพราะจิตบกพร่อง ตามมาตรา 65 ประมวลกฎหมายอาญา

ต่อมาเดือนกรกฎาคม 2555 นายประภากรยื่นคำร้องขอประกันตัว ศาลอุทธรณ์พิเคราะห์ว่าเป็นโรคจิตประเภทอารมณ์แปรปรวน ทำความผิดหลายครั้ง สอดคล้องกับคำวินิจฉัยของแพทย์ หากปล่อยตัวชั่วคราวจะเป็นอันตรายต่อสังคม และกลัวการหลบหนี จึงไม่อนุญาตประกันตัว

นายประภากรถูกคุมขังมา 2 ปี ไม่มีญาติมาเยี่ยมเยือนปล่อยให้เป็นนักโทษราชนิกูลอนาถา ทำให้ขาดโอกาสการรับการรักษาพยาบาลให้หายขาดเป็นปกติได้

4. นายอริสมันต์ พงษ์เรืองรอง แกนนำแนวร่วมประชาธิปไตยขับไล่เผด็จการ (นปช.) ถูกกล่าวหาก่อการร้าย ยุยงปลุกปั่นประชาชนก่อความวุ่นวายหลายครั้งด้วยกัน หลบหนีการจับกุมเป็นเวลา 1 ปี กลับเข้ามามอบตัวถูกจับขังคุกเมื่อ 7 ธันวาตม 54 ได้รับสิทธิการประกันตัวออกไปเมื่อ 28 ธันวาคม 2554

5. นายสุรภักดิ์ อายุ 41 ปี สมาชิกแนวร่วมประชาธิปไตยขับไล่เผด็จการแห่งชาติ (นปช.) ถูกกล่าวหาว่าโพสต์ข้อความในเครือข่ายสังคมออนไลน์ Facebook จำนวน 5 ครั้ง ถูกจับเมื่อวันที่ 2 กันยายน 2554 นายสุรภักดิ์ปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา ยื่นคำร้องขอประกันตัว 5 ครั้ง ศาลไม่อนุญาตเกรงว่าจะหลบหนี

6. สนธิ ลิ้มทองกุล ถูกกล่าวหาร่วมกันทำรายงานการประชุมกรรมการบริษัทเป็นเท็จเกี่ยวกับการค้ำประกันเงินกู้กับธนาคารกรุงไทย 6 ครั้ง เป็นเงิน 1,078 ล้านบาท โดยไม่ทำรายงานต่อตลาดหลักทรัพย์เป็นการลวงนักลงทุน ศาลพิพากษาจำคุก 85 ปี นายสนธิรับสารภาพ ลดโทษเหลือ 42 ปี แต่กฎหมายลงโทษสูงสุด 20 ปี แต่นายสนธิได้รับการประกันตัวด้วยหลักทรัพย์ 10 ล้านบาท

ระยะเวลา 1 ปี ที่ผมถูกคุมขัง เป็นนักโทษการเมืองตั้งแต่วันที่ 2 พฤษภาคม 2554 ที่เรือนจำพิเศษกรุงเทพ ได้เจอะเจอผู้ถูกกล่าวหาถูกคุมขัง ได้รับทราบจากการบอกเล่าโดยตรงว่า สำหรับคนร่ำรวยอยู่คุกไม่กี่วันได้รับสิทธิประกันตัวด้วยเงินที่ต้องจ่ายใต้โต๊ะกันรายละ 1-5 ล้านบาท ส่วนหลักทรัพย์เป็นไปตามกฎเกณฑ์กำหนดจากโทษที่ระบุไว้ในกฎหมาย เช่น โทษ 1 ปี ต้องใช้หลักทรัพย์ไม่น้อยกว่า 1 แสนบาท โทษ 10 ปีก็ต้องใช้หลักทรัพย์ 1 ล้านบาท เป็นต้น

ในส่วนของผู้พิพากษายังไม่มีการตรวจสอบอย่างโปร่งใส ไม่ต้องแสดงทรัพย์สินก่อนและหลังรับตำแหน่ง ไม่มีการตรวจสอบความร่ำรวยผิดปกติ เหมือนกับฝ่ายนิติบัญญัติและบริหาร

กระบวนการยุติธรรมจึงเต็มไปด้วยการทุจริตคอรัปชั่น กินสินบาทคาดสินบน ใช้อิทธิพล เส้นสายช่วยเหลือผู้กระทำความผิด ตลอดจนใช้เป็นช่องทางกลั่นแกล้งทางการเมืองและการละเมิดสิทธิเสรีภาพของประชาชน “จริยธรรม” และ “ศีลธรรม” เป็นเพียงการแอบอ้าง และการโฆษณาชวนเชื่อ เพื่อให้ตนเองอยู่เหนือประชาชน เป็นพวกอภิสิทธิ์ชนในสังคม

อีกประเภทหนึ่งของคนไร้สิทธิเสรีภาพโดยสิ้นเชิง คือผู้ถูกกล่าวหาคดีหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ ตามมาตรา 112 ประมวลกฎหมายอาญา ที่จะไม่มีโอกาสได้รับสิทธิประกันตัว เว้นแต่บุคคลที่เป็นนักการเมือง หรือผู้มีอิทธิพลก็จะเป็นข้อยกเว้นให้ได้รับการประกันตัวเช่นกัน

การไม่ได้รับสิทธิการประกันตัว เท่ากับเป็นการมัดมือชกผู้ถูกกล่าวหา ไม่สามารถต่อสู้คดีอย่างเที่ยงธรรม ตามหลักนิติธรรม ผู้ถูกกล่าวหาคดีหมิ่นพระบรมเดชานุภาพส่วนใหญ่จึงจำเป็นต้องยอมรับสารภาพในภาวะการถูกบีบบังคับเพื่อรับโทษกึ่งหนึ่ง และขอพระราชทานอภัยโทษต่อไป

ทุกวันนี้เราจึงมีนักโทษทั้งที่เป็นผู้บริสุทธิ์ ผู้กระทำความผิดจริง เป็นผู้ถูกกักขังอยู่ในคุกทั่วประเทศ 142 แห่ง เป็นจำนวน 2.8 แสนคน ในจำนวนนี้ 40% หรือราว 80,000 คน เป็นผู้ต้องขังอยู่ในระหว่างการไต่สวนของศาล ซึ่งยังไม่มีความผิด แต่ถูกกระทำเสมือนผู้กระทำผิดไปแล้ว

คุกตะรางและเหล่านักโทษที่มีชีวิตเยี่ยงสัตว์เดรัจฉาน คือบาดแผลอักเสบของสังคมไทย ตราบเท่าที่สังคมยังมีชนชั้นและความเหลื่อมล้ำต่ำสูง ยังมีคนรวยล้นฟ้า และคนจนต่ำติดดิน คนรวยมีอำนาจอิทธิพลต่อกระบวนการยุติธรรม จึงได้รับสิทธิพิเศษเป็นอภิสิทธิ์ชน กฎหมายและศาลมีไว้เพื่อปกป้องทรัพย์สินคนรวย คุกตะรางนอกจากมีไว้กักขังพวกที่ถูกตราหน้าว่าเป็นอาชญากรที่เป็นอันตรายต่อสังคมแล้ว คุกตะรางยังมีไว้เพื่อกลั่นแกล้งผู้บริสุทธิ์ ใช้เป็นเครื่องมือปิดหูปิดตาประชาชน เพื่อความมั่นคงของอำนาจรัฐเผด็จการอีกด้วย

(ติดตามอ่านตอนต่อไป)

13 สิงหาคม 2555
โดย สมยศ พฤกษาเกษมสุข

รัฐสวัสดิการ บนความต้องการของสังคมไทย (แต่บางคนอาจไม่ต้องการ)

ตามเหตุการณ์ ทันกระแสโลก หนังสือพิมพ์ Red Power ปีที่ 1 ฉบับที่ 27 เดือน กรกฎาคม 2555 โดย กองบรรณาธิการ

ทนงศักดิ์ ปิ่นถาวร
e-mail : tanongsak . pinthaworn@gmail.com

  

       ไม่ผิดหรอกครับที่ผมจะรับใช้ท่านผู้อ่านด้วยถ้อยคำกำกวม และชวนให้ขยายความต่อไปถึงไหนต่อไหน ฉบับนี้ขอรับใช้ท่านไปตามบริบทของเนื้อหาส่วนใหญ่ในเล่ม ที่กำลังพูดถึง “พรรคคอมมิวนิสต์ผ่าเหล่า” แต่อ้าว…..อย่าเพิ่งคิดว่า รัฐสวัสดิการ ที่ผมกำลังจะนำเสนอนี้เป็น “คอมมิวนิสต์” นะครับท่านครับ เรามาลองดูนิยามของคำว่า รัฐสวัสดิการตามความหมายกันดีกว่าว่าหมายถึงอะไร รัฐสวัสดิการ เป็นระบบทางสังคมที่รัฐให้หลักประกันแก่ประชาชนทุกคนอย่างเท่าเทียมกันในด้านปัจจัยพื้นฐานที่จำเป็นสำหรับการมีคุณภาพชีวิตที่ดี เช่น หลักประกันด้านสุขภาพ ทุกคนมีสิทธิ์ได้รับบริการป้องกันและรักษาโรคฟรี หลักประกันด้านการศึกษา ทุกคนมีโอกาสได้รับการศึกษาตามความสามารถโดยได้รับทุนการศึกษาฟรีจนทำงานได้ตามความสามารถในการเรียน หลักประกันด้านการว่างงาน รัฐต้องช่วยให้ทุกคนได้งานทำ ใครยังหางานไม่ได้รัฐต้องให้เงินเดือนขั้นต่ำไปพลางก่อน หลักประกันด้านชราภาพ รัฐให้หลักประกันด้านบำนาญสำหรับผู้สูงอายุทุกคน หลักประกันด้านที่อยู่อาศัย ที่ดินทำกิน เป็นต้น

