เรื่องของคนเก่งในบ้านเมืองเรา

จาก หนังสือพิมพ์ RED Power ฉบับที่ 28 เดือน สิงหาคม 2555

โดย  ลุงชาญ

ประเทศไทยได้เปลี่ยนแปลงการปกครองจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราช มาเป็นระบอบประชาธิปไตย ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2475 เป็นต้นมา  เป็นการเปิดโอกาสให้ประชาชนที่มีความรู้ ความสามารถเสนอตัวเข้ามาให้คัดเลือกเป็นตัวแทน  เพื่อเข้ามาบริหารประเทศ  โดยใช้อำนาจที่ประชาชนมอบให้  เป้าหมายก็เพื่อให้ประชาชนมีความเป็นอยู่  มีชีวิตที่ดีขึ้น  อีกทั้งพัฒนาประเทศให้เจริญขึ้นตามลำดับ

                   แต่ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา  เรามีผู้นำเก่ง ๆ ที่จะมาบริหารประเทศน้อยมาก  คนแรกที่เก่ง ต้องยกให้ อาจารย์ปรีดี  พนมยงค์  ซึ่งเป็นผู้ที่เรียนจบจากเมืองนอกมา  ได้เริ่มนำพาประเทศไทยได้ก้าวหน้ามาระดับหนึ่ง  แต่สุดท้ายก็ถูกใครไม่รู้เขี่ยกระเด็นจนไม่สามารถอยู่ในประเทศไทยได้ แต่ความเก่งของอาจารย์ปรีดี ก็ได้แค่แสดงความสามารถการบริหารด้านปกครอง ด้านการเมือง  และพยายามสร้างไทยให้เป็นไทจริง ๆ โดยไม่ยอมอยู่ภายใต้คนฝรั่ง  ซึ่งสมัยนั้นฝรั่งได้เข้ามาเอารัดเอาเปรียบคนไทยหลาย ๆ ด้าน  เช่น ขอสัมปทานการค้าทรัพยากรต่าง ๆ ของไทย  และที่ร้ายไปกว่านั้นคือไม่ยอมรับอำนาจศาลไทย เมื่อทำการค้าเกิดความผิดก็จะไปขึ้นศาล ณ ประเทศของเขา  อาจารย์ปรีดี  ก็ได้ต่อสู้จนฝรั่งต้องยอมรับบนความเสมอภาค

                    คนต่อมาเป็นทหารทำการรัฐประหาร  ตั้งตัวเองเป็นผู้บริหารประเทศโดยประชาชนมิได้เลือกมา  เขาเข้ามาบริหารประเทศโดยอาศัยอำนาจจากปลายกระบอกปืน  ซึ่งผมจะไม่นำมาเอ่ยถึง  เพราะสร้างผลงานตามระบบราชการ คือ คอยฟังแต่ข้อเสนอของข้าราชการ และพ่อค้าคนจีนสมัยก่อน  ที่เข้าหา และเสนอผลประโยชน์ร่วมกัน

                   คนที่ทำผลงาน พอมีอยู่บ้างก็คงจะเป็น ม.ร.ว.คึกฤทธิ์  ปราโมช  ที่ยังพอเหลียวมองประชาชน คนรากหญ้าอยู่บ้าง  แต่สุดท้ายก็ยังคงรักษาผลประโยชน์ของพวกชนชั้นสูงอยู่นั่นเอง

                   ถัดมาก็เห็นจะเป็นนายก พล.อ.ชาติชาย  ชุณหะวัณ  ซึ่งแม้ว่าจะมาจากทหาร  แต่ก็มาจากการเลือกของประชาชน  อีกทั้งเป็นนักเรียนนอก  และครอบครัวก็เป็นนักธุรกิจกับเขาเช่นกัน  จึงทำให้นอกจากเป็นผู้บริหารประเทศแล้ว  ยังค้าขายให้กับประเทศได้ด้วย  คำพูดอมตะของ พล.อ.ชาติชาย ชุณหะวัณ คือ “จะเปลี่ยนสนามรบ เป็นสนามการค้า”  แต่พอจะฉายแววคนเก่งของประเทศก็ถูกโค่นลงเหมือนคนก่อน

                   ต่อมาไม่นาน เราก็ได้คนเก่งที่ชื่อ พ.ต.ท.ดร.ทักษิณ ชินวัตร ไปเรียนจบปริญญาเอกจากต่างประเทศ  ผ่านการทำธุรกิจมาหลายอย่าง  ล้มลุกคลุกคลานบ้าง  ประสบความสำเร็จบ้าง  จนมีประสบการณ์มากมาย  ในที่สุดก็ประสบความสำเร็จใหญ่หลวงจากธุรกิจดาวเทียม และการสื่อสาร  เติบใหญ่เป็นมหาเศรษฐีรุ่นใหม่  จนเป็นที่อิจฉาของนักธุรกิจด้วยกันเอง

                   พ.ต.ท.ดร.ทักษิณ  ชินวัตร  เมื่อประสบความสำเร็จด้านธุรกิจแล้ว  ก็ตั้งใจจะมอบความสามารถทั้งหมดเพื่อให้กับประเทศของเรา  จนเป็นที่ยอมรับของประชาชน คนรากหญ้า  และเป็นที่ยอมรับจากนักการเมืองอีกจำนวนมาก  จนเป็นที่อิจฉาของนักธุรกิจคนอื่น ๆ จนกลายเป็นศัตรูของนักการเมืองเก่าเป็นอย่างมาก  ความเก่ง และความสามารถของท่าน  ผมต้องขอกล่าวว่า เก่งแบบไม่มีบันยะ บันยัง  เก่งเกินหน้า เกินตาคนอื่น ๆ  เขาเก่งจนล้น  เก่งจนเกินพอดี  จึงเป็นเหตุให้ นายกทักษิณ ชินวัตร  ต้องอยู่ด้วยกันไม่ได้  จนเป็นที่มาของคำว่า “ไม่เอานะ  ระบบทักษิณ”

                   สุดท้าย นายกทักษิณ ชินวัตร  ก็ต้องตกอยู่ภายใต้ชะตากรรมเดียวกันกับคนเก่งคนก่อน ๆ ที่แล้ว ๆ มา

 

                   ต่อมาปัจจุบันนี้  เราได้นายกหญิง ชื่อ นายกยิ่งลักษณ์  ชินวัตร  ตอนโดดลงมาในสนามการเมืองใหม่ ๆ ก็ไม่เก่งสมบูรณ์  แต่พอเป็นนายกรัฐมนตรี  ประสบการณ์จากการเป็นนักบริหารที่เคยบริหารธุรกิจระดับพัน ๆ ล้าน  และได้รับการเติมเต็มจากอดีตนายกทักษิณ  ชินวัตร ผู้เป็นพี่ชาย  และทีมงานการเมือง  ตลอดจนทีมงานยุทธศาสตร์ของพรรคเพื่อไทย  ขณะนี้จึงพูดได้ว่า เป็นนายกหญิงที่มีสติปัญญาเต็มสมบูรณ์ทีเดียว  มีภาวะผู้นำ  ชัดเจนเด็ดขาด  เห็นได้จากการแต่งตั้ง ผบ.ตร. มาแล้ว 2 คน  ไม่มีติดขัดอันใดเลย  เสร็จสิ้นภายในเวลาอันรวดเร็วโดยไม่มีปัญหา

                   ถ้าหากนายกยิ่งลักษณ์  ชินวัตร  รักษาความเก่ง  ความอ่อนน้อมถ่อมตน  ความอ่อนโยน  ความสุภาพ ให้คงเส้นคงวา  ไม่ให้ขาด  ไม่ให้เกิน  คนอื่น ๆ ก็จะทำอะไรไม่ค่อยได้  ได้แต่ค่อนแคะ และทำตาปริบ ๆ  นั่งดู ยืนดู นอนดู นายกหญิงคนเก่งคนนี้บริหารประเทศไปเรื่อย ๆ

                   ในฐานะประชาชนคนหนึ่ง  ผมก็จะขอภาวนาให้นายกหญิง คนดี คนเก่งของผม  จงอยู่ยงคงกระพันตลอดไป  ให้ครบเทอม และต่ออีกเทอม อีกเทอม ไปเรื่อย ๆ เทอญ....... 

