ทำไม กทม. กลัวทดสอบน้ำท่วม

จากไทยรัฐ ออนไลน์ โดย: ลม เปลี่ยนทิศ

ผมเห็นข่าว ม.ร.ว.สุขุมพันธุ์ บริพัตร ผู้ว่าฯ กทม. และรองผู้ว่าฯ ธีระชน มโนมัยพิบูลย์ ออกมาตีโพยตีพาย คัดค้านการทดสอบระบายน้ำ วันที่ 5 และ 7 กันยายน ของ คณะกรรมการบริหารจัดการน้ำและอุทกภัย (กบอ.) ซึ่งจะทดสอบการระบายน้ำในคลองที่ขุดลอกแล้ว ในพื้นที่ฝั่งตะวันออกและตะวันตกของกรุงเทพฯ โดยอ้างความไม่พร้อมสารพัด กลัวฝนจะตก ฟังแล้วตลกสิ้นดี

ผู้ว่าฯสุขุมพันธุ์ อ้างว่า สัปดาห์หน้ามีพยากรณ์ว่าฝนจะตก 60% ของพื้นที่ จึงเป็นห่วงว่าฝนจะตกหนักช่วงทดสอบ (ทั้งๆที่กรุงเทพฯก็ฝนตก 40–60% ของพื้นที่ทุกวันอยู่แล้ว) และเป็นห่วงคลองลาดพร้าวจะระบายน้ำไม่ทัน เพราะยังไม่ได้ขุดลอก

เห็นข้ออ้างของ ผู้ว่าฯ กทม. แล้ว คนกรุงก็ชักสงสัยว่า ผู้ว่าฯ กทม. คิดอะไร มีอะไรลับลมคมในหรือ ทำไมกลัวการทดสอบระบบระบายน้ำ มีอะไรซ่อนเร้นหรือไม่ หรือกลัวการทดสอบระบบระบายน้ำของ กบอ.ครั้งนี้จะไปเปิดเผยความลับอะไรของ กทม.ออกมา เลยออกมาคัดค้านกันอย่างหนัก

ผมเห็นด้วยกับเหตุผล คุณอานนท์ สนิทวงศ์ ณ อยุธยา กรรมการผู้ช่วยเลขานุการ กบอ. ที่บอกว่า การทดสอบครั้งนี้เป็นการทดสอบการไหลของน้ำเพื่อดูว่าหลังจากที่มีการขุดลอกคูคลองต่างๆใน กทม.แล้ว ยังมีจุดไหนที่ติดขัดบ้าง ไม่ใช่ปล่อยให้น้ำท่วมจริงๆ ถ้าน้ำในคลองบางจุดยังไหลไม่สะดวก จะได้รู้และแก้ไข ถ้ามีฝนตกหนักก็หยุดทดสอบได้ แต่ฝนที่ตกใน กทม.ไม่รุนแรงถึงขั้นทำให้น้ำท่วม

ถ้ายังงั้น ผู้ว่าฯ กทม. ม.ร.ว.สุขุมพันธุ์ บริพัตร กลัวอะไร จึงค้านการทดสอบ

วันศุกร์ที่แล้ว นักข่าวไปถามว่า กทม.พร้อมจะให้ความร่วมมือกับ กบอ.หรือไม่ ม.ร.ว.สุขุมพันธ์ุ ตอบอย่างมีอารมณ์ว่า พร้อมจะให้ความร่วมมือ เมื่อนักข่าวถามย้ำว่า เห็นด้วยกับการทดสอบระบายน้ำของ กทม.หรือไม่ ม.ร.ว.สุขุมพันธุ์ ตอบเพียงว่า พร้อมให้ความร่วมมือ แต่ยังมีข้อกังวลและห่วงใย

ข้ออ้างของ ผู้ว่าฯ กทม. ฟังแล้ว ไม่มีเหตุผลพอ ไม่มีน้ำหนัก การทดสอบระบบระบายน้ำ ที่รัฐบาลลงทุนไปหลายหมื่นล้านบาท เป็นเรื่องปกติที่ต้องทำ ระบบป้องกันภัยทุกระบบ เมื่อติดตั้งเสร็จก็ต้องทดสอบ เพื่อดูประสิทธิภาพ