ประเทศที่มีระบบรัฐสวัสดิการจะใช้ระบบการเก็บภาษีแบบก้าวหน้า คือเก็บภาษีจากคนรวยในอัตราต่อรายได้สูงกว่าคนจนมาก เก็บจากชนชั้นกลางในระดับพอประมาณ และเก็บจากคนจนน้อยหรือไม่เก็บเลยถ้าจนมาก นอกจากนั้นอาจมีการเก็บเบี้ยประกันสังคมจากคนที่มีงานทำตามอัตราเงินเดือน เงินที่เก็บได้ทั้งหมดรัฐก็จะนำมาใช้จ่ายสำหรับบริการทางสังคมทั้งหมดในระบบรัฐสวัสดิการ ระบบนี้จึงเป็นการ ‘เฉลี่ยทุกข์ เฉลี่ยสุข’ คนที่มีรายได้ดีต้องช่วยจ่ายค่าบริการทางสังคมส่วนหนึ่งแก่คนที่ยากจนกว่า นอกจากนี้จะเน้นไปที่ภาษีทางตรง คือเก็บจากรายได้ มากกว่าภาษีทางอ้อม เช่น ภาษีมูลค่าเพิ่ม เพราะอย่างหลังจะถูกบวกในราคาสินค้า รวมถึงสินค้าจำเป็นอุปโภคบริโภค ทำให้เกิดความไม่เป็นธรรม เพราะคนรวยคนจนก็บริโภคสิ่งจำเป็นพอๆกัน ทำให้คนจนเสียภาษีทางอ้อมในอัตราที่มากกว่าคนรวย

          ในรัฐสวัสดิการนั้น สวัสดิการต่างๆที่จัดขึ้นนั้นดำเนินงานโดยรัฐทั้งหมด รัฐสวัสดิการมีลักษณะทั่วไป 3 ประการ คือ 

1. รัฐประกันรายได้ขั้นต่ำของทุกคนในสังคม โดยไม่คำนึงว่าคนๆนั้นจะเป็นใคร ทำงานอะไร มีทรัพย์สินมากน้อยแค่ไหน

2. สร้างความมั่นคงในชีวิต ให้แก่ทุกคน ทุกครัวเรือน โดยให้มีหลักประกันทางรายได้ และอยู่รอดปลอดภัยจากภาวะวิกฤติต่างๆ

3. ให้พลเมืองทุกคน โดยไม่เลือกกลุ่มคน ชนชั้น และสถานภาพ ได้รับบริการสังคม (Social service) อย่างเสมอหน้ากัน ด้วยมาตรฐานที่ดีที่สุด เท่าเทียมกัน

     ข้อแรก รัฐสวัสดิการจะต้องมีความเท่าเทียมกันในการได้รับสิทธิ์ต่างๆ จากภาครัฐ ไม่ว่าจะเป็น การรักษาพยาบาล การศึกษา การประกันตน การประกันค่าแรง การประกันรายได้ระหว่างตกงาน เหล่านี้เป็นต้น อ้าวเมื่อรัฐให้ท่านมากขนาดนี้ฟรีๆ แล้วรัฐจะนำรายได้จากไหนมาจุนเจือ มาใช้จ่ายกันเล่า ….นั่นไงครับ ทางตันเริ่มมาถึง รัฐก็ต้องเก็บภาษีจากบริษัทห้างร้าน จากธุรกิจต่างๆ ที่มีรายได้ดี ในอัตราที่สูง แล้วนำมาจุนเจือ แจกจ่ายให้กับคนยากจน หรือคนที่มีรายได้น้อยกว่า (แต่เป็นประชากรส่วนใหญ่ในสังคมไทย) เก็บมันหมดแหละครับ ตั้งแต่ภาษีนิติบุคคล ภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา ภาษีมรดก ภาษีที่ดิน แล้วถามว่าในประเทศไทยใครเป็นเจ้าของทุนเหล่านี้ล่ะครับ ใครล่ะที่มีอำนาจผูกขาดในธุรกิจ มีอำนาจในการผูกขาดและกำหนดราคา หรือแม้แต่ออกกฏหมายด้านภาษี จากสิ่งที่เห็นกลายเป็นว่า กลุ่มทุน กลุ่มธุรกิจที่ผูกขาดขนาดใหญ่ กับมีการทำงบดุล ทำบัญชีที่ค่อนข้างจะไปทางหลีกเลี่ยงภาษี และร่วมกับข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ในการฉ้อราษฏร์ บังหลวง คนที่มีรายได้มาก ที่ควรจะเสียภาษีเยอะ ก็ได้รับการยกเว้น …….แต่คนที่เสียภาษีเต็มๆ และมาจุนเจือเศรษฐกิจโดยรวมกับกลายเป็นกลุ่มธุรกิจขนาดเล็ก และขนาดย่อม เช่นพวกห้างร้านต่างๆ แม้แต่ร้านหมูกระทะริมถนน ... อ้าวมันเป็นเรื่องจริงท่านเชื่อไหมล่

     ข้อสอง การเป็นรัฐสวัสดิการนั้นหมายถึง “เงินจากคนรวย จุนเจือสู่คนจน” แต่สำหรับประเทศไทย “ข้าจะรวย เกี่ยวอะไรกับเอง (คนจน) “ …. การที่ต้องแบ่งและเฉลี่ยเงินทุนจากกลุ่มธุรกิจของตัวเอง ไปสู่สังคมชนบท ในมุมมองของระบบทุนนิยมอำมาตย์แบบในประเทศไทยแล้ว ถือว่าเป็นสิ่งที่อันตรายสำหรับกลุ่ม และพวกพ้องของตนเอง เพราะว่ามันจะทำให้ระบบชุมชน ระบบประชาชนเข้มแข็ง และมีศักยภาพที่จะพัฒนาขึ้นมาทัดเทียมกับ กลุ่มอำนาจอำมาตย์ที่ผูกขาดธุรกิจไว้แทบจะทุกประเภท หากประชาชนและกลุ่มธุรกิจขนาดเล็กเข้มแข็ง นั่นย่อมแสดงว่าโอกาสที่กลุ่มทุนอำมาตย์ผูกขาดจะเสียโอกาสในการเข้าถึงตลาดมากขึ้นไปด้วย พูดกันง่ายๆ แบบที่ชาวบ้านเข้าใจได้ง่ายคือ “มีโอกาสเกิดผู้ท้าชิง และผู้เล่นรายใหม่ในตลาด” ….. ก็ข้าเคยขายของข้าเท่านี้ ผลิตเท่านี้ อยากจะส่งเท่านี้ แต่วันดีคืนดี ดันมีคนมาผลิตแข่ง ตัดราคา และแชร์ส่วนแบ่งในตลาด แล้วใครมันจะไปยอมล่ะครับ จริงไหม ….