                  

สวัสดี

รัฐธรรมนูญฉบับประชาชน (ซีรี่ส์ 4)

ที่มา : นิตยสารโลกวันนี้วันสุข ปีที่ 8 ฉบับ 376 วันที่ 8-14 กันยายน พ.ศ. 2555 หน้า 10 คอลัมน์ เพื่อชาติประชาชน โดย Pegasus

เราได้พูดกันถึงอำนาจระหว่างประชาชนกับพระมหากษัตริย์ว่า ประเทศในระบบเดียวกับเรามีรัฐธรรมนูญที่ต่างออกไปอย่างมาก เรื่องของฝ่ายตุลาการของเราก็ต่างจากต่างประเทศอย่างมาก โดยเรามีข้ออ้างว่ามีการปกครองแบบไทยๆ หรือแปลอย่างผู้รู้ก็คือ เราเป็นเผด็จการทหาร แต่แต่งตัวให้ดูดีว่าเป็นประชาธิปไตยตลอดมา

แล้วพวกข้าราชการ ทั้งทหาร ตุลาการ พลเรือน ก็ร่วมกับกลุ่มธุรกิจผูกขาดเกาะกิน เอารัดเอาเปรียบประชาชนด้วยนโยบายแรงงานราคาถูกตลอดมา จนคนเอาเปรียบร่ำรวยล้นฟ้าอย่างที่เห็นๆกันอยู่

ประเทศอื่นที่เขาเป็นประชาธิปไตยมากกว่าเราเขาก็เจริญเอา เจริญเอา ไม่หยุดยั้ง แม้มีปัญหาบ้าง ประชาชนเขาก็จัดการกันเองได้ไม่มีปัญหาอะไร

ส่วนของไทยเราต้องรอคนดี คนมีคุณธรรมเท่านั้น มิฉะนั้นทหารจะออกมายึดอำนาจ คนดี มีคุณธรรมเหล่านั้นก็คือ คนที่ฝ่ายเผด็จการ กลุ่มธุรกิจผูกขาด ปั้นขึ้นมาด้วยการโฆษณา ทำให้เป็นดารา ทำให้ดูเป็นคนดิบดีต่างๆนานา บางครั้งไม่น่าเชื่อแต่ก็ถูกล้างสมองให้เชื่อไปจนได้

วันนี้ขอพูดถึงสิ่งที่ควรจะมีในรัฐธรรมนูญสำหรับประชาชนอยู่ 2 ประการคือ เรื่องเสรีภาพและการมีส่วนร่วมทางการเมือง ซึ่งทั้ง 2 คำนี้รัฐธรรมนูญปี 2550 มีและโฆษณาว่าดีเลิศ แต่หากอ่านดีๆจะบอกว่ายกเว้นกฎหมายห้ามไว้ ฯลฯ เราก็เลยโดน “กระชับพื้นที่” จนตายและบาดเจ็บจำนวนมาก ดูเหมือนจะออกมาในรูปที่ว่าอภัยโทษกันหมด ยกเว้นคนที่เสียชีวิตและบาดเจ็บให้ถือว่าเป็นคราวเคราะห์ไป

เสรีภาพที่กำหนดไว้ในรัฐธรรมนูญ ได้แก่ เสรีภาพในการประกอบอาชีพ การแสดงความคิดเห็น การศึกษา การชุมนุมและสมาคม เรื่องอาชีพกับการศึกษานั้นเรื่องพื้นๆ แต่เรื่องการแสดงความคิดเห็น การชุมนุม และการสมาคม ทำไมถึงเขียนไว้แต่ทำไม่ได้ ดูดีแต่ไม่ใช่ ก็เพราะเขียนข้อยกเว้นไว้ว่าต้องแล้วแต่กฎหมาย คือหลอกไว้ว่ามี แต่ไปห้ามไว้ในที่อื่นนั่นเอง แต่ก่อนที่จะไปยกเลิกการห้ามไว้ในที่อื่นต้องทำให้เสรีภาพนี้มีขอบเขตกว้างขวางเสียก่อน ได้แก่ ใครจะทำอะไรก็ได้ตราบเท่าที่ไม่ไปทำความเดือดร้อนให้ผู้อื่น

เริ่มต้นจากการแสดงความคิดเห็นผ่านสื่อ ผ่านเว็บไซต์ ต้องยกเลิกการตรวจสอบทั้งหมด จะยกเว้นก็แต่เข้าข่ายหมิ่นประมาทก็ทำการฟ้องร้องได้ตามกฎหมายปรกติ แต่ห้ามปิดเว็บไซต์ ยกเว้นเว็บไซต์หรือสื่อมวลชนนั้นสนับสนุนแนวทางที่ไม่ใช่ประชาธิปไตย เช่น บอกให้ทหารออกมายึดอำนาจได้ อย่างนี้ไม่มีใครกล้าปิด โดยอ้างว่าให้เสรีภาพ แต่ในเว็บไซต์ไม่มีเส้น พูดอะไรผิดปากนิดๆหน่อยๆตามปิดกันตลอด

เรื่องการชุมนุมก็เช่นกัน จะมีกฎหมายการชุมนุมก็ไม่ว่ากัน แต่ต้องไม่ห้ามการชุมนุม เพราะประชาชนจะตอบตัวเองได้ว่าควรมาร่วมชุมนุมกับกลุ่มไหน จริงอยู่บางคนอาจเคยหลงผิดไปชุมนุม “ไล่ทักษิณ” แต่เมื่อความจริงปรากฏจะมาห้ามการชุมนุมอีกคงไม่ถูก ต้องปล่อยให้มีการชุมนุมได้ ใช้ที่สาธารณะได้ รัฐอาจต้องจัดหาให้ หากไม่สามารถจัดได้ที่ท้องสนามหลวงก็อาจยกเลิกสวนสัตว์ดุสิตแล้วให้ประชาชนไปชุมนุมบริเวณนั้นแทน มิใช่ไล่ให้ไปชุมนุมกันที่สวนจตุจักรเหมือนสมัย คมช.

อีกเรื่องที่สำคัญมากคือ การมีส่วนร่วมทางการเมือง ซึ่งส่วนหนึ่งคือยื่นรายชื่อเพื่อถอดถอน แต่ที่สำคัญกว่าคือ การควบคุมงบประมาณที่ลงไปในระดับอำเภอ ในส่วนของการปกครองส่วนภูมิภาค อบต. หรือ อบจ. ในส่วนของการปกครองส่วนท้องถิ่น กรณีนี้ต้องให้ประชาชนมีส่วนร่วม โดยส่งตัวแทน อาจเป็นคณะกรรมการหมู่บ้านในทุกแห่งของพื้นที่อำเภอ อบจ. หรือ อบต. นั้นมาร่วมวางแผนตั้งโครงการ พองบประมาณในอีก 2 ปีตกลงมาก็มาร่วมบริหารโครงการ โครงการจะเป็นอย่างไร ลงทุนกันเท่าไร ประชาชนต้องรู้ทั้งหมด จากนั้นก็กำหนดให้ประชาชนกลุ่มอื่นไม่ใช่คนที่ร่วมบริหารโครงการเป็นผู้ตรวจรับงาน เช่น การสร้างถนนเข้าหมู่บ้านหรือถนนระหว่างอำเภอ ประชาชนต้องรู้ว่างบประมาณที่ใช้ไปคุ้มค่าหรือไม่ มีการจัดเวรเฝ้าดูว่ามีการเปลี่ยนขนาดของเหล็ก การผสมปูนหรือไม่ เป็นต้น เรื่องแบบนี้ประชาชนจบการศึกษาภาคบังคับทุกคนทำได้อยู่แล้ว ไม่ยากอะไร

เพราะประชาชนเป็นเจ้าของงบประมาณ หรือเป็นเงินของตัวเอง การบริหารงาน การตรวจงาน ย่อมมีประสิทธิภาพกว่าให้ส่วนราชการซึ่งไม่รู้ว่าเป็นใคร มาจากไหน มาเป็นผู้ตรวจงาน นอกจากการรับรองทางวิศวกรรมซึ่งเป็นเรื่องทางเทคนิค หากทำได้เช่นนี้การก่อสร้างต่างๆก็จะตรงกับความต้องการของประชาชน เพราะประชาชนเป็นผู้ตรวจสอบว่ามีการรั่วไหลหรือไม่ งบประมาณจะถูกใช้อย่างคุ้มค่า และการทุจริตก็เกิดขึ้นได้ยาก เท่านี้ประเทศชาติก็วิ่งฉิวแล้ว