สำหรับ การทดสอบระบบระบายน้ำท่วมกรุงเทพฯ ผมว่ายิ่งจำเป็น ควรต้องทดสอบทุกระบบ ทุกคูคลอง เพื่อพิสูจน์ว่า มีการขุดลอกจริง สามารถระบายน้ำได้จริง โดยเฉพาะ เครื่องสูบน้ำ กทม. ผมว่าต้องทดสอบให้ครบทุกชุด อย่าปล่อยให้มี “เครื่องสูบน้ำดัมมี่” แบบน้ำท่วมกรุงปีที่แล้ว มีแต่ท่อ แต่ไม่มีเครื่องสูบน้ำ เหมือนกล้องวงจรปิดดัมมี่ของ กทม.ที่อื้อฉาว

ถ้าจะ ทดสอบระบบป้องกันน้ำท่วม ให้ได้ประสิทธิภาพสูงสุด ต้องทดสอบให้ใกล้เคียงน้ำท่วมใหญ่ปีที่แล้ว ถ้ามีน้ำทะเลหนุน มีฝนตกหนัก ก็ยิ่งดี จะได้รู้ว่า กทม.ป้องกันน้ำท่วมได้จริงหรือไม่ ผลการทดสอบมันจะประจานเอง

การขุดลอกคูคลอง ผู้ว่าฯ กทม. ก็เป็นห่วงว่า คลองลาดพร้าว ที่มอบให้กระทรวงวิทย์รับผิดชอบ ยังไม่มีการขุดลอกเลย แต่ที ท่อระบายน้ำของ กทม.ที่อุดตัน ในเขตที่เคยน้ำท่วม ม.ร.ว.สุขุมพันธุ์ กลับไม่พูดถึงหลายพื้นที่ยังมีประชาชนร้องเรียน กทม.ยังไม่ได้ลอกท่อระบายน้ำเลย ตั้งแต่ก่อนน้ำท่วมจนถึงวันนี้ ม.ร.ว.สุขุมพันธุ์ กล้าสาบานไหมว่าขุดลอกท่อระบายน้ำหมดแล้ว

ยิ่งฟังก็ยิ่งงง ไม่รู้ผู้ว่าฯ กทม.กลัวอะไร จึงคัดค้านการทดสอบระบบระบายน้ำท่วม กทม.ของ กบอ. ทั้งที่ลงทุนไปเป็นหมื่นล้านบาท ตอนหลังเห็นเสียงอ่อยว่าเห็นด้วย แต่เป็นห่วง ท่ามกลางความสงสัยของคนกรุงเทพฯ ผู้ว่าฯ กทม.ห่วงอะไร

การทดสอบครั้งนี้ นายกฯยิ่งลักษณ์ ชินวัตร บอกว่า ทดลองระบายน้ำแค่ 30% ของคูคลองเท่านั้น ยังมีคนค้านเสียงหลง แต่ผมสนับสนุนให้มีการทดสอบไปเรื่อยๆ เพื่อให้ได้ระบบที่มีประสิทธิภาพสูงสุด ทดสอบคราวหน้า ผมว่าปล่อยน้ำเพิ่มเป็น 50% จะได้รู้กันว่า น้ำท่วมกรุงเทพฯ ความบกพร่องอยู่ที่ใคร.

“ลม เปลี่ยนทิศ”

ผู้เชี่ยวชาญเยอรมนีชี้‘อากง’บริสุทธิ์!คำพิพากษาจะถูกวิจารณ์ชั่วกัลปาวสาน?

ที่มา : นิตยสารโลกวันนี้วันสุข ปีที่ 8 ฉบับที่ 375 วันที่ 1–7 กันยายน พ.ศ. 2555 หน้า 6-7 คอลัมน์ ข่าวไร้พรมแดน โดย ประชาไท

เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม 2555 ก่อนการฌาปนกิจศพนายอำพล ตั้งนพกุล หรือ “อากง SMS” วัย 61 ปี ผู้ต้องหาคดีละเมิด พ.ร.บ.ว่าด้วยการกระทำผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550 และกฎหมายอาญา มาตรา 112 ซึ่งได้เสียชีวิตในเรือนจำเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2555 ด้วยโรคมะเร็งที่ตับ และฌาปนกิจศพไปเมื่อวันอาทิตย์ที่ 26 สิงหาคมที่ผ่านมา น.ส.พูนสุข พูนสุขเจริญ หนึ่งในทีมทนายความของนายอำพล ได้นำเอกสารหลักฐานความเห็นจากผู้เชี่ยวชาญด้านโทรคมนาคมจากประเทศเยอรมนีทั้งต้นฉบับภาษาอังกฤษจำนวน 4 หน้า A4 และฉบับแปลโพสต์ลงในเฟซบุ๊คของเธอ ในบันทึกดังกล่าวได้แสดงเอกสารที่เป็นความเห็นจาก Dr.Karsten Nohl หัวหน้านักวิทยาศาสตร์ (Chief Scientist) ผู้เชี่ยวชาญเครือข่ายโทรคมนาคมจาก Security Research Labs องค์กรเอกชนที่ให้บริการเครือข่ายโทรคมนาคมในประเทศเยอรมนี โดยให้ความเห็นเมื่อวันที่ 30 มกราคม 2555 ต่อการเก็บบันทึกหมายเลขอีมี่ (IMEI) หรือเลขรหัสประจำเครื่องของดีแทคว่าไม่มีความน่าเชื่อถือเพียงพอที่จะระบุเครื่องที่ใช้ส่ง SMS ได้ (ทำให้ไม่สามารถนำหมายเลขอีมี่เชื่อมโยงมาถึงเครื่องโทรศัพท์ของอากงได้) เนื้อหาในรายงานเป็นการถามตอบปัญหาที่เกี่ยวข้องกับเลขอีมี่ทั้งสิ้น 6 ข้อ โดยบทสรุปเอกสารระบุว่า “บันทึกการรับ-ส่งข้อความสั้นแบบเอสเอ็มเอสของระบบดีแทคไม่มีความน่าเชื่อถือพอที่จะระบุเครื่องโทรศัพท์ที่ใช้ส่งข้อความสั้นแบบเอสเอ็มเอสได้ มีความเป็นไปได้ 2 ประการที่ข้อมูลจะคลาดเคลื่อนจากความเป็นจริง -เป็นการส่งข้อความสั้นแบบเอสเอ็มเอสเข้าสู่ระบบเครือข่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่โดยผ่านระบบอินเทอร์เน็ต หรือเครือข่าย SS7 และมีการเชื่อมโยงข้อมูลที่ผิดพลาดกับการส่งข้อมูลกำหนดตำบลที่ปัจจุบันของผู้อื่น -มีการปลอมแปลงหมายเลข IMEI เครื่องโทรศัพท์ เป็นหมายเลข IMEI เครื่องโทรศัพท์ของผู้อื่นในบริเวณใกล้เคียง โดยการจับตาการรับ-ส่งข้อมูลของเครื่องโทรศัพท์อื่นๆในเครือข่ายจีเอสเอ็ม และเพียงเตรียมพร้อมในส่วนของเครื่องมือและซอฟต์แวร์” โดย น.ส.พูนสุขเขียนข้อความไว้ในบันทึกว่า “เดิมเอกสารชิ้นนี้ได้เตรียมไว้เพื่อขอสืบพยานเพิ่มเติมในชั้นอุทธรณ์ และจะขอให้พยานผู้เชี่ยวชาญจากเยอรมนีมาเบิกความ เนื่องจากในศาลชั้นต้นคณะทำงานไม่สามารถหาพยานผู้เชี่ยวชาญมาเบิกความได้ แต่ตามที่ทราบกันสุดท้ายได้ตัดสินใจถอนอุทธรณ์ เนื่องจากอากงไม่ได้รับสิทธิในการปล่อยตัวชั่วคราว หากต่อสู้คดีต่อไปอาจต้องใช้ระยะเวลายาวนาน” ******************* Dr.Karsten Nohl เขียนในจดหมายถึงผู้ที่เกี่ยวข้องว่า “Security Research Labs เป็นองค์กรที่จัดตั้งขึ้นเพื่อเสนอแนวความคิดสำหรับการจัดการความเสี่ยง (think tank) มีที่ตั้ง ณ กรุงเบอร์ลิน เยอรมนี