      ข้อสาม การที่จะเป็นรัฐสวัสดิการได้นั้น รัฐบาลต้องมีความเข้มแข็งและมีความโปร่งใสในการบริหารประเทศ เพราะการบริหารส่วนใหญ่ของรัฐสวัสดิการจะเกี่ยวกับกับการเบิกจ่ายงบประมาณ ซึ่งเกิดขึ้นเรียกว่าแทบจะทุกวัน เพราะฉะนั้นหากไม่มีกลไกใดที่สามารถป้องกันการทุจริตคอรัปชั่น และรั่วไหลของงบประมาณได้ ก็เป็นสิ่งที่อันตรายมากสำหรับการบริหารแบบรัฐสวัสดิการ โดยเฉพาะในประเทศไทยที่วัฒนธรรมเอื้อพวกพ้อง ประจบประแจงและเลือกปฏิบัติแบบที่เป็นอยู่ ก็ยิ่งยากเข้าไปใหญ่ที่จะทำให้เป็นรัฐสวัสดิการ การเป็นรัฐสวัสดิการไม่ใช่เป็นเพียงคำพูดที่ดูดี และแสดงออกถึงความห่วงใยเท่านั้น แต่ในโครงสร้างทั้งหมดตั้งแต่ ระบบเศรษฐกิจขนาดใหญ่ ไปจนถึงกลุ่มทุน จะต้องมีจิตสำนึกและเผื่อแผ่ต่อสังคมในวงกว้าง เพราะหากกลุ่มธุรกิจและกลุ่มทุนหรือผู้ปกครองมัวแต่ห่วงผลประโยชน์ของตัวเอง และโยนเพียงแค่เศษเงินลงไปให้ประชาชน รอรับถุงบริจาค แบบนี้รัฐสวัสดิการก็ไม่มีทางเกิดขึ้นได้ ซึ่งเรารู้กันดีอยู่แล้วว่า อะไรที่เป็นตัวขัดขวางที่ทำให้ประเทศไทยไม่สามารถเป็นรัฐสวัสดิการได้ ในอดีตนั้นมีผู้นำของไทยที่พยายามจะเสนอให้มีการจัดตั้งรัฐสวัสดิการมาแล้ว โดยในปี พ.ศ. 2475 อาจารย์ปรีดี พนมยงค์ ได้เสนอหน่ออ่อนของรัฐสวัสดิการใน “เค้าโครงการเศรษฐกิจ” ประเด็นหลักๆ ของอาจารย์ปรีดีคือการประกันรายได้พื้นฐานสำหรับพลเมืองทุกคนโดยรัฐ ตั้งแต่เกิดจนสิ้นชีพ “เพื่อความสุขสมบูรณ์ของราษฎร” โดยมีมาตรการต่างๆ เช่นการแบ่งที่ดินทำกิน และการเก็บภาษีมรดกและภาษีรายได้ ซึ่งเก็บจากคนรวยในระดับสูง (Super tax) แต่ข้อเสนอนี้ของอาจารย์ปรีดีถูกปฏิเสธอย่างรุนแรงจากผู้มีอภิสิทธิ์ที่จะเสียประโยชน์และตระกูลขุนนางอำมาตย์ชั้นสูง โดยเฉพาะเมื่อมีการเสนอแนวคิดที่สนับสนุนการมีลำดับชนชั้นและความเหลื่อมล้ำในสังคม เหมือนกับว่ามันเป็น “ธรรมชาติ” และพวกอำมาตย์ก็ประโคมข่าวว่านี่เป็น ตัวอย่างที่ดีที่สุดคือเรื่องลัทธิเศรษฐกิจที่พอดี ที่เสนอว่าคนรวยใช้เงินตามสบายได้ แต่คนจนต้องเจียมตัวหรือปรับตัว ลดค่าใช้จ่าย เพื่ออยู่รอดในสภาพความยากจน นี่คือลัทธิที่แช่แข็งความเหลื่อมล้ำและสร้างอุปสรรค์ต่อการกระจายรายได้และการสร้างความเท่าเทียมในสังคม ที่ขัดขวางการตั้ง รัฐสวัสดิการ ของประเทศไทยมาอย่างช้านาน

ศาลอาญาระหว่างประเทศกับนายอภิสิทธิ์ ปชป.ส่งสัญญาณงานใกล้เข้าแล้ว

โดย ส.ส.ดร.สุนัย  จุลพงศธร  ประธานกรรมาธิการการต่างประเทศ

                     จากจุดเริ่มต้นที่ นายโรเบิร์ต อัมสเตอร์ดัม ทนายความชาวแคนาดา ในฐานะตัวแทนผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บต่อการสังหารหมู่ประชาชนในเหตุการณ์เลือดราชประสงค์เมื่อเดือนพฤษภาคม 2553 ได้เป็นโจทก์ยื่นฟ้อง นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ในฐานะคนสัญชาติอังกฤษเป็นจำเลยต่อศาลอาญาระหว่างประเทศ และกระผมในฐานะตัวแทนประชาชนในฐานะประธานกรรมาธิการการต่างประเทศพร้อมเอกอัครราชทูตไทยประจำกรุงเฮกและประชาชนผู้รักความเป็นธรรมได้เข้าเยี่ยมคารวะประธานศาลอาญาระหว่างประเทศเมื่อ 9 ธันวาคม 2554 เป็นคนแรกและครั้งแรกในรอบ 10 ปี นับแต่การก่อตั้งศาลอาญาระหว่างประเทศขึ้นมา ซึ่งจนถึงขณะนี้ได้มีสัญญาณบ่งบอกแล้วว่าแสงสว่างแห่งนิติธรรมที่แท้จริงกำลังสาดแสงเข้าสู่ประเทศไทยแล้ว โดยเฉพาะจากการดิ้นรนของพรรคประชาธิปัตย์ต่อกรณีที่ นายกษิต ภิรมย์ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศได้ทำหนังสือยื่นแก้เกี้ยวร้องต่อศาลอาญาระหว่างประเทศเพื่อเอาผิด พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรี บ้าง ด้วยเหตุนี้จึงเป็นเรื่องที่ประชาชนควรให้ความสนใจเพราะโอกาสที่จะมีการนำตัวฆาตกรตัวจริงขึ้นศาลที่    กรุงเฮกกำลังใกล้เข้ามาแล้ว

กระบวนยุติธรรมไทยไร้น้ำยาต่อกรณีสังหารโหดทางการเมือง

                   อดีตและปัจจุบันได้พิสูจน์ยืนยันแล้วว่าระบบศาลยุติธรรมของไทยไม่อยู่ในฐานะที่จะมีพลังที่จะควบคุมตรวจสอบอำนาจของระบบเผด็จการทหารไทยที่แอบแฝงอยู่ในโครงสร้างการเมืองมายาวนานจนถึงทุกวันนี้ ดังจะเห็นได้ว่าคดีฆาตกรรมทางการเมืองที่โหดร้ายไม่ว่าจะเกิดขึ้นในรัฐบาลที่ใช้ชื่อว่าอะไรก็ตามหากเกี่ยวข้องกับการใช้อำนาจของผู้ถืออาวุธในระบบราชการไทยแล้ว ผู้ตายหรือผู้บาดเจ็บ จะไม่ได้รับความเป็นธรรมจากกระบวนการยุติธรรมของไทยเลย นับตั้งแต่การสังหารโหด 4 รัฐมนตรีผู้ใกล้ชิดนายปรีดี พนมยงค์ ในปี 2492 โดยมีการกล่าวอ้างเท็จว่าถูกโจรจีนแย่งชิงตัว ซึ่งเป็นเหตุการณ์หลังจากที่ นายปรีดี พนมยงค์ ถูก จอมพลป. พิบูลสงคราม ร่วมมือกับพรรคประชาธิปัตย์ทำรัฐประหารโค่นล้มเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน 2490 และติดตามมาด้วยการสังหารโหดประชาชนในเหตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516,การล้อมฆ่านักศึกษาประชาชนอย่างโหดร้ายในธรรมศาสตร์เมื่อ 6 ตุลาคม 2519,การสังหารโหดในเหตุการณ์เลือดพฤษภาทมิฬ 2535 ,จนถึงเหตุการณ์สงกรานต์เลือดเมื่อ 12 เมษายน 2552 และตามมาด้วยกรณีสังหารโหดประชาชนจากผ่านฟ้าถึงราชประสงค์จาก 10 เมษายน ถึง 19 พฤษภาคม 2553 รวมทั้งการสังหารโหดในชนบทในอดีตไม่ว่าจะเป็นกรณีถีบลงเขาเผาลงถังแดงที่พัทลุงและกรณีตากใบ ซึ่งทุกคดีที่กล่าวมานี้ไม่มีคดีใดเลยที่กระบวนการยุติธรรมไทยจะนำผู้กระทำผิดเข้าสู่การรับโทษได้

กรณี 3 ส.ส. ฟ้องจอมพลถนอมศาลไทยก็เป็นใบ้

                   หลักฐานที่ยืนยันได้ว่ากระบวนการยุติธรรมไทยไม่สามารถที่จะให้ความเป็นธรรมตามกฎหมายต่อกรณีการใช้อำนาจอันไม่ชอบของทหารได้แม้ว่าผู้ร้องขอความเป็นธรรมจากศาลจะเป็นผู้แทนราษฎรโดยชอบก็ตามได้แก่กรณีที่นายอุทัย พิมพ์ใจชน สส.ชลบุรี,นายอนันต์ ภักดิ์ประไพ  สส.พิษณุโลก และนายบุญเกิด หิรัญคำ  สส.ชัยภูมิ รวม 3 คน ได้ยื่นฟ้องจอมพลถนอม กิตติขจร และพวกต่อศาลอาญาในข้อหากบฏภายในราชอาณาจักรต่อกรณีที่จอมพลถนอมฉีกรัฐธรรมนูญทำรัฐประหารตัวเองเมื่อ 17 พฤศจิกายน 2514 แต่ปรากฏว่าทันทีที่ยื่นฟ้องนั้นทั้ง 3 สส.กลับถูกจับบนศาลขณะที่ยื่นฟ้องส่งเข้าคุกและศาลไทยก็ไม่รับคำฟ้องพิจารณาโดยอ้างว่าหัวหน้าคณะรัฐประหารเป็นองค์รัฏฐาธิปัตย์คล้ายกับเหตุการณ์ในวันนี้

ประธาน กมธ.ตปท.ยื่นหนังสือขอความเป็นธรรม

                   จากกรณีการสังหารโหดประชาชนไทยที่เกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่ารวมตลอดถึงการที่ไม่สามารถพึ่งอำนาจศาลไทยต่อการกระทำที่ไม่ถูกต้องของอำนาจเผด็จการทหารได้ กระผมเห็นว่าหากยังปล่อยให้เหตุการณ์สังหารโหดประชาชนเป็นอยู่เช่นนี้ต่อไปโดยกระบวนการยุติธรรมของไทยไม่อาจจะเอื้อมมือเข้ามาถึงได้ก็น่าเชื่อได้ว่าสังคมไทยจะเกิดกลียุคอย่างหลีกหนีไม่พ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากจะเกิดการสังหารโหดขึ้นในอนาคตอีก (เพราะไม่มีหลักประกันใดๆที่จะหยุดการสังหารโหดทางการเมืองได้) ก็จะเป็นเชื้อปะทุก่อให้เกิดสงครามกลางเมืองไม่ต่างอะไรไปจากเหตุการณ์ในประเทศลิเบีย,ซีเรีย และอีกหลายประเทศในกลุ่มประเทศอาหรับที่กำลังเกิดขึ้นในขณะนี้ ซึ่งจะทำให้ประชาชนคนไทยต้องล้มตายกันเป็นใบไม้ร่วง ดังนั้น ด้วยความสำนึกในหน้าที่ของผู้แทนราษฎร กระผมจึงร่วมกับประชาชนคนไทยที่พักอาศัยในสหภาพยุโรป เดินทางไปพบกับประธานศาลอาญาระหว่างประเทศ และตัวแทนสำนักงานอัยการสูงสุดของศาลอาญาระหว่างประเทศและยื่นหนังสือ ลงวันที่ 9 ธันวาคม 2554 เพื่อเรียกร้องขอความเห็นใจต่อการไร้ทางออกของญาติผู้เสียชีวิตและผู้บาดเจ็บต่อการสังหารโหดที่อุกอาจที่สุดในกรณีราชประสงค์เลือด ดังนั้นหนังสือฉบับนี้จึงเป็นหนังสือฉบับแรกที่เป็นทางการจากสภาผู้แทนราษฎรของไทยที่มีถึงอัยการสูงสุดของศาลอาญาระหว่างประเทศ

การจัดสัมมนาเผยแพร่ความรู้เรื่องศาลอาญาระหว่างประเทศ

                   เพื่อเป็นการเผยแพร่ข่าวสารที่ถูกต้องต่อบทบาทของศาลอาญาระหว่างประเทศในการคุ้มครองสิทธิของผู้เสียหายที่ถูกกระทำอย่างไม่เป็นธรรมจากอำนาจรัฐเผด็จการ อันเป็นการคุ้มครองสิทธิมนุษยชนที่เป็นจริงต่อมนุษยชาติ และเพื่อเป็นการปกป้องการบิดเบือนข่าวสารที่จะให้ร้ายต่อการแสวงหาความเป็นธรรมของผู้เสียหายในประเทศไทยที่ไม่ได้รับความเป็นธรรม  ทางกรรมาธิการการต่างประเทศจึงได้จัดสัมมนาให้ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับบทบาทของศาลอาญาระหว่างประเทศเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม 2555 ณ ห้องประชุมกรรมาธิการ ตึกรัฐสภา ประกอบไปด้วยนักวิชาการ อาทิเช่น นายพนัส ทัศนียานนท์ อดีตอัยการอาวุโส และคณบดีคณะนิติศาสตร์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และเคยดำรงตำแหน่งวุฒิสภาจากจังหวัดตากที่มาจากการเลือกตั้ง,นายปิยบุตร  แสงกนกกุล อาจารย์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และนางสาวสุดสงวน  สุธีสร อาจารย์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์  และนางเอเวอร์รีน บาลาอิส     ชาวฟิลิปปินส์ ตัวแทนศาลอาญาระหว่างประเทศ ประจำภาคพื้นเอเชียแปซิฟิก ซึ่งประชาชนก็ได้ให้ความสนใจเข้าร่วมฟังจนล้นห้องประชุม

                    การจัดสัมมนาเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม 2555 ถือได้ว่าสภาผู้แทนราษฎรได้รับรู้อย่างเป็นทางการถึงบทบาทของศาลอาญาระหว่างประเทศแล้ว และผลจากการสัมมนาครั้งนี้ได้เกิดผลสะเทือนทางสังคมได้เกิดคลื่นการเรียนรู้ของประชาชนและให้ความสำคัญกับบทบาทขององค์กรนานาชาติที่จะเข้ามาปกป้องสิทธิของประชาชนในประเทศไทยมากขึ้น ดังจะเห็นได้จากการเคลื่อนไหวขององค์กรประชาชนองค์กรต่างๆมากยิ่งขึ้นต่อกรณีนี้ ดังเช่นการเดินทางไปศาลอาญาระหว่างประเทศของคณะ นปช.และเกิดคลื่นการสัมมนาอย่างต่อเนื่องในภาคต่างๆ อาทิเช่น ที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่เมื่อ 18 สิงหาคม 2555 เป็นต้น

ประธาน นปช. นำผู้เสียหายร้องเรียนอัยการที่กรุงเฮก

                   เหตุการณ์สำคัญที่จำเป็นต้องบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ของการต่อต้านอำนาจเผด็จการทหารอีกประการหนึ่งที่จะส่งผลให้ศาลอาญาระหว่างประเทศมีความชอบธรรมที่จะเปิดการพิจารณาไต่สวนคดีตามคำฟ้องของนายโรเบิร์ต อัมสเตอร์ดัม ในอนาคตอันใกล้ก็คือ การเดินทางไปให้การต่อสำนักงานอัยการสูงสุดที่กรุงเฮก ของผู้เสียหายนำโดยนางธิดา ถาวรเศรษฐ์  ประธาน นปช.เมื่อปลายเดือนมิถุนายน 2555 ซึ่งประกอบไปด้วย นางพเยา อักฮาด มารดาของน้องเกด ผู้เสียชีวิตในวัดปทุม นายคารม พลพรกลาง ทนายความ นปช. และนักวิชาการระดับโลก     ดร.ธงชัย วนิจกุล ศาสตราจารย์จากมหาวิทยาลัยวิสคอนซินสหรัฐอเมริกา ในฐานะอดีตนักโทษในเหตุการณ์สังหารโหด กรณี 6 ตุลาคม 2519 ที่ต้องถูกจับขังคุกนานกว่า 2 ปี ทั้งที่ตัวเองถูกไล่ฆ่าอย่างไม่เป็นธรรมในเหตุการณ์นั้น

 กมธ.ต่างประเทศยกคณะไปศาลอาญาระหว่างประเทศ

                   กระผมในฐานะประธานกรรมาธิการการต่างประเทศ ได้นำคณะกรรมาธิการอันประกอบไปด้วยสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งฝ่ายรัฐบาลและฝ่ายค้าน รวมทั้งเอกอัครราชทูตไทยประจำกรุงเฮกเข้าพบประธานศาลอาญาระหว่างประเทศ          นายซาง-ฮยุน ซอง (Sang-Hyun Song) ชาวเกาหลีใต้ และนายฟากิโซ โมโชโชโก (Phakiso Mochochoko) ตัวแทนอัยการสูงสุด เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2555

ณ ที่ทำการของศาลอาญาระหว่างประเทศ โดยครั้งนี้ทางศาลอาญาระหว่างประเทศได้เปิดการต้อนรับคณะผู้แทนราษฎรไทยอย่างเป็นทางการโดยประดับธงชาติไทยคู่กับธงของศาลอาญาระหว่างประเทศในห้องประชุม โดยมีประเด็นสำคัญในการหารือ คือบทบาทของศาลอาญาระหว่างประเทศในการคุ้มครองสิทธิ์ของผู้เสียหายที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมจากอำนาจรัฐตามที่บัญญัติไว้ในธรรมนูญแห่งกรุงโรม และการเชิญประธานศาลอาญาระหว่างประเทศและตัวแทนอัยการสูงสุดให้เดินทางมาประเทศไทยเพื่อเข้าร่วมการสัมมนาทางวิชาการอย่างเป็นทางการที่กรรมาธิการการต่างประเทศจะจัดให้มีขึ้นในปลายปีนี้และพร้อมนี้ได้ยื่นหนังสือลงวันที่ 21 มิถุนายน 2555 เพื่อติดตามเรื่องการร้องขอความเป็นธรรมลงวันที่ 9 ธันวาคม ปีที่แล้วด้วย

การยื่นหนังสือต่อรัฐมนตรีต่างประเทศ

                    เมื่อคณะของคุณธิดา ถาวรเศรษฐ์ และสส.นายแพทย์เหวง โตจิราการ กลับจากยุโรปแล้วได้เปิดประเด็นยื่นหนังสือต่อนายสุรพงษ์ โตวิจักษณ์ชัยกุล  เรียกร้องให้รัฐบาลมีมติรับรองเป็นกรณีพิเศษให้นำเฉพาะคดีราชประสงค์เลือดไปสู่การพิจารณาของศาลฯตามมาตรา 12 วรรค 3 แห่งธรรมนูญกรุงโรม ซึ่งเป็นช่องทางเดียวที่ง่ายและรวดเร็วที่จะให้ศาลอาญาระหว่างประเทศเอื้อมมือเข้ามาดำเนินคดีกับนายอภิสิทธิ์ และพวกที่ถูกกล่าวหาเป็นฆาตกร กรณีสังหารหมู่ประชาชนได้ และมีข่าววงในว่ารัฐมนตรีต่างประเทศกำลังจัดกำหนดการจะเดินทางไปเยือนศาลอาญาระหว่างประเทศที่กรุงเฮก ด้วยเหตุนี้เองภาพของนายสุรพงษ์ โตวิจักษณ์ชัยกุล ที่มาเปิดตัวที่สภารับหนังสือร้องเรียนนี้จึงเป็นการส่งสัญญาณให้พรรคประชาธิปัตย์ร้อนตัวว่าความหวาดวิตกกังวลว่านายอภิสิทธิ์ จะเป็นคนไทยที่ได้รับเกียรติเป็นจำเลยในศาลอาญาที่กรุงเฮกเป็นคนแรกใกล้เป็นจริงแล้ว พรรคประชาธิปัตย์จึงมีมติให้นายกษิต ภิรมย์ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ออกมาแถลงข่าวแก้เกี้ยวว่าจะเร่งเดินทางไปยื่นหนังสือต่อศาลอาญาระหว่างประเทศเพื่อจะเอาผิด พ.ต.ท.ทักษิณ บ้าง (ข่าวมติชน ฉบับลงวันที่ 4 สิงหาคม 2555)

                   นอกจากนี้ขบวนการของประชาชนโดยเฉพาะขบวนการเสื้อแดงจากสหภาพยุโรปยังได้ร่วมมือกับคนไทยในประเทศยื่นหนังสือเรียกร้องต่อนายกรัฐมนตรีเมื่อ 9 สิงหาคมเพื่อผลักดันให้เกิดการพิจารณาคดีฆาตกรรมหมู่ประชาชนนี้ในศาลอาญาระหว่างประเทศอีกด้วย

DSI รื้อคดี 91 ศพ ตบตาประชาชน?

                    DSI หรือกรมสอบสวนคดีพิเศษ ที่มีนายธาริต เพ็งดิษฐ์ เป็นอธิบดี ซึ่ง 2 ปีเศษที่ผ่านมาที่ไม่เพียงแต่วางท่าทีเฉยเมยต่อการฆ่าประชาชนที่ผ่านฟ้าและราชประสงค์ แต่หากยังใส่ร้ายผู้ตายและผู้บาดเจ็บเป็นผู้ก่อการร้าย แต่วันนี้ได้แสดงบทบาทเอาการเอางานที่จะรื้อฟื้นคดีการฆาตกรรมประชาชนอย่างโหดร้ายขึ้นมาพิจารณาใหม่โดยเปลี่ยนตัวหัวหน้าพนักงานสอบสวนใหม่เป็น พ.ต.อ.ประเวศน์ มูลประสุข รองอธิบดี DSI (ข่าวไทยรัฐ 9 สิงหาคม 2555 หน้า 16 ) คนที่เห็นข่าวนี้อาจจะเข้าใจว่าเป็นผลจากการเปลี่ยนรัฐบาลจึงทำให้นายธาริตเปลี่ยนท่าที แต่หากเราจะมองถึงเบื้องหลังความเป็นมาของโครงสร้างอำนาจของระบอบการเมืองและตัวอย่างรูปธรรมต่างๆทางประวัติศาสตร์ที่กระบวนการยุติธรรมไทยไม่อาจจะให้ความเป็นธรรมต่อกรณีสังหารหมู่ทางการเมืองได้แล้ว ก็พอมองเห็นอนาคตได้ทันทีว่า ข่าวดีเอสไอรื้อฟื้นคดีเพื่อจะเอาคนผิดมาลงโทษในคดีนี้ต้องเป็นละครตลกตบตาประชาชนอย่างแน่นอน เพราะตามโครงสร้างอำนาจของไทยที่เป็นอยู่นี้มิใช่ระบอบประชาธิปไตยหากแต่เป็นระบอบเผด็จการอำมาตย์ที่เป็นมายาวนานแล้ว ดังนั้นไม่ว่ารัฐบาลจะเป็นของฝ่ายไหนหากไม่เดินตามกลไกของระบอบเผด็จการอำมาตย์ก็จะต้องมีอันเป็นไป ด้วยเหตุผลที่ไม่มีเหตุผล ดังปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่าและล่าสุดก็คือ ความผิดการทำกับข้าวออกโทรทัศน์ของนายสมัคร สุนทรเวช นายกรัฐมนตรี เป็นต้น

อะไรคือเหตุผลที่แท้จริงที่ทำให้ดีเอสไอต้องแสดงละครกลับลำครั้งนี้?

                   ปัจจัยหลักน่าจะเกิดจากแรงกดดันของประชาชนทั้งในประเทศและต่างประเทศ โดยเฉพาะการผลักดันให้คดีอุกฉกรรจ์นี้ไปสู่ศาลอาญาระหว่างประเทศแต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าการเปลี่ยนแปลงรัฐบาลจากรัฐบาลนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ที่มีส่วนโดยตรงต่อการสังหารประชาชน มาเป็นรัฐบาลนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ย่อมมีส่วนสำคัญต่อท่าทีใหม่ของดีเอสไอ แต่ประเด็นสำคัญคือ หากระบอบเผด็จการอำมาตย์ต้องการให้ฆาตกรตัวจริงหลุดลอยนวลในสถานการณ์โลกยุติธรรมล้อมไทยนี้ได้แล้วมีทางออกทางเดียวคือ ต้องนำคดีนี้ขึ้นสู่การพิจารณาของศาลไทยจึงจะรอดพ้นเงื้อมมือของศาลอาญาระหว่างประเทศได้ ส่วนจะซูเอี๋ยกันด้วยฟ้องก่อนแล้วตัดสินปล่อยทีหลังก็ถือว่ากระบวนการยุติธรรมของไทยได้เดินหน้าแล้ว ซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้นจริงก็คงจะใช้เวลาอีกนานและก็สามารถฟันธงล่วงหน้าได้ว่าเวลาที่ทอดนานในกระบวนการยุติธรรมไทยและหากยังอยู่ภายใต้ระบอบเผด็จการที่แฝงเร้นนี้ก็เชื่อได้ว่าจะไม่มีการลงโทษฆาตกรตัวจริงได้แน่ อนาคตจะพิสูจน์สัจธรรมนี้

บทสรุป

                   ภายในรอบปีของการขึ้นบริหารประเทศของนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร กระบวนการต่างๆของรัฐบาลและประชาชนก็ได้เริ่มขับเคลื่อนตามกลไกแห่งหลักนิติธรรม แม้จะมีมือที่มองไม่เห็นเป็นอุปสรรคขัดขวางในเรื่องหลักๆที่จะไม่ให้ประเทศไทยกลับคืนสู่หลักนิติธรรมด้วยเพราะความอาฆาตแค้นของใครบางคนที่สะท้อนออกเด่นชัดที่ขัดขวางการแก้ไขรัฐธรรมนูญและขัดขวางการปรองดอง แต่หลายกระบวนการก็ขับเคลื่อนไปได้อย่างเงียบๆ อาทิเช่น การขับเคลื่อนเรื่องศาลอาญาระหว่างประเทศนี้ ซึ่งจะเห็นได้ว่าหลังจากจัดตั้งรัฐบาลเวลาผ่านมาประมาณ 10 เดือน นับจากการเริ่มขับเคลื่อนอย่างเป็นทางการเมื่อเดือนธันวาคม 2554 จนถึงขณะนี้ก็ก้าวรุดหน้าไปได้มากจนถึงขนาดกรมสอบสวนคดีพิเศษต้องออกมาแสดงละครกลับลำรื้อฟื้นคดีสังหารโหดขึ้นมาพิจารณาใหม่ จึงขอให้คนไทยต้องอดทนที่จะต้องช่วยกันผลักดันให้เกิดความเป็นธรรมแก่ผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บให้ได้ต่อไป

คนไทยบางกลุ่มใจแทบสลาย เมื่อทักษิณบินอเมริกา

โดย ปลายอ้อกอแขม

สุดจะทนไหว เมื่อดวงใจน้อยๆอันแสนจะบอบบางยิ่ง ของคนไทยส่วนน้อยบางกลุ่ม ที่เห็นตำตาว่าอเมริกายอมให้ พ.ต.ท.ดร.ทักษิณ ชินวัตรเข้าประเทศแบบไม่มีเงื่อนไข..ใจแทบแตกเป็นธุลี

ความ เศร้าหมอง ความสิ้นหวังและความท้อแท้ ได้ปรากฏผ่านสื่อออนไลน์ ชนิดน้ำตาท่วมเฟสบุค และเวปบอร์ดการเมือง ตัดพ้อต่อว่าอเมริกา กล่าวหาว่าไม่รักษาสัญญาใจ เคารพกฎหมายระหว่างประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง..ไม่เคารพศาลไทยเสียบ้างเลย !

หลังถูกทำ รัฐประหาร เมื่อ 19 กันยา 49 ทักษิณ ถูกศาลฎีกาแผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง พิพากษาจำคุกอย่างสง่างาม 2 ปี ตามหลักฐานที่ คตส.บรรจงใส่พานชงให้อัยการสูงสุดฟ้องเอาผิด ฐานเซ็นชื่อยินยอมให้คุณหญิงพจมานซื้อที่ดิน โดยที่ผู้ขายคือกองทุนฟื้นฟูฯและผู้ซื้อคือคุณหญิงไม่มีความผิด และต่อมาศาลแพ่งฯ ตัดสินให้คุณหญิงคืนที่ และกองทุนฯ คืนเงินพร้อมดอกเบี้ย..ประเภท “เลิกแล้วต่อกัน”

กระบวน การทำลายทักษิณของฝ่ายตรงกันข้าม เป็นไปอย่างต่อเนื่องทั้งในประเทศและนอกประเทศ แต่กลับกลายเป็นว่ายิ่งจะทำลายทักษิณเท่าไหร่ เหมือนยิ่งเป็นการทำลายตัวเองมากเท่านั้น..คนดูยิ่งเกลียด !

นับ วัน พื้นที่ทำลายทักษิณ ยิ่งแคบลงไป ๆ ตรงกันข้าม พื้นที่ทำลายตนเองของฝ่ายตรงข้ามทักษิณก็ยิ่งกว้างขึ้นๆ พูดให้ชัดก็คือ ทักษิณมีที่ยืนเต็มไปหมด แต่ฝ่ายตรงข้ามกลับไม่มีที่ยืนอีกแล้ว..กรรมติดจรวด !

วันนี้ กลับได้ยินเสียงโหยหวนชวนสังเวชของเหล่าอธรรม เสียงเห่าหอนของสุนัขจนตรอกและหางด้วน ที่ไม่มีใครเล่นด้วยดังระงมในซอยแคบๆเล็กๆในดงสลัม เมื่อเห็นทักษิณปรากฏตัวที่อเมริกา..แทบขาดใจตายเสียให้ได้ !

เมื่อ ทักษิณบินเข้าอเมริกาแล้ว ก็ไม่ต้องสงสัยว่าจะมีประเทศใดในโลกนี้ ห้ามทักษิณเข้าไปอีกแล้ว แม้แต่ประเทศสารขัณฑ์บ้านเกิดก็ห้ามไม่ได้..ถ้าจะเข้า !

แทน ที่จะร้องโวยวายว่าประเทศโน้น ประเทศนี้ไม่เคารพไทย ไม่ให้เกียรติไทย แต่ทำไมไม่ย้อนดูพฤติกรรมพวกเดียวกันว่า ได้ทำอะไรไว้บ้าง ทำไม ? เขาถึงไม่ให้เกียรติ..ทำไม ? เขาถึงไม่เคารพ !

เมื่อไหร่ คนเหล่านี้ จะรู้ตัวและยอมรับความจริงเสียทีว่า ตนเองเป็นฝ่ายผิด ถูกปั่นหัวเป็นจิ้งหรีดให้จงเกลียดจงชังคนๆหนึ่งอย่างไม่ลืมหูลืมตา จนใจมืดบอดสนิท..เต็มล้นไปด้วยโมหะจริต

เมื่อไหร่ คนเหล่านี้ จะรู้ตัวและยอมรับความจริงเสียทีว่า คนที่ตนเองเกลียดชังสารพัดนั้น เป็นคนที่คนส่วนใหญ่ในประเทศและคนทั่วโลกต้องการเป็นอย่างยิ่ง..พร้อมอ้าแขน รอรับ

เมื่อไหร่ คนเหล่านี้ จะรู้ตัวและยอมรับความจริงเสียทีว่า พรรคการเมืองที่ตนเองสนับสนุนอยู่นั้น ได้ทำร้ายประเทศไทยและทำร้ายคนดีๆจนแทบหมดสิ้น ทำลายโอกาสของประเทศจนไม่เหลือ..ตกถึงลูกหลาน !

ถ้าหากยังไม่ รู้สึกสำนึกดังที่ว่า ก็จง “จมหัวอยู่กับความพ่ายแพ้” ทนอยู่กับความผิดหวัง ความเศร้าหมอง ที่จะได้เห็นทักษิณและพวกโลดแล่นไปในเวทีการเมืองและเวทีโลก..จนขาดใจตาย เถอะนะ !

หากทนได้ก็ทนไป ผมก็จะทนรอดู ความพ่ายแพ้ซ้ำซากของพวกคุณแต่เพียงชาตินี้เท่านั้น ขออย่าให้แพ้ไปถึงชาติหน้าละกัน..เบื่อครับ ขี้เกียจตามดู !!!

ปลายอ้อกอแขม

พคท.รอ.สัญญาณเลือด 6 ตุลา รอบใหม่จะกลายพันธุ์

เรื่องจากปก หนังสือพิมพ์ Red Power ปีที่ 1 ฉบับที่ 27 เดือน กรกฎาคม 2555 โดย กองบรรณาธิการ

การชุมนุมเปิดตัวของกลุ่มคนที่อ้างตนเป็นอดีตทหารในกองทัพปลดแอกประชาชนแห่งประเทศไทยภายใต้การนำของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยที่มีอักษรย่อรู้จักกันในนาม พ.ค.ท.ที่ทุ่งศรีเมือง จังหวัดอุดรธานี เมื่อวันศุกร์ ที่ 15 มิถุนายน 2555 พร้อมประกาศจัดตั้งกองกำลังอาวุธขึ้นใหม่ในนาม “กองทัพปลดแอกประชาชนเพื่อประชาธิปไตย” เพื่อสนับสนุนมติศาลรัฐธรรมนูญที่สั่งให้ยับยั้งการแก้ไขรัฐธรรมนูญตามเกมส์ของพรรคประชาธิปัตย์และประกาศพร้อมจะปราบขบวนการคนเสื้อแดงและปกป้องสถาบันพระมหากษัตริย์นั้น ได้กลายเป็นสัญญาณวิปริตทางการเมือง ในประวัติศาสตร์ของขบวนการพรรคคอมมิวนิสต์และส่งสัญญาณว่าจะเกิดการกวาดล้างเข่นฆ่าประชาชนด้วยการใช้มือประชาชนฆ่าประชาชนแทนการใช้ทหารในเครื่องแบบอย่างที่เคยเกิดขึ้นแล้วในสถานการณ์เลือดล้อมปราบเข่นฆ่าประชาชนเมื่อ 6 ตุลาคม 2519 ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ที่โลกรู้ดีว่าเป็นคำสั่งฆ่าจากใครและเป็นบาดแผลลึกของสังคมไทยที่โลกไม่อาจจะรับได้แต่กำลังจะเกิดขึ้นรอบใหม่อีก จึงเป็นประเด็นที่ Red Power ต้องจับตามองและนำเสนอข้อมูลเพื่อเตือนสติสังคมว่า หากใครก็ตามที่พยายามจะสั่งการให้เกิดเหตุการณ์เลือด 6 ตุลาคม 2519 รอบใหม่ เพื่อฆ่าประชาชนคนเสื้อแดงในยุคโลกาภิวัฒน์ขณะนี้ผู้นั้นคือผู้ทำลายระบอบการปกครองประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข

 

จากพรรคคอมมิวนิสต์สู่ พคท.รอ.

           ประวัติศาสตร์การเมืองไทยได้บันทึกไว้อย่างเป็นทางการว่า พรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย (พคท.) ได้ก่อตัวขึ้นเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม 2485 และประกาศใช้นโยบายต่อต้านระบบเผด็จการทหารโค่นล้มระบอบศักดินาเพื่อสถาปนาระบอบสาธารณรัฐทำลายระบอบชนชั้นทางสังคมสร้างความเสมอภาคทางการเมืองและทางเศรษฐกิจอย่างเท่าเทียมให้แก่ประชาชนและขับไล่ฐานทัพสหรัฐอเมริกาออกจากประเทศไทยเพื่อให้ไทยเป็นประเทศเอกราชโดยสมบูรณ์ โดยดำเนินการการต่อสู้ด้วยรูปแบบสงครามประชาชนใช้ชนบทล้อมเมืองและปฏิบัติการเสียงปืนแตกเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม 2508 ที่บ้านนาบัว จังหวัดนครพนม ในนามกองทัพปลดแอกประชาชนแห่งประเทศไทย แต่อยู่ๆมาวันนี้กลับมีผู้คนกลุ่มหนึ่งกล่าวอ้างตนเป็น “สหาย” (เป็นคำนำหน้าที่ใช้เรียกกันในหมู่ผู้ปฏิบัติงาน) และประกาศจัดตั้งการติดอาวุธขึ้นใหม่ในนาม “กองทัพปลดแอกประชาชนเพื่อประชาธิปไตย” และประกาศปกป้องสถาบันพระมหากษัตริย์ และสนับสนุนศาลรัฐธรรมนูญที่ออกมาขวางมติของรัฐสภาในการแก้ไขรัฐธรรมนูญฉบับเผด็จการ จึงเป็นเรื่องตลกทางการเมืองที่สร้างความงุนงงให้แก่สังคมไทยเป็นอย่างยิ่ง จนถึงขนาดอดีตสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ตัวจริงเสียงจริงที่เคยมีฐานะในพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยในระดับสูงอย่างนายแพทย์เหวง โตจิราการ ที่อดีตกำลังจะก้าวขึ้นเป็นคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์อดรนทนไม่ไหวต่อละครตลกทางการเมืองที่บิดเบือนประวัติศาสตร์ขบวนการต่อสู้ของสามัญชนไทยที่ต้องการประชาธิปไตยและความเสมอภาคอย่างแท้จริง ที่ผ่านมาได้ถึงขนาดต้องออกตัวเปิดเผยตนเองโดยเขียนจดหมายเปิดผนึกประณามกลุ่มบุคคลเหล่านี้ที่ย่ำยีและบิดเบือนอุดมการณ์ของขบวนการคอมมิวนิสต์ที่เป็นเรื่องทางสากลอย่างน่าสงสัยว่ามีเจตนาแอบแฝง

          เมื่อกลุ่มบุคคลเหล่านี้ประกาศอุดมการณ์ชัดแจ้งว่าเป็นผู้จงรักภักดีต่อสถาบันพระมหากษัตริย์ก็เป็นเรื่องน่าชื่นชมยินดีและมีการเรียกขานชื่อพรรคคอมมิวนิสต์ของบุคคลผู้ชุมนุมที่ทุ่งศรีเมือง จังหวัดอุดรธานี ให้ใหม่เสมือนหนึ่งเป็นหน่วยงานหนึ่งของกองทัพไทยว่า “พรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยรักษาพระองค์” มีอักษรย่อว่า พคท.รอ และจากแหล่งข่าวยืนยันว่าการกระทำของกลุ่มบุคคลดังกล่าวนี้น่าจะเป็นผลพวงมาจากคำสั่งสำนักนายกรัฐมนตรีที่ 66/2523 ในสมัยที่พลเอกเปรม ติณสูลานนท์ เป็นนายกรัฐมนตรี และจากสายสัมพันธ์พิเศษที่มีกับพลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์  ซึ่งเป็นลูกชายของ พ.ท.พโยม  จุลานนท์ อดีตสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์คนสำคัญในฐานะผู้ก่อตั้งกองทัพปลดแอกประชาชนแห่งประเทศไทย

พลเอกสุรยุทธ์กับการก่อกำเนิด พคท.รอ.

          การพ่ายแพ้ของกองทัพปลดแอกประชาชนแห่งประเทศไทยทำให้เกิดการสลายตัวของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยซึ่งเป็นหนามยอกอกของระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขของไทยมายาวนาน อันเป็นผลมาจากนโยบายตามประกาศของสำนักนายกรัฐมนตรีที่ 66/2523 ประกอบกับความแตกแยกทางความคิดในขบวนการคอมมิวนิสต์สากลพร้อมกับคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยซึ่งเป็นศูนย์กลางการนำสูงสุดของขบวนการปฏิวัติสังคมนิยมในประเทศไทยถูกจับกุมตัวชุดใหญ่ 2 ระลอกคือ ในปี 2527 และ ปี 2530ในขณะเปิดประชุมลับในเมืองและแกนนำจำนวนหนึ่งได้ยอมก้มหัวสวามิภักดิ์ให้แก่กองทัพไทยและได้ชักนำให้กองทัพปลดแอกประชาชนไทยยอมวางอาวุธกลับเข้าเมืองและได้รับการอภัยโทษตามนโยบาย 66/2523 สำหรับทหารป่าที่มาจากชาวนารัฐบาลในขณะนั้นก็สัญญาว่าจะให้ที่ดิน 5 ไร่ และควาย 5 ตัว พร้อมบ้านอยู่อาศัยและเงินช่วยเหลือจำนวนหนึ่งเพื่อให้ปรับตัวเข้ากับระบบสังคมที่มีอุดมคติที่แตกต่างกัน ส่วนนักศึกษาปัญญาชนก็กลับเข้าเมืองมาเรียนหนังสือต่อ ส่วนผู้ที่จบการศึกษาแล้วส่วนหนึ่งก็มาประกอบอาชีพเป็นนักพัฒนาภาคเอกชนหรือที่รู้จักกันในนาม NGO โดยรัฐใช้สายสัมพันธ์การให้ความช่วยเหลือโดยนำเงินงบประมาณแผ่นดินสนับสนุนโครงการขององค์กรพัฒนาเอกชนเพื่อให้บุคคลเหล่านี้มีงานทำโดยผ่านนายแพทย์ประเวศ วะสี , นายไพบูลย์ วัฒนศิริธรรม (ซึ่งเป็นแกนนำคนสำคัญในการประสานมวลชนทำการสนับสนุนการรัฐประหารล้ม พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร เมื่อ 19 กันยายน 2549)

          แหล่งข่าวที่น่าเชื่อถือได้รายงานชัดเจนว่า อดีตแกนนำระดับสูงของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยจำนวนหนึ่งที่ยอมศิโรราบนับตั้งแต่ถูกจับกุมได้รับการชุบเลี้ยงดูแลเป็นอย่างดีจากกองทัพไทย โดยเกาะเกี่ยวผ่านบุคคลชั้นสูงอย่าง พลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์ ที่เป็นลูกชายของอดีตสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์คนสำคัญจนผูกพันกันทางการเมืองถึงขนาดเป็นสะพานเชื่อมนำแกนนำพรรคคอมมิวนิสต์ระดับสูง อาทิเช่น ภรรยาของอดีตเลขาธิการพรรคคนหนึ่งไปร่วมโต๊ะอาหารกับบุคคลชั้นสูงจนมีความแนบแน่นระหว่างกองทัพกับแกนนำพรรคคอมมิวนิสต์ กลุ่มผู้ยอมศิโรราบนี้จึงถูกสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ที่ยังยึดมั่นในอุดมการณ์ประชาธิปไตยและความเสมอภาคของมนุษย์ตั้งฉายาอย่างเยาะเย้ยถากถางให้แกนนำพรรคกลุ่มนี้ว่าเป็น พคท.รอ. (พรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยรักษาพระองค์) และจากผลของความใกล้ชิดระหว่างแกนนำพรรคคอมมิวนิสต์กลุ่มนี้กับกองทัพไทยจึงเกิดการร่วมมือกันในส่วนงานมวลชนของกองทัพกับพรรคคอมมิวนิสต์ ปีก รอ.ในการสนับสนุนงานพัฒนาขององค์กรเอกชนในสายงานพรรคคอมมิวนิสต์จนทักทอเป็นเนื้อเดียวกัน จนนำไปสู่การโค่นล้มอำนาจรัฐบาลประชาธิปไตยในรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ที่ทหารในฐานะอำนาจนอกระบบที่ทำหน้าที่คอยควบคุมระบอบประชาธิปไตยพลเรือนไม่ให้เกิดการพัฒนาด้วยกริ่งเกรงว่าหากพลเรือนที่เป็นนักธุรกิจเข้าสู่อำนาจรัฐและมีความเข้มแข็งจะผลักดันให้ระบอบเศรษฐกิจแบบทุนนิยมขยายตัวนำความเจริญมาสู่ประเทศไทยจนทหารและอำมาตย์ไม่อาจจะควบคุมได้ต่อไปจึงตัดสินใจเปิดทางให้กับแกนนำพรรคคอมมิวนิสต์ รอ.กลุ่มนี้เข้าร่วมการรัฐประหารซึ่ง พคท.รอ. กลุ่มนี้มีความเกลียดชังรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณอยู่เป็นทุนเดิมที่ขัดขวางงานของกลุ่ม NGOจึงตัดสินใจเข้าร่วมการรัฐประหารโดยรับผิดชอบการจัดมวลชนจำนวนหนึ่งมาร่วมชุมนุมสนับสนุนสร้างความชอบธรรมให้แก่กองทัพและพวกอำมาตย์ในการดำเนินการรัฐประหารที่มีความมุ่งหมายลึกซึ้งมากกว่าการรัฐประหารทั่วไป โดยกลุ่ม พคท.รอ. หวังที่จะจัดรูปแบบการปกครองใหม่โดยใช้ชื่อประชาธิปไตยเป็นเสื้อคลุมแต่เนื้อในเป็นเผด็จการด้วยการเสนอรูปแบบการเมืองใหม่ 70:30 ของกลุ่มพันธมิตร ที่มีแกนนำพรรคคอมมิวนิสต์ในนาม พคท.รอ.เป็นผู้นำ เข้าทำนอง “แขวนหัวหมูแต่ขายเนื้อหมา”ด้วยเหตุนี้เมื่อเกิดการรัฐประหารสำเร็จรัฐบาลพลเอกสุรยุทธ์        จุลานนท์ จึงได้นำแกนนำพรรคคอมมิวนิสต์เข้าร่วมเป็นรัฐมนตรีและคณะทำงานด้วยจำนวนหนึ่งและเร่งจัดทำนโยบายนำเงินงบประมาณไปช่วยเหลืออดีตสหายชาวนาที่ทุกข์ยากและถูกเบี้ยวเงินช่วยเหลือตามนโยบาย 66/2523 ที่ปล่อยปะละเลยมายาวนาน โดยพลเอกสุรยุทธ์ ได้แสดงบทบาทเด่นชัดต่อการเดินทางไปเยี่ยมอดีตสหายในนามผู้ร่วมพัฒนาชาติไทย (ผ.ร.ท.) ในชนบทในภาคเหนือและภาคอีสานก่อนประชาชนคนยากจนกลุ่มอื่นที่ทุกข์ยากจนเกิดความผูกพันทางจิตใจในลักษณะ “หนี้บุญคุณ” ดังนั้นขบวนการที่จะเตรียมการจัดตั้งกองกำลังอาวุธในนามของ “กองทัพปลดแอกประชาชนเพื่อประชาธิปไตย” ในนาม พคท.รอ. จึงเกิดขึ้นและขับเคลื่อนด้วยระบบอุปถัมภ์ที่เป็นรากฐานทางวัฒนธรรมที่ลึกซึ้งของสังคมไทยจึงเกิดขึ้นในนาม “ชดใช้หนี้บุญคุณ” ที่ใช้เท่าไรก็ใช้ไม่หมด จึงเป็นสัญญาณอันตรายที่การจัดตั้งกองกำลังอาวุธภาคประชาชนเพื่อเตรียมการใช้เข่นฆ่าประชาชนคนเสื้อแดงที่ถูกใส่ร้ายป้ายสีว่าจะล้มสถาบันพระมหากษัตริย์ เพื่อสถาปนาระบอบประธานาธิบดีจึงเกิดขึ้น และการบิดเบือนข่าวสารว่ารูปธรรมของการล้มล้างสถาบันคือการเสนอกฎหมายปรองดองเพื่อช่วย พ.ต.ท.ทักษิณ และการแก้ไขรัฐธรรมนูญเพื่อล้มล้างการปกครองและล้มล้างสถาบันพระมหากษัตริย์จึงเกิดขึ้นด้วยการประสานเสียงอย่างเปิดเผยระหว่างพรรคประชาธิปัตย์ – กลุ่มพันธมิตรฯ – ศาลรัฐธรรมนูญ และองค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญที่กลัวจะถูกตัดอำนาจ,โดยกองทัพปีกที่ต้องการก้าวขึ้นสู่อำนาจแทนพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา ทำการเชื่อมโยงและสนับสนุนเตรียมรัฐประหารอยู่เบื้องหลัง

 กองกำลังอาวุธพลเรือน : สัญญาณอันตราย

          การช่วงชิงอำนาจทางการเมืองอย่างแอบแฝงโดยไม่ยึดมั่นในระบอบรัฐสภานับตั้งแต่การรัฐประหารเมื่อ 19 กันยายน 2549 และการใช้ศาลรัฐธรรมนูญโค่นล้มรัฐบาลนายสมัคร สุนทรเวช และรัฐบาลนายสมชาย วงศ์สวัสดิ์ เพียงเพื่อจะให้พรรคประชาธิปัตย์เข้าสู่อำนาจโดยไม่สนใจความถูกต้องของกติกาประชาธิปไตยแม้จะผ่านการเลือกตั้งครั้งสุดท้ายที่ประชาชนได้แสดงมติมหาชนอย่างเปิดเผยให้นางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร เป็นนายกรัฐมนตรีด้วยเสียง ส.ส.เกินกว่าครึ่งสภาแล้วก็ตาม แต่ขบวนการเผด็จการที่ต้องการอำนาจทางการเมืองโดยมิชอบยังเดินหน้าโดยใช้กลไกตามรัฐธรรมนูญที่พวกเขาสร้างขึ้นเตรียมโค่นล้มรัฐบาลยิ่งลักษณ์อย่างไม่หยุดหย่อน โดยความยินดีปรีดาของพรรคประชาธิปัตย์(พรรคเส้นใหญ่) จึงส่งสัญญาณอันตรายที่ยากจะแก้ไขเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ดังนั้นเมื่อมีอำนาจลึกลับหรือมือที่มองไม่เห็นไปชักจูงให้เกิดการติดอาวุธภาคพลเรือนในนาม “กองทัพปลดแอกประชาชนเพื่อประชาธิปไตย” ขึ้นมาอีกยิ่งสร้างความสับสนและยากแก่การแก้ไขมากยิ่งขึ้นเพราะไม่มีใครรับประกันได้ว่าความขัดแย้งที่มีแนวโน้มรุนแรงที่จะเกิดขึ้นภายภาคหน้านั้น “กองทัพปลดแอกประชาชนเพื่อประชาธิปไตย” จะกลายเป็นหอกทิ่มตำระบอบรัฐสภาที่ถือปฏิบัติมายาวนานและกลายเป็นหอกข้างแคร่ของกองทัพไทยที่ยากแก่การควบคุม รวมตลอดถึงจะเกิดกระบวนการตอบโต้ด้วยความรุนแรงเช่นเดียวกันและกลายเป็นสงครามกลางเมือง

แผนการ 6 ตุลารอบใหม่จะกลายพันธุ์

          การวางแผนเข่นฆ่านักศึกษาประชาชนเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม 2519 อย่างโหดร้ายด้วยการฝึกอาวุธให้แก่พลเรือนฆ่านักศึกษาในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ของกองทัพไทยด้วยความเข้าใจผิดนั้นสามารถจบลงด้วยน้ำตาและความเจ็บปวดของสังคมไทยในยุคก่อนได้กลายเป็นสูตรสำเร็จของการปกป้องอำนาจรัฐของฝ่ายอำมาตย์ที่กระทำอย่างย่ามใจและกำลังจะนำประสบการณ์นั้นกลับมาใช้อีกครั้งหนึ่งด้วยการเตรียมการจัดตั้งกองกำลังติดอาวุธให้แก่พลเรือนชนิดอัดฉีดอย่างรวดเร็วผ่านกลไกของอดีตทหารป่าในนาม “กองทัพปลดแอกประชาชนเพื่อประชาธิปไตย” จะกลายพันธุ์เป็นความหวังดีประสงค์ร้ายอย่างรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ด้วยความหวาดกลัวกลุ่มประชาชนคนเสื้อแดงที่ต้องการมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นโดยอาศัยกลไกของระบอบประชาธิปไตยโดยถูกใส่ร้ายว่าเป็นขบวนการล้มเจ้าที่พรรคประชาธิปัตย์เสกสรรปั้นแต่งขึ้นเพียงต้องการจะเข้าสู่อำนาจด้วยวิธีพิเศษเท่านั้น,โดยผู้ออกแบบพิมพ์เขียว 6 ตุลา รอบใหม่นี้ลืมนึกไปว่าฐานะประชาชนที่เรียกร้องประชาธิปไตยนี้ขยายกว้างและหยั่งรากลึกมากกว่าปี 2519 หลายเท่านักและเชื่อมต่อแนวคิดทั้งในประเทศและต่างประเทศเป็นเนื้อเดียวกัน,อีกทั้งเหตุการณ์การลุกขึ้นต่อสู้ของประชาชนผู้ต้องการประชาธิปไตยในกลุ่มประเทศอาหรับหลายประเทศที่กลายเป็นกระแสอาหรับสปริงก็เป็นตัวอย่างให้เห็นชัดแล้วว่า การปิดกั้นกระแสประชาธิปไตยด้วยการปราบปรามนั้นเป็นไปไม่ได้แล้วในศตวรรษที่ 21 แห่งโลกยุคโลกาภิวัฒน์ แต่กลุ่มอำนาจเผด็จการอำมาตย์ไทยยังดื้อรั้นที่จะกระทำต่อไปจึงเชื่อมั่นได้ว่าเหตุการณ์ 6 ตุลา รอบใหม่นี้จะเกิดการกลายพันธุ์ลุกลามเป็นสงครามกลางเมืองยากแก่การควบคุมอย่างแน่นอน

บทสรุป ต้องตั้งสติกลับสู่การยอมรับเสียงข้างมากของประชาชน

           หนทางที่จะประคับประคองบ้านเมืองให้ผ่านพ้นวิกฤติในแนวทางสันติและหลีกเลี่ยงความรุนแรงได้มีหนทางเดียวคือกลุ่มเผด็จการอำมาตย์จะต้องยอมรับเสียงประชาชนฝ่ายข้างมากที่มอบอำนาจให้แก่รัฐบาลยิ่งลักษณ์ได้บริหารประเทศไปในหนทางของครรลองแห่งประชาธิปไตยยอมให้เกิดการปรองดองโดยอภัยแก่กันและกัน และแก้ไขรัฐธรรมนูญให้เป็นไปตามมติมหาชนโดยปราศจากการใช้อำนาจกลั่นแกล้งของกลไกตุลาการภิวัฒน์และองค์กรอิสระอภิมหาอำนาจที่หัวหน้าคณะปฏิวัติตัวจริงเมื่อ 19 กันยายน 2549 ยังควบคุมอยู่เป็นหนทางเดียวแต่จะเป็นไปได้หรือไม่ผู้ตัดสินใจคืออำมาตย์ผู้ถืออำนาจตัวจริงไม่ใช่ประชาชน