เรื่องเสรีภาพที่ต้องเปิดกว้างกว่าเดิม และการมีส่วนร่วมในการบริหารงานโครงการต่างๆของรัฐ จะทำให้ประชาชนรักและหวงแหนประชาธิปไตย ต่อสู้เพื่อประชาธิปไตย การซื้อสิทธิขายเสียงก็เป็นไปได้ยาก ไม่ช้าประเทศไทยก็จะขาวสะอาด เป็นที่ยอมรับและน่าลงทุนจากต่างชาติ ประชาชนจะมีรายได้มากขึ้น คุณภาพชีวิตดีขึ้น ซึ่งความสุขเช่นนี้จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อยกเลิกระบบคุณธรรมและคนดีจอมปลอมรวมถึงประชาธิปไตยแบบไทยๆให้ได้เสียก่อนเท่านั้น

วันของแม่ผู้สูญเสีย พะเยาว์ อัคฮาด

จาก กองบรรณาธิการ หนังสือพิมพ์ RED Power ฉบับที่ 28 เดือน สิงหาคม 2555

 

ผู้หญิง กับ คำว่า “แม่” แยกจากกันไม่ได้ เพราะเป็นเพศของผู้ที่ให้กำเนิดลูก ต้องอดทนทั้งความเจ็บปวดทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อความรักที่มีต่อ “ลูก” เป็นความรักที่ลึกซึ้ง เสียสละและทุ่มเท เต็มไปด้วยจิตวิญญาณของการปกป้องคุ้มภัยให้ลูก  อันเป็นสัญชาติญาณของผู้หญิงที่เป็นเพศแม่ ซึ่งจะหาสิ่งใดมาเทียบเทียมไม่ได้ การแสดงบทบาทของแม่  จึงมีภาพสะท้อนจากชีวิตจริงไปสู่นวนิยาย วรรณกรรมและวันสำคัญของชาติแต่ใครเล่าจะเล่าขานความเจ็บปวดของแม่ที่สูญเสียลูกด้วยการใช้อำนาจทางการเมืองที่ไม่เป็นธรรมเฉกเช่น นางพเยาว์ อัคฮาด แม่ของน้องเกด หรือนางสาวกมลเกด หรือนางสาวกมลเกด อัคฮาร์ด พยาบาลอาสาผู้เสียชีวิตในวัดปทุมด้วยคมกระสุนของทหารที่ซื้ดด้วยเงินภาษีประชาชน และถูกปฏิเสธความรับผิดชอบจากราชการมานานกว่า 2 ปี ในโอกาสวันแม่ในเดือนสิงหาคมนี้ จึงเป็นโอกาสสำคัญที่คนได้จะได้รับรู้ร่วมกันในทุกด้านมุมมองของคำว่า “แม่”

 

แม่ผู้มีอุดมการณ์จากวรรณกรรม

บทบาทแม่จากโลกวรรณกรรมมีเนื้อเรื่องที่เกี่ยวกับแม่เข้ามาเกี่ยวข้องบ่อยครั้ง บางเรื่องสร้างความสะเทือนใจได้อย่างมาก  วรรณกรรมต่างประเทศที่เกี่ยวข้องกับ “แม่” ของแมกซิม กอร์กี้ ซึ่งเก็บประวัติวิถีชีวิตของยอร์ด ซาโลมอฟ  รัสเซียในระบอบศักดินากรรมกรผู้ต่อสู้เพื่อสร้างสรรค์ระบอบสังคมที่เป็นธรรมที่ต้องเปลี่ยนแปลงความคิดของแม่ผู้ถูกกดขี่ทางวัฒนธรรมกลายเป็นแม่ที่เป็นนักปฏิวัติ โดยแม็กซิม กอร์กี้ นักเขียนนามอุโฆษแห่งรัสเซียยุคปฏิวัติได้ นักเรื่องราวมารจนาเป็นวรรณกรรมแห่งโลกมีชีวิต “แม่” โดยผ่านตัวละครเอกชื่อปาเวล วลาสซอฟ และแม่  ซึ่งฉายให้เห็นภาพความรักของแม่ที่มีต่อลูก ความรักของแม่ผู้มีอุดมการณ์ในการต่อสู้เพื่อความเป็นธรรมในสังคม   เป็นการต่อสู้ของแม่ในฐานะตัวแทนของผู้ใช้แรงงานที่ตรากตรำทำงานในโรงงานอุตสาหกรรม และถูกกดขี่ทางเพศ จากสามี และยอมจำนนต่อวัฒนธรรมศักดินาที่กดขี่ความคิด แต่ได้มีโอกาสเข้าร่วมจึงกลายเป็นนักปฏิวัติในเวลาต่อมาต้องต่อสู้ทางการเมืองร่วมกับลูกชาย  “แม่” ของปาเวล จึงกลายเป็นนักปฏิวัติและเป็นผลให้วรรณกรรมเรื่องนี้ได้รับความนิยมและครองใจนักอ่านจากทั่วโลก  ซึ่งไม่ต่างอะไรจากชีวิตของแม่อย่างนางพเยาว์ อัคฮาด และแม่อีกหลายคนที่สูญเสียลูกในเหตุการณ์ล้อมปราบประชาชนที่ผ่านฟ้า และราชประสงค์ได้กลายเป็นวิกฤติของประเทศไทยที่ยากแก่การมอดดับด้วยกระแสลมแห่งความไม่เป็นธรรมของระบอบเผด็จการไทยที่กำลังพัดกระหน่ำอยู่ในขณะนี้

 

 

แม่ทางการเมืองผู้ครองรางวัลโนเบล สันติภาพร่วมกัน

(ซ้าย-ขวา) ตอวักกุล การ์มาน (Tawakkul Karman) นักเคลื่อนไหวชาวเยมน, เอลเลน จอห์นสัน เซอร์ลีฟ (Ellen Johnson Sirleaf) ประธานาธิบดีหญิงชาวไลบีเรีย และเลย์มาห์ จีโบวี (Leymah Gbowee) นักเคลื่อนไหวเพื่อสันติภาพชาวไลบีเรีย คว้ารางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ ประจำปี 2011 ร่วมกัน

เมื่อปีที่แล้ว 2011 ข่าวต่างประเทศดังกระหึ่มทั่วโลก  เป็นครั้งแรกที่ผู้หญิงสามคนจาก  2 ประเทศที่ยากจน ได้รับรางวัลโนเบิล พร้อมในปีเดียวกัน 3 หญิงแกร่งที่เป็นทั้งแม่และผู้นำของประเทศ  ที่ผู้เขียนกล่าวถึงมาจากประเทศ ไลบีเรีย และเยเมน คือ นางเอลเลน จอห์นสัน เซอร์ลีฟ ประธานาธิบดีหญิงแห่งไลบีเรีย, นางเลย์มาห์ จีโบวี “สตรีนักต่อสู้เพื่อสันติภาพ” ชาวไลบีเรีย และ นางตอวักกุล การ์มาน สตรีนักเคลื่อนไหวเรียกร้องประชาธิปไตยชาวเยเมน

นายธอร์บยอร์น  แจ็คแลนด์ ประธานคณะกรรมการรางวัลโนเบลประกาศให้เธอทั้งสามได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ ประจำปี 2011 ร่วมกัน  ณ กรุงออสโล  มันต้องไม่ใช่เรื่องธรรมดาแน่นอนที่จะมอบรางวัลอันทรงเกียรติแก่ผู้หญิงทั้งสามคน  และเป็นแม่ที่ต่อสู้เพื่อคนส่วนใหญ่ของทั้งประเทศ  ผลงานของเธอทั้งสามที่เข้าตากรรมการรางวัลโนเบล เนื่องจาก การต่อสู้ด้วยสันติวิธี เพื่อความปลอดภัยของผู้หญิง เพื่อสิทธิของผู้หญิง จากการมีส่วนร่วมในการสร้างสันติภาพ และที่สำคัญที่สุดเธอทั้งสามจะใช้สรรพนามแทนตัวเธอว่า “แม่” เสมอ
              

วันแม่ น้ำตาแม่ วันแห่งความสูญเสียของนางพเยาว์ อัคฮาดและผู้ร่วมทุกข์

            ความหมายของ “แม่” นั้นลึกซึ้งงดงาม มนุษย์ทุกคนหนึ่ง ที่จะออกมาลืมตาดูโลกได้นั้นเกิดจากความทรมานที่มีความสุขของผู้หญิงหนึ่งคน จึงเป็นสาเหตุให้คำว่า “แม่” ยิ่งใหญ่เสมอ  ความจริงแล้วการก่อเกิดของ “วันแม่” นั้นเกิดขึ้นจากหญิงชาวอเมริกันชื่อ แอนนา เอ็ม จาร์วิส มีอาชีพครูในรัฐฟิลาเดเฟีย  ซึ่งเธอใช้เวลาเรียกร้องประมาณ 2 ปี เพื่อเรียกร้องให้มีการกำหนดวันแม่  จนกระทั่งมีการบรรจุวันแม่ไว้ในปฎิทินของประเทศอเมริกาในปี ค.ศ. 1914 (พ.ศ. 2457) ตรงกับสมัยของประธานาธิบดี วูดโรว์ วิลสัน โดยมีคำสั่งให้วันอาทิตย์ที่สองของเดือนพฤษภาคมเป็นวันแม่แห่งชาติ ดอกไม้สำหรับวันแม่ของชาวอเมริกันก็คือดอกคาร์เนชั่น  ถ้าวันแม่มาถึงเมื่อไหร่บ้านหลังไหนที่แม่ยังมีชีวิตอยู่จะถูกประดับตกแต่งบ้าน หรือประตูบ้านด้วยดอกคาร์เนชั่นสีชมพู ถ้าบ้านไหนประดับด้วยดอกคาร์เนชั่นสีขาวแสดงว่าบ้านนั้น “แม่” ได้เสียชีวิตไปแล้ว จากวันแม่ของชาวอเมริกันจึงกลายเป็นวันแม่ในหลายประเทศ  แม้กระทั่งประเทศไทยจะแตกต่างกัน เพียงแค่วันและวันที่ต่างกันเท่านั้น

          สำหรับ “วันแม่” ของไทยใช้สัญลักษณ์ดอกมะลิแทนใจลูกเพื่อกราบเท้าแม่  แต่ “แม่” ที่สูญเสียลูกเมื่อ 19 พฤษภาคม 2553 แม่ “พะเยา อัคฮาด” ควรจะได้รับการกราบเท้าจากลูกสาว

“น้องเกด หรือ กมลเกตุ อัคฮาด” อันเป็นที่รักด้วยดอกมะลิเฉกเช่นแม่ชาวไทยทั่วไป  แต่แม่พเยาว

กลับมีเพียงรอยน้ำตาและรูปถ่ายของลูกไว้ข้างกายเท่านั้น  เหตุการณ์เมื่อ 3 ปีที่แล้วกระสุนปืนที่วิ่งฝ่าความอลหม่านของประชาชนที่พยายามหนีตายเพื่อเอาชีวิตรอดไปอาศัยภายในวัดปทุมที่ได้ชื่อว่า “เขตอภัยทาน”  กระสุนหลายนัดที่ฝ่าความสลัวของเวลาใกล้ค่ำหลายนัดได้พรากลูกของแม่  “น้องเกด” สาวน้อยผู้มีใจอารีก้าวเข้ามาสู่ม็อบ”เสื้อแดง” เพียงแค่เป็นอาสาสมัครพยาบาลเพื่อช่วยเหลือประชาชนที่เป็นเด็กและคนแก่

            นางพเยาว์ อัคฮาด ก่อนเกิดเหตุการณ์ 19 พค. 53 เธอเป็นแม่ค้าขายพวงมาลัยอยู่ตลาดสดหน้าหมู่บ้านที่อาศัยของครอบครัว “อัคฮาด” 5 ชีวิต เธอเป็นแม่ที่เลี้ยงดูลูกทั้ง 3 คนด้วยความรัก ความเข้าใจ และอิสรภาพกับลูก เธอไม่เคยสนใจการเมือง ไม่ชอบการเมือง ไม่แม้กระทั่งไปเลือกตั้งเธอไม่สนใจสีเสื้อใด ๆ ทั้งสิ้น แต่หลังจากที่การประกาศยุติการชุมนุมของ นปช. หรือ เสื้อแดงผ่านไปไม่กี่ชั่วโมง เธอรู้สึกกระวนกระวายใจเป็นห่วงลูกสาวคนเดียวของครอบครัวที่ไปเป็นอาสาพยาบาลให้กับคนในที่ชุมนุมของ “เสื้อแดง” จะกลับบ้านไม่ได้ เวลาใกล้ค่ำประมาณหกโมงเย็นเวลาเคอร์ฟิว “แม่” ก็โทรศัพท์หาลูกสาว แต่สิ่งที่ได้ยินเป็นเสียงความวุ่นวาย เสียงปืนที่ดังผ่านการพูดคุยของเธอกับลูกสาวทางโทรศัพท์ทำให้เธอตกใจมากยิ่งขึ้น เธอย้อนหลังเรื่องราวในวันนั้นกับหนังสือ RedPower ด้วยเสียงที่ชัดเจนราวกับว่าเกิดขึ้นมาเมื่อวานนี้

          “เป็นห่วงลูกกลัวลูกจะกลับบ้านไม่ทัน พยายามโทรไปหาเขาเราได้ยินเสียงปืนเราก็ตกใจ ถามไปว่าทำไมมีเสียงปืนแกนนำมอบตัวตั้งแต่บ่ายแล้วไม่ใช่เหรอ เขาก็บอกว่าหนูก็ไม่รู้เหมือนกัน เสร็จแล้วเราก็ถามว่าหนูอยู่ไหนนี่ เขาก็บอกว่าหนูอยู่หน้าวัด เราก็คิดว่าเต็นท์อยู่ริมถนนเพราะเราเคยเห็น แต่ไม่คิดว่ารถของลูกเราอยู่ในวัด ก็บอกให้เขาไปอยู่ในวัด พรุ่งนี้ค่อยกลับนะเดี๋ยวไม่มีรถ แล้วเขาก็บอกว่าแค่นี้ก่อนนะ” แหละนี่คือเสียงสุดท้ายที่สองแม่ลูกจะได้ยินจากกันและกัน

คำกล่าวกันว่า ความรักและความเป็นห่วงของพ่อแม่ที่มีต่อลูกจะยังคงเป็นเช่นนั้นตลอด

จนกว่าลูกจะกลับมาอยู่ในสายตาของคนในครอบครัว คำพูดเหล่านี้เป็นจริง เพราะ “แม่พเยา” ยัง

เป็นห่วงและความเป็นห่วงยังไม่ทันจางหายไปจากความรู้สึก  เวลาประมาณสองทุ่มของคืนนั้น คืนที่สร้างความเจ็บปวดที่สุดในชีวิตของแม่   “มีคนโทรไปหาเพื่อนของน้องเกด แล้วก็โทรไปบอก

น้องสะใภ้ของแม่ว่า....น้องเกตุ โดนยิง แล้วเขาก็โทรมาหาแม่ แม่ก็ตกใจรีบโทรกลับไปตามเบอร์ที่โทรหาเขาก็บอกน้องโดนยิงแต่ไม่รู้เป็นยังไง แม่ก็เลยโทรไปที่เบอร์ที่โทรมาโทรเท่าไหร่ก็ไม่ติด จึงตัดสินใจโทรไปที่เบอร์ลูกสาวก็มีคนรับ คนที่รับเป็นเพื่อนของเจ้าเกดที่รอดตาย เราก็ถามว่าน้อง

เป็นยังไง เขาก็บอกว่าน้องโดนยิง  เราก็ถามว่าส่งโรงพยาบาลรึยัง เด็กก็เงียบไปพักหนึ่ง.... เด็กเขาก็บอกว่าน้องตายแล้ว แม่ก็ไม่เชื่อนะ แล้วก็ว่าเขาว่า ล้อเล่นอย่างนี้มันไม่ดีนะ ฉันเพิ่งคุยกับลูกฉันเมื่อตอนหกโมงกว่านี่เอง เด็กมันก็ร้องไห้โฮเลย มันก็บอกน้องโดนยิงจริง ๆ น้องตายแล้วจริง ๆ หนูไม่โกหก หนูอยู่กับศพน้องยังอยู่ตรงหน้าหนูนี่”  สิ่งที่แม่พเยากลัวที่สุดคือ “ศพหาย” ถึงกับร้องสั่งเพื่อนน้องเกดไปว่าให้เอาศพไปไว้ในวัดระวังศพหาย ที่เธอห่วงเรื่องดังกล่าวเพราะ “ลูกสาวเธอนั่นเอง” วันสุดท้ายที่น้องเกดกลับมาเล่นสงกรานต์กับน้องและเป็นวันสุดท้ายที่แม่ได้เจอหน้าลูก ได้เล่าให้แม่ฟังว่า เหตุการณ์ 10 เมษา 53 มีมวลชนโดนยิงและมีการแย่งศพกันระหว่างทหารกับผู้ชุมนุม “เสื้อแดง”  เป็นสาเหตุที่ แม่พเยาต้องสั่งไปโดยอัตโนมัติ “ว่าอย่าให้ศพหาย”

                   ถึงอย่างไรเธอก็ยังไม่เชื่อว่าลูกสาวสุดที่รักจะลาจากโลกนี้ไปจริง จะแน่ใจได้

อย่างไรในเมื่อ  “น้องเกด หรือ กมลเกด อัคฮาด”  หญิงสาววัย 25 ปี เพิ่งมาขอความฝันสูงสุดของเธอ

จากแม่ว่า...จะสอบเข้าเรียนพยาบาลในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า  แต่อุปสรรคที่ขวางกั้นแม่เดินทางไป

หาลูกสาวคือ เคอร์ฟิว แม่ต้องใช้ทั้งความเข้มแข็งและความอดทน รอถึงวันรุ่งขึ้น พอ 6 โมงเช้า สิ่ง

ที่ทำสิ่งแรก คือโทรศัพท์ไปที่เบอร์น้องเกตุแต่ไม่เปิด เธอตัดสินใจหาเบอร์โทรเข้าไปในวัด พอพระ

รับแม่พเยาว์ก็ถามว่า “ในวัดมีศพผู้หญิง จริงหรือไม่ พระก็บอกว่ามีศพหนึ่ง” เป็นคำตอบที่แม่

พเยาว์หรือแม่อีกหลายคนที่เจอกับเหตุการณ์อย่างนี้ไม่อยากได้ยินเลย  แม้จะเจ็บปวดแค่ไหนต้อง

ระงับมันไหวแล้วจัดการกับสิ่งที่ต้องทำ นี่คือความเข้มแข็งของเพศหญิงที่ได้ชื่อว่า “แม่” เธอจึงบอก

กับพระว่า

“ดิฉันจะเข้าไปดูศพลูก หลวงพ่อบอกโยมอย่ามา มาไม่ได้ มันยังยิงกันอยู่เลย ข้างในออก

ไม่ได้ ข้างนอกเข้าไม่ได้ โยมอย่ามา ตอนนี้เราติดต่อ สส. สว. ให้มานำคนที่มาหลบอยู่ในวัดออกไป

จะให้เขามาเอาศพ 6 ศพส่งไปโรงพยาบาลให้ โยมอย่ามามันอันตราย”

 แม่พเยาว์ไม่เชื่อยังพยายามหารถไปที่ราชประสงค์ แต่อุปสรรคยังไม่หมด เรียกได้ว่ามัน

เป็นบทพิสูจน์ของความเป็นแม่ที่มีหัวใจแข็งแกร่ง ไม่ยอมต่ออุปสรรคใด ๆ  และไม่เชื่อผู้ใด หากไม่เห็นด้วยดวงตา แม่พยายามเรียกรถแท็กซี่หลายคัน ไม่มีคันไหนยอมไป แถมด้วยการเล่าให้แม่ฟังอีกว่า ทหารมันเห็นแท็กซี่มันยิงเลย นี่คือการจุดประกายให้ผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยเป็นแค่แม่ของลูก แม่บ้าน และแม่ค้า เธอคิดว่านี่มันประเทศไทยรึเปล่า สุดท้ายเธอกับลูกชายกลับมาตั้งหลักที่บ้าน บ่ายวันที่ 20 พค. 53 ทีวีก็ออกข่าวว่าจะนำศพไปโรงพยาบาลเพื่อพิสูจน์ศพ โดยมีหมอพรทิพย์ออกมาว่าจะไปพิสูจน์ศพตอนบ่าย  แม่ยังเชื่อในวิถีของอาชีพแพทย์ว่าจะไม่โกหก เพราะลูกสาวเธอเคยไปช่วยหมอคนนี้คราวสึนามิเกิดขึ้นทางภาคใต้ ทำให้เธอดีใจว่าศพจะได้พิสูจน์แล้ว การรับศพคงจะไม่เป็นอุปสรรคอีกแล้ว เธอตัดสินใจโทรไปโรงพยาบาล แม่โทรไปโรงพยาบาล แต่คำตอบคือ ไม่ต้องมา มาก็ยังไม่ได้รับศพ มาก็ไม่ให้ดู พวกเขาต้องพิสูจน์ศพก่อน ให้มารับศพวันต่อไป  เป็นอันว่าแม่พเยาว์ต้องอดทนกับความเจ็บปวดที่เก็บไว้ข้างในจนกระทั่งได้พบลูกอีกครั้งวันที่ 21 พค.53

 

ก้าวที่ช้าแต่แข็งแกร่งของแม่

            “ชีวิตจริงมันยิ่งกว่านิยาย หรือนิยายก็มาจากชีวิตจริง” ประโยคดังกล่าวไม่ได้ห่างไกลไปจากความเป็นจริงที่เกิดขึ้นเลย แม่หลายคนที่ไม่เคยเข้าใจสิ่งที่ลูกทำ แม่หลายคนเปลี่ยนความคิดว่าตนเองมีหน้าที่แค่การทำมาหากินเลี้ยงครอบครัว ไม่เคยสนใจสิ่งรอบข้างหรือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นรอบตัวเอง แต่หลังจากการสูญเสียลูกหรือสามีหรือบุคคลอันเป็นที่รัก มักส่งผลให้เธอเหล่านั้นก้าวเดินด้วยความแข็งแกร่ง

          หลังจากแม่พเยาว์พยายามหาทางไปรับศพในวันที่สองของการเสียชีวิตของน้องเกตุแล้วได้รับคำตอบว่า “ไม่ได้”   วันที่ 21 พค. 53 แม่และลูกชายไปถึงทางโรงพยาบาลตำรวจ ได้ดูรูปศพจากคอมพิวเตอร์ว่าศพไหนที่ใช่  และแม่ก็เจอรูปน้องเกตุ ติดป้ายชื่อไว้ว่า “หญิงไม่ทราบชื่อ” ทำให้แม่ต้องรีบบอกว่า “คนนี้แหละลูกฉัน นางสาวกมลเกตุ อัคฮาด”  น้องชายของน้องเกตุไปถามหมอว่า “พี่ผมโดนยิงกี่นัด” หมอตอบว่า “สองนัด” และ “ถูกยิงจากล่างหรือบน” หมอตอบ “ไม่ได้”  ณ เวลานั้นแม่พเยาว์ไม่ต้องการรู้เรื่องใดทั้งสิ้นสิ่งที่ต้องการคือ เอาศพลูกสาวไปบำเพ็ญกุศลก่อน

คืนที่สองของการตั้งสวดอภิธรรมศพน้องเกตุมีหน่วยงานอาสา ซึ่งเป็นกลุ่มที่ไปนำทั้ง 6 ศพจากวัดปทุมมาส่งโรงพยาบาลตำรวจ เขามาบอกกับแม่ว่า น้องเกตุโดนยิงมากกว่าสองนัด  นับจากวินาทีนั้นเป็นต้นมาแม่พเยาว์ต้องใช้ความอดกลั้นแล้วเดินต่อไป  เมื่อถึงวันเผาศพแม่พเยาว์อาจทำเหมือนคนไทยทั่วไปที่เปิดเพื่อดูหน้าคนที่ตนรักเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะจากกันตลอดไป แต่แม่ทำมากกว่านั้นคือเปิดโลงศพแล้วถ่ายรูปและร่องรอยที่ถูกยิง ปรากฏว่าน้องเกตุโดนยิงตั้งแต่ขาไปจนถึงหัวเลย  น้องเกตุถูกยิงทั้งหมด 11 นัด มันไม่ใช่สองนัดอย่างที่หมอพรทิพย์ออกมานั่งแถลงข่าวกับ ศอฉ. ว่านางสาวกมลเกตุถูกยิงสองนัดไม่มีหัวกระสุนในตัว มันเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้แม่พเยาว์คิดว่า พวกคุณยิงลูกฉันแล้ว พวกคุณยังช่วยเหยียบย่ำลูกฉันอีกเหรอ ตั้งแต่วันนั้นแม่พเยาว์ก็บอกกับลูกสาวที่อยู่ในสภาพร่างไร้วิญญาณว่า แม่สู้ตายเพื่อลูกของแม่ เธอประกาศว่าจะไม่ยอมรัฐบาลและทุก ๆ บุคคลที่รวมกันฆ่าลูกเธอและใส่ร้ายป้ายสีลูกของเธออีก ร่างกาย นับจากวันนั้นแม่พเยาว์ผู้ไม่เคยสนใจการเมือง หรือจะมาข้องแวะกับการเมือง เธอไปทุกที่ทุกแห่งเพื่อเรียกร้องความเป็นธรรมให้กับลูกของเธอ สุดท้าย DSI ก็ออกมาสรุปว่าโดนยิง 5 นัด ถึงแม้เรื่องจริง ๆ แล้วน้องเกตุโดนยิงทั้งหมด 11 นัด  ความจริงที่ปรากฏอีกประการคือ ทุกศพที่ถูกยิงในวัดปทุมนั้น น้องเกดคนเดียวที่โดนยิงมากที่สุด น้องเกตุเป็นผู้หญิงเป็นอาสาพยาบาลมีเครื่องหมาย “กาชาด” ซึ่งถือว่ายามศึกสงครามห้ามทำร้ายเด็ดขาด  แม่พเยาว์กล่าวด้วยอารมณ์โมโหทุกครั้งเมื่อมีใครก็ตามมาถามถึงเรื่องการเสียชีวิตของลูกสาว

“น้องเกดุเสียชีวิตโดยเจ้าหน้าที่รัฐ พวกเขาออกแถลงการณ์อย่างบิดเบือนข้อเท็จจริง แรก ๆ

 ออกมาบอกว่า น้องเป็นพยาบาลเถื่อน ถูกยิงจากนอกวัดแล้วลากศพเข้ามาในวัด โดยเฉพาะ “นาย

ไก่อู คนพูดสวมเครื่องแบบกองทัพแต่พูดตอแหลกันได้อย่างหน้าตาเฉย ลูกฉันตายเพราะถูก

ฆาตรกรรมนะ ไม่ใช่ต่างฝ่ายต่างยิงกันแล้วโดนยิงตาย ”  นี่คืออีกสาเหตุที่ทำให้แม่พเยาว์ต้องออกมา

ต่อสู้ หาความเป็นธรรมให้กับลูก

สิ่งที่แม่อย่างเธออยากรู้คือ พวกเขาฆ่าลูกฉันทำไม น้องเกตุถูกยิงขณะที่มือเขายังสวมถุงมือ

ผ้ายังคาดปาก สัญลักษณ์กาชาดยังอยู่บนตัว การที่ ศอฉ. ออกมาแถลงเกี่ยวกับการเสียชีวิตในวัดปทุมเกิดจากการต่อสู้กันแล้วถูกยิงตาย ทหารที่ยิงเข้าไปในวัดออกมาบอกว่ายิงต่อสู้กับชายชุดดำ  แต่แม่พเยาว์ตั้งข้อสังเกตว่า..... “ทั้งหกศพพิสูจน์แล้วมือไม่มีเขม่าดินปืนสักศพ หลักฐานเหล่านี้ทำให้แม่พเยาว์ออกมาประกาศทันทีว่า “การตายของน้องเกตุและหกศพเป็นการกระทำของเจ้าหน้าที่รัฐ แต่ไม่ยอมรับเพราะความกลัวคนจะว่าทหารยิงประชาชน การใช้ข้ออ้างเกี่ยวกับทหารถูกปล้นปืนไปมันใช้ไม่ได้ ไม่เกี่ยวกับการที่ทหารไปยิงคน พวกคุณยังพิสูจน์ไม่ได้เลยว่า คนกลุ่มนี้เขาเอาปืนคุณไปจริงรึเปล่า แต่สิ่งที่เห็นชัดเจนคือ 6 ศพถูกฆ่าในวัดมันคือเรื่องจริง”

          จากวันนั้น 19 พฤษภาคม 2553 จนถึงวันนี้ “แม่” ผู้สูญเสียที่เปลี่ยนตัวเองจากแม่ค้า กลายนักสู้เพื่อหาความยุติธรรมให้กับลูกสาวที่เสียชีวิต และเพื่อคนอื่น ๆ ในสังคม แม่พเยาวจึงเปิดศูนย์ที่อิมพีเรียลไว้สำหรับการรับเรื่องร้องเรียนต่าง ๆ ของคนเสื้อแดงผู้ได้รับผลกระทบแล้วยังไม่ได้รับการเยียวยาจากรัฐ  เธอจะเป็นผู้ติดตามเรื่องราวและต่อกรกับผู้ยิ่งใหญ่ทุกคนที่จะที่ไม่ยอมให้ความยุติธรรมประชาชนในสังคมไทย เธอยังเดินต่อไปอย่างไม่หยุดยั้งจนกว่า “คนสั่งฆ่าจะไม่ลอยนวล”

                  

                                      -----------------------------------------

ติดรูป“ทักษิณ”เดือดร้อนทำไม?

เรื่องจากปกจากหนังสือพิมพ์ โลกวันนี้ปีที่ 13 ฉบับที่ 3373 ประจำวัน พฤหัสบดี ที่ 6 กันยายน 2012

 

 

“มีวันนี้เพราะพี่ให้”

ถือเป็นวลีเด็ดจาก พล.ต.ท.คำรณวิทย์ ธูปกระจ่าง ผู้บัญชาการตำรวจนครบาล (ผบช.น.) ที่ทิ่มแทงใจกลุ่มคนไม่เอาทักษิณเป็นที่สุด

ก็เล่นเปิดหน้าอย่างไม่เหนียมอายว่าขึ้นมาคุมนครบาลได้ในวันนี้เพราะได้รับการสนับสนุนจาก พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรี

แสดงความเคารพรักอย่างสุดซึ้งด้วยการทำป้ายข้อความ “มีวันนี้เพราะพี่ให้” ติดอยู่เหนือป้ายชื่อตัวเองที่ห้องทำงานใน บช.น.

แถมยังมีรูปที่ พ.ต.ท.ทักษิณเป็นผู้ประดับยศพลตำรวจโทให้เมื่อวันที่ 29 มิ.ย. 2555 ที่ผ่านมา ติดหราอยู่ข้างฝาหน้าห้อง พร้อมกับลายมือที่คนรักทักษิณมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของอดีตนายกฯทักษิณที่เขียนข้อความว่า

“ขอแสดงความยินดีกับแจ๊ดน้องรัก ขอให้มีความสำเร็จในหน้าที่การงาน เป็นที่รักของประชาชนและเพื่อนตำรวจ รัก พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร” ลงวันที่ 29 มิ.ย. 2555

ทั้งหมด ผบช.น. เป็นผู้จัดหา และเป็นคนชี้จุดให้เจาะผนังติดรูป แขวนป้ายข้อความ ด้วยตัวเอง

และก็เป็นอะไรที่ไม่เกินความคาดหมายที่กลุ่มคนไม่เอาทักษิณต้องออกมาโขกสับเรื่องนี้

เปิดหน้ามาก่อนใครเลยคือ “บักใส” นายสุริยะใส กตะศิลา อดีตผู้ประสานงานกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ที่วันนี้แยกตัวออกไปทำงานในนามกลุ่มกรีน

“การให้อดีตนายกรัฐมนตรีที่หลบหนีคำพิพากษาของศาลในคดีอาญาและหมายจับของศาลอีก 6 หมายประดับยศให้ ถือเป็นพฤติกรรมที่ทำให้เกิดความเสื่อมเสียต่อสถาบันตำรวจไทยในภาพรวม ซ้ำร้าย พล.ต.ท.คำรณวิทย์ยังให้สัมภาษณ์สื่อมวลชนแบบไม่หวั่นเกรงกฎหมาย ทั้งที่ๆตัวเองรับราชการตำรวจ และเป็นนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ ย่อมรู้ดีว่าอะไรควรทำ ไม่ควรทำ อะไรผิดหรือไม่ผิดกฎหมาย”

มุ่งโจมตี 3 ประเด็นหลักคือ ไม่เหมาะสม ทำภาพพจน์ตำรวจเสียหาย และผิดกฎหมาย

นายสุริยะใสบอกว่า พล.ต.ท.คำรณวิทย์จะชอบพอรักใคร่หรือมีบุญคุณต้องตอบแทน พ.ต.ท.ทักษิณมากมายแค่ไหนก็เป็นเรื่องส่วนตัวที่ต้องแยกแยะจากหน้าที่และความรับผิดชอบตามกรอบกฎหมาย อย่าเอาลัทธิบูชาบุคคลมาอยู่เหนือกฎหมายและความถูกต้อง

“มีวันนี้เพราะพี่ให้ แต่วันหน้าพี่ก็ช่วยไม่ได้เสมอไป”

ส่งเสียงคำรามขู่กันในทีก่อนจะสำทับอีกว่า

เรื่องนี้ไม่ใช่แค่ขัดประมวลจริยธรรมของข้าราชการและนักการเมือง แต่ยังเข้าข่ายละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ตามมาตรา 157 เพราะ พล.ต.ท.คำรณวิทย์เป็นเจ้าพนักงาน มีหน้าที่ต้องจับกุมผู้ต้องหาที่หลบหนีคดี มีหมายจับ โดยไม่มีข้อยกเว้นใดๆ แต่นอกจากไม่จับแล้วยังให้ผู้ต้องหาหนีคดีประดับยศให้อีก

ไม่พ้นยกมาตรา 157 ขึ้นมาขู่

ทั้งที่ขู่จนเจ็บคอ เสียงแห้งมาหลายปี ก็เห็นมีคนระดับรัฐมนตรี ปลัดกระทรวง อธิบดี บินไปพบอดีตนายกฯจนหัวบันไดไม่แห้ง แต่ก็เอาผิดใครไม่ได้สักคน

งานนี้จะส่งไม้ต่อให้คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.) รับช่วงต่อสอบเอาผิด

คดีแบบนี้น่าจะเข้าไปกองอยู่ใน ป.ป.ช. เป็นเข่งๆ หากเอาผิดได้คงติดคุกกันระนาวไปแล้ว เพราะใครก็รู้ว่า ป.ป.ช. กับ พ.ต.ท.ทักษิณเป็นปลาคนละน้ำ หากมีช่องฟันลูกข่ายนายใหญ่ได้มีหรือจะไม่ฟัน

คนขู่ก็ขู่ไป คนถูกขู่กลัวซะที่ไหน

พล.ต.ท.คำรณวิทย์ชี้แจงตรงไปตรงมาว่า “ผมรักเคารพใครก็นำภาพคนนั้นมาติดไว้ มันจะเดือดร้อนอะไรกันนักหนา...ผมติดไว้เพื่อเตือนสติตัวเองเท่านั้น...ผมไม่เคยเนรคุณคน”

พร้อมประกาศดังๆให้ได้รู้กันทั่วไปว่า

“ถ้าการเมืองเปลี่ยนขั้วขอออกทันที ไม่ต้องรอให้ใครมาย้าย”

นับเป็นลูกผู้ชายตัวจริง เพราะยอมรับความจริงว่า “มากับการเมืองก็ต้องไปพร้อมกับการเมือง”

ไม่ใช่เป็นใหญ่เพราะขั้วนี้ แต่พออีกขั้วเข้ามาปรับย้ายให้ทำงานอื่นก็โวยวายว่าไม่ได้รับความเป็นธรรม ไล่ฟ้องศาลปกครองเพื่อรักษาเก้าอี้

เรื่องนี้เป็นทอล์คออฟเดอะทาวน์ในสังคมอินเทอร์เน็ต ฝ่ายแดงชื่นชม ฝ่ายเหลืองฝ่ายฟ้ารุมด่า แต่ก็คงเป็นประเด็นประเดี๋ยวประด๋าวแล้วก็เงียบไปเหมือนหลายกรณีที่ผ่านมา

มีใครไปพบอดีตนายกฯทักษิณ หรือเปิดตัวเป็นเด็กในอุปถัมภ์ของอดีตนายกฯอีก ก็จะถูกจุดเป็นประเด็นขึ้นมาใหม่

เลี้ยงกระแสเอาไว้ อย่างน้อยก็ใช้อ้างเพื่อสร้างความชอบธรรมให้ฝ่ายตัวเองได้ว่า คดีความหรือความผิดอะไรที่เกิดจากการกระทำในอดีตของฝ่ายตัวเองถูกดำเนินการอย่างไม่ชอบธรรม ไม่ตรงไปตรงมา ถูกกลั่นแกล้งจากเด็กในคาถาของทักษิณ

ส.ส.สุนัย พาทัวร์ทุ่งนิวเคลียร์“คูชาท๊อฟ” ประเทศคาซัคสถาน

โดยทีมข่าว Sunai Fan Club

คนไทยน้อยคนนักที่จะมีโอกาสไปเยือนประเทศคาซัคสถานและเกือบจะเป็นศูนย์ที่จะเคยไปเที่ยวเมือง คูชาท๊อฟ (Kurchatov) ดินแดนทุ่งระเบิดนิวเคลียร์ หลังจากยุติสงครามเย็นเมืองนี้แทบจะเป็นเมืองร้าง เพราะโครงการทดลองระเบิดนิวเคลียร์อาวุธมหาประลัยของรัสเซียได้ยุติลง คงเหลือไว้แต่ความหลัง ความเจ็บป่วย และอันตรายของกัมมันตภาพรังสีอันเป็นผลจากการทดลองอาวุธนิวเคลียร์ในพื้นที่ของเมืองนี้ แม้จะอยู่ห่างไกลจากตัวเมืองแต่ไม่มีใครอยากเสี่ยงไป

 

คาซัคสถานใช้วิกฤตินิวเคลียร์เป็นโอกาส

          หลังจากสหภาพโซเวียตล่มสลายในปี คศ.1989 รัฐต่างๆที่เคยอยู่ในจักรวรรดิของรัสเซียก็สถาปนาตัวเองขึ้นเป็นเอกราช คาซัคสถานเป็นหนึ่งใน 15 รัฐที่แตกตัวออกมาโลกจึงได้รู้ความจริงว่ารัฐคาซัคสถานคือพื้นที่ที่ถูกใช้ทดลองอาวุธนิวเคลียร์ โดยเริ่มก่อตั้งศูนย์วิจัยตั้งแต่ปี คศ.1949 โดย คูชาทอฟ อิกอร์ วาซิลิวิช  (Kurchatov Iqor Vasilicevich) เป็นผู้อำนวยการศูนย์คนแรกซึ่งเป็นนักวิทยาศาสตร์ชาวรัสเซียและเป็นผู้นำด้านวิทยาศาสตร์นิวเคลียร์ วิศวกรมือเอกในฐานะผู้นำกรรมกรได้ทำการก่อสร้างศูนย์วิจัยนี้ขึ้น  ท่านผู้อ่านก็คงจะถึงบางอ้อว่าชื่อ คูชาท๊อฟ ที่เป็นศูนย์วิจัยทดลองอาวุธนิวเคลียร์ก็มาจากชื่อของนักวิทยาศาสตร์ท่านนี้ โดยนำชื่อสกุลของท่านมาเป็นชื่อเมืองและชื่อศูนย์วิจัย

รูปปั้นของท่านผู้ก่อตั้ง คูชาท๊อฟ อิกอร์ วาซิลิวิช  (Kurchatov Iqor Vasilicevich) ที่ตั้งอยู่ที่หน้าศูนย์วิจัยนิวเคลียร์

จากปี คศ.1949 ประมาณ 40 ปีหลังจากนั้นได้มีการทดลองระเบิดนิวเคลียร์รวมกันแล้วประมาณเกือบ 500 ครั้ง ในช่วงสงครามเย็น คือนับแต่สิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 ในปี คศ.1945 และจากข้อมูลที่ถูกเปิดเผยหลังจากอำนาจเผด็จการของระบอบโซเวียตที่เผชิญกับสหรัฐอเมริกามายาวนานถึง 50 ปี ในวันนี้ได้ล่มสลาย ความลับทั้งหลายก็ถูกเปิดเผยขึ้นว่าผลจากการทดลองอาวุธนิวเคลียร์ของสหภาพโซเวียตในครั้งแรกๆเป็นการทดลองแบบดิบๆ คือทดลองบนผืนดินในรัฐแห่งนี้ที่มีประชากรอยู่อาศัยเบาบางเมื่อ 60 ปีก่อนก็ลองคิดดูเถอะครับว่าก็ขนาดญี่ปุ่นเจอไป 2 ลูกก่อนจะยอมแพ้และเป็นอันสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 กัมมันตภาพรังสีปรมาณูได้ส่งผลให้เกิดคนเจ็บคนป่วยยาวนานมาจนถึงวันนี้ แล้วชาวคาซัคสถานโดยเฉพาะในพื้นที่ของเมืองคูชาท๊อฟและพื้นที่ใกล้เคียงจะเจอเข้าไปขนาดไหน หลักฐานทางทะเบียนคนเสียชีวิตที่ถูกเปิดเผยหลังจากที่ปิดลับมาเป็นเวลายาวนานจึงมีนับแสนคนและที่บาดเจ็บมากบ้างน้อยบ้างรวมแล้วมีเป็นล้านคน ในการเดินทางของ ส.ส.สุนัย ตามคำเชิญรัฐสภาคาซัคสถานครั้งนี้ได้นำคณะไปเยี่ยมโรงพยาบาลในเมืองเซเม่ (Semey) ซึ่งเป็นเมืองใหญ่ที่คลุมพื้นที่ของเมืองคูชาท๊อฟ เจ้าหน้าที่ก็ได้นำสมุดบุญชีคนป่วยมาให้ชมซึ่งในอดีตแม้แต่ทะเบียนผู้ป่วยก็เป็นความลับ ท่านผู้อ่านฟังถึงตรงนี้แล้วคงย้อนนึกถึงเมืองไทยเราวันนี้นะครับว่าเราก็อยู่ในยุคเผด็จการเหมือนกันแต่ไม่รู้สึกตัวเพราะอะไรๆก็เป็นความลับแม้แต่คนถูกฆ่าตายกลางราชประสงค์ยังพูดความจริงไม่ได้ว่าใครสั่งฆ่าดูๆไปก็คล้ายกับคนในเมืองเซเม่และคูชาท๊อฟ ประเทศรัสเซียในเวลานั้นที่ไม่รู้ว่าตัวเองมีอยู่กับความตายทุกลมหายใจเข้าออก ดังนั้นท่านประธานาธิบดี นาซาบาเยฟ (Nazabayev) ซึ่งเป็นประธานาธิบดีที่มาจากการเลือกตั้งคนแรกนับตั้งแต่ก่อตั้งประเทศขึ้นใหม่เมื่อ 16 ธันวาคม คศ.1991 จึงใช้วิกฤตินี้เป็นโอกาสโดยเสนอนโยบายที่ชาวโลกเรียกร้องต้องการมาเป็นเวลานานแล้วคือ เป็นผู้นำเรียกร้องให้ยุติการทดลองอาวุธนิวเคลียร์เพื่อให้โลกปลอดจากอาวุธนิวเคลียร์โดยมีชื่อโครงการระดับโลกนี้ว่า “จากการห้ามการทดลองอาวุธนิวเคลียร์ไปสู่โลกที่ปลอดอาวุธนิวเคลียร์” (From the Nuclear Test Ban to a Nuclear Weapons-Free World ) โดยจัดประชุมประจานความโหดร้ายของยุคสงครามเย็นโดยเชิญตัวแทนจากประเทศต่างๆเข้าร่วมการประชุมรณรงค์มายาวนาน นับแต่ก่อตั้งประเทศโดยใช้ข้อมูลพื้นที่จริงที่เป็นศูนย์วิจัยและทดลองอาวุธนิวเคลียร์ที่เมือง คูชาท๊อฟ และ เซเม่ จัดแสดงนิทรรศการและรณรงค์

การเดินทางไปเมืองคูชาทอฟและเซเม่ของ ส.ส.สุนัย ระหว่างวันที่    26-31 สิงหาคม 2555 ก็เป็นไปตามคำเชิญของรัฐสภาคาซัคสถานเพื่อเข้าร่วมรณรงค์ยุติการทดลองอาวุธนิวเคลียร์เป็นปีที่ 21 ก็จากแปรวิกฤติเป็นโอกาสฯพณฯ นาซาบาเยฟ จึงเป็นประธานาธิบดีคนแรกและคนเดียวที่ครองใจประชาชนคาซัคสถานมาติดต่อกันตั้งแต่ก่อตั้งประเทศมาจนถึงวันนี้ โดยไม่มีการกล่าวหาใส่ร้ายว่าผูกขาดอำนาจหรือเผด็จการรัฐสภาเหมือนอย่างบ้านเรา

สุนัยแฟนคลับขอนำเพื่อนๆชมภาพการเดินทางสู่ทุ่งนิวเคลียร์คูชาท๊อฟเสมือนหนึ่งเดินทางไปเอง

 

เนื่องจากเมืองคูชาท๊อฟอยู่การทุ่งทะเลทรายไม่สะดวกกับการเดินด้วยทางรถยนต์จึงต้องเครื่องบินจากเมืองหลวง Astana ไปลงที่สนามบิน Semey ก่อนแล้วจึงนั่ง ฮ. ไปอีกประมาณ 50 นาที ซึ่งเป็น ฮ. เก่าของรัสเซีย ทำให้หลายคนปฏิเสธที่จะไม่ร่วมเดินทางไปด้วย

การต้อนรับที่สนามบิน คูชาท๊อฟ สาวๆคาซัค แต่ชุดประจำชาติมาต้อนรับด้วยหน้าตายิ้มแย้ม หลายคนมีกำลังใจขึ้น ฮ. แบบตายเป็นตาย

สภาพ ฮ.ที่จะนำคณะผู้มาเยือนไปคูชาท๊อฟ

พร้อมเดินทาง แม้ ฮ.เก่า แต่นักบินมือใหม่ ได้ยินแล้วมีกำลังใจเป็นหนุ่มขึ้นเยอะ

ตลอดทางก่อนถึงเมืองคูชาท๊อฟเป็นทุ่งโล่งไม่มีผู้คนอาศัย

เริ่มเข้าสู่เมืองคูชาท๊อฟบ้านเมืองที่เห็นไม่มีผู้อยู่อาศัยคล้ายเมืองร้างหลังจากสิ้นสุดสงครามเย็นและยุติการสร้างระเบิดนิวเคลียร์

ฮ. ลงที่เมืองคูชาท๊อฟ ณ. ศูนย์วิจัย

คณะสาวสวยคาซักในชุดพื้นเมือง (สีแดงซะด้วย) ตั้งแถวคอยต้อนรับคณะผู้มาเยือน

นี่คือตัวอาคารสำนักงาน (ป้ายบอกชื่อสำนักงานแต่อ่านไม่ออกเพราะเป็นภาษารัสเซีย)

ภาพแสดงนิทัศการณ์ให้รายระเอียดเกี่ยวกับการทดลองนิวเคลียร์ในอดีตและภาพประชาชนที่ได้รับความเจ็บป่วยจากการแพร่กระจายของสารกัมมันตภาพรังสี

ในห้องปฏิบัติการต้องใส่ชุดเสื้อคลุม

ที่เห็นเป็นพื้นที่อันตรายจากการทดลองระเบิดนิวเคลียร์ พื้นที่สีแดงคือพื้นที่ที่มีกัมมันตภาพรังสีมีขนาดพื้นที่กว้างใหญ่ตั้งแต่ 1000-2000 ตารางกิโลเมตร และต้องใช้เวลานานมากกว่ากัมมันตภาพรังสีจะหมด  บางพื้นที่อาจจะใช้เวลานานกว่าชีวิตของเรายังไม่อาจจะรับรองได้ว่าจะปรอดภัย

คาซักสถานแปรศูนย์วิจัยนี้เป็นศุนย์วิจัยเพื่อเยียวยาและขจัดรังสีรวมทั้งนำนิวเคลียร์มาสู่การพัฒนาที่สร้างสรรค์

ออกจากเมืองคูชาท๊อฟสู่ทุ่งนิวเคลียร์ของจริง

 ส.ส.สุนัย กล่าวแถลงการณ์ ณ ทุ่งนิวเคลียร์  คูชาท๊อฟ

 

 

 

งานเลี้ยงขอบคุณ ณ กระโจมกลางทุ่งนิวเคลียร์

 

 

งานเฉลิมฉลองแห่งสันติภาพที่ประชาชนชาวคาซักสถานภาคภูมิใจ