โดยทำหน้าที่เป็นผู้ให้คำปรึกษาทั้งแก่ภาครัฐและเอกชนที่ให้บริการเครือข่ายโทรคมนาคมในภาคพื้นยุโรป มีจุดมุ่งหมายเพื่อลดความเสี่ยงที่จะเกิดขึ้นจากเทคโนโลยีโทรศัพท์พกพาเคลื่อนที่ องค์กรได้รับคำขอให้แสดงความคิดเห็นในฐานะผู้เชี่ยวชาญในการรับรองความน่าเชื่อถือเกี่ยวกับการระบุตัวบุคคลที่ใช้บริการการส่งข้อความสั้น (Short Message Service : SMS) จากโทรศัพท์พกพาเคลื่อนที่ การจัดเตรียมรายงานที่แนบมากับเอกสารฉบับนี้จัดทำขึ้นโดยใช้ความรู้ความชำนาญอย่างกว้างขวางเกี่ยวกับมาตรฐานเครือข่ายจีเอสเอ็ม และใช้ข้อมูลเกี่ยวกับการดำเนินงานโดยทั่วไป รวมทั้งการวัดค่าและประมวลผลจากเครือข่ายจีเอสเอ็มในกรุงเทพฯ เป็นข้อมูลประกอบการจัดทำรายงาน ภายใต้ความรู้ที่ดีที่สุดขององค์กร รายงานฉบับนี้สะท้อนถึงผลการวิจัยเกี่ยวกับระบบความปลอดภัยของจีเอสเอ็มในปัจจุบัน” สำหรับความเห็นของผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับการะบุตัวบุคคลที่ส่งข้อความสั้นแบบเอสเอ็มเอสมีดังนี้ รายงานฉบับนี้เป็นการวิเคราะห์คำถามที่เกี่ยวกับความน่าเชื่อถือในการใช้ข้อมูลที่บันทึกในเครือข่ายโทรศัพท์ สำหรับการระบุตัวบุคคลที่ใช้โทรศัพท์พกพาเคลื่อนที่ส่งข้อความสั้น โดยวิเคราะห์จากเครือข่ายจีเอสเอ็มของดีแทคในกรุงเทพฯ ประเทศไทย คำถามที่ 1 บริการการส่งข้อความสั้น (SMS) สามารถใช้ระบุเครื่องโทรศัพท์ได้หรือไม่ (IMEI)? ในการรับ-ส่งข้อความสั้นแบบเอสเอ็มเอสจะมีการแลกเปลี่ยนกลุ่มข้อมูลขนาดเล็ก (small data packet) จำนวนมากกว่า 1 กลุ่มข้อมูล ระหว่างเครื่องโทรศัพท์กับเครือข่ายด้วยสัญญาณแบบไร้สาย กลุ่มข้อมูลเหล่านี้ทำหน้าที่เข้ารหัสข้อมูล กำหนดประเภทการส่งข้อมูลและรับ-ส่งข้อมูล ตัวอย่างเช่น การรับ-ส่งข้อความสั้นแบบเอสเอ็มเอสในเครือข่ายดีแทค 1 ข้อความ ประกอบด้วยกลุ่มข้อมูลจำนวน 107 กลุ่ม การระบุเครื่องโทรศัพท์สามารถทำได้โดยใช้หมายเลข IMEI ซึ่งทำหน้าที่เหมือน serial number ของเครื่องโทรศัพท์ (เครื่องโทรศัพท์แต่ละเครื่องจะมี IMEI และ serial number ไม่ซ้ำกัน-ผู้แปล) ในกลุ่มข้อมูลที่ใช้ในการส่งข้อความแบบเอสเอ็มเอส มีกลุ่มข้อมูลหนึ่งที่มีชื่อว่า Cipher Mode Command ซึ่งใช้สำหรับสอบถามหมายเลข IMEI ของเครื่องโทรศัพท์ โดยหมายเลข IMEI ของเครื่องโทรศัพท์จะถูกส่งมาในกลุ่มข้อมูลถัดไปหลังจากส่งกลุ่มข้อมูล Cipher Mode Command อย่างไรก็ตาม จากข้อมูลการให้บริการในพื้นที่ต่างๆในประเทศไทย เครือข่ายของดีแทคไม่ได้ใช้กลุ่มข้อมูลดังกล่าวในการรับ-ส่งข้อความสั้นแบบเอสเอ็มเอสตามที่แสดงในรูปที่ 1 นอกจากกลุ่มข้อมูลดังกล่าวแล้ว ไม่มีกลุ่มข้อมูลอื่นใดในการรับ-ส่งข้อความสั้นแบบเอสเอ็มเอสที่มีข้อมูลหมายเลข IMEI รวมอยู่ คำตอบที่ 1 ในเครือข่ายจีเอสเอ็มของดีแทคไม่สามารถใช้การรับ-ส่งข้อความสั้นแบบเอสเอ็มเอสในการระบุหมายเลข IMEI ของเครื่องโทรศัพท์ได้ คำถามที่ 2 เครือข่ายดีแทคบันทึกหมายเลข IMEI ในการรับ-ส่งข้อความสั้นแบบเอสเอ็มเอสอย่างไร? ในเครือข่ายการให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่และโทรศัพท์เคลื่อนที่มีการรับ-ส่งข้อมูลหลากหลายรูปแบบ รวมถึงการรับ-ส่งข้อความสั้นแบบเอสเอ็มเอสและการโทรศัพท์ อย่างไรก็ตาม ในเครือข่ายดีแทคมีเพียงการรับ-ส่งข้อมูลรูปแบบเดียวที่มีการส่งหมายเลข IMEI ร่วมกับการรับ-ส่งข้อมูลด้วย นั่นคือการรับ-ส่งข้อมูลเพื่อกำหนดตำบลที่ปัจจุบันของผู้ใช้ (Location Update) การรับ-ส่งข้อมูลลักษณะนี้จะกระทำเมื่อมีการเปิดเครื่องโทรศัพท์มือถือ หรือผู้ใช้เปลี่ยนตำบลที่โทรศัพท์เคลื่อนที่อย่างมีนัยสำคัญ เช่น ผู้ใช้เดินทางไปยังเขตอื่นๆของเมือง หรือเปลี่ยนตำบลที่โทรศัพท์เคลื่อนที่บ่อยครั้ง คำตอบที่ 2 มีความเป็นไปได้สูงสุดที่การบันทึกข้อมูลหมายเลข IMEI จากการรับ-ส่งข้อความสั้นแบบเอสเอ็มเอสในเครือข่ายดีแทคเกิดจากการทำสำเนาหมายเลข IMEI จากการรับ-ส่งข้อมูลก่อนหน้านั้น คำถามที่ 3 เครือข่ายดีแทคกำหนดตำบลที่การรับ-ส่งข้อความสั้นแบบเอสเอ็มเอสอย่างไร? คำตอบที่ 3 มีความเป็นไปได้ที่ตำบลที่ในการรับ-ส่งข้อความสั้นแบบเอสเอ็มเอสในเครือข่ายดีแทคจะถูกทำสำเนามาจากการรับ-ส่งข้อมูลก่อนหน้านั้น เพื่อให้ได้คำตอบที่ชัดเจนต้องมีการสอบถามข้อมูลเพิ่มเติมจากดีแทค คำถามที่ 4 การส่งข้อความสั้นแบบเอสเอ็มเอสโดยปราศจากเครื่องโทรศัพท์สามารถทำได้หรือไม่? คำตอบที่ 4 ข้อความสั้นแบบเอสเอ็มเอสสามารถส่งผ่านระบบอินเทอร์เน็ตได้ โดยผู้ส่งสามารถปลอมแปลงหมายเลขโทรศัพท์ใดๆเพื่อใช้ในการส่งได้ ในกรณีที่ดีแทคมีการบันทึกการส่งข้อความสั้นแบบเอสเอ็มเอสในลักษณะดังกล่าว มีความเป็นไปได้ที่หมายเลข IMEI ที่ถูกบันทึกในระบบจะเป็นหมายเลข IMEI ของเครื่องที่มีการเปลี่ยนตำบลที่ล่าสุด และใช้หมายเลขโทรศัพท์ตรงกับหมายเลขโทรศัพท์ที่ถูกปลอมแปลง เพื่อให้ได้คำตอบที่ชัดเจนต้องมีการสอบถามข้อมูลเพิ่มเติมจากดีแทค คำถามที่ 5 บุคคลทั่วไปสามารถจับตาดูหมายเลข IMEI ที่ใช้ส่งข้อมูลผ่านเครือข่ายจีเอสเอ็มได้หรือไม่? ในการรับ-ส่งข้อมูลเพื่อกำหนดตำบลที่ปัจจุบันของผู้ใช้ที่มีการส่งหมายเลข IMEI ร่วมด้วย จะมีการเข้ารหัสข้อมูลโดยใช้มาตรฐานกลางของจีเอสเอ็ม ทั้งนี้ มาตรฐานดังกล่าวเป็นมาตรฐานที่ล้าสมัย การถอดรหัสข้อมูลสามารถทำได้ภายในระยะเวลาไม่กี่วินาที การถอดรหัสข้อมูลตำบลที่ปัจจุบันของผู้ใช้สามารถทำได้ภายในระยะเวลาไม่ถึง 1 นาที โดยใช้ซอฟต์แวร์ที่แจกจ่ายผ่านระบบอินเทอร์เน็ตตั้งแต่ปี 2551 ร่วมกับเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ใช้ตามบ้าน หลังจากมีการแจกจ่ายซอฟต์แวร์ดังกล่าว มีการติดตั้งและใช้ง่ายตามที่ต่างๆหลายร้อยแห่งทั่วโลก นักศึกษาวิศวกรรมศาสตร์ใช้เวลาน้อยกว่า 1 อาทิตย์ในการสร้างระบบตัดการทำงานและติดตั้งระบบถอดรหัส คำตอบที่ 5 บุคคลทั่วไปที่สนใจเรื่องเทคโนโลยีสามารถดักจับข้อมูลหมายเลข IMEI จากการรับ-ส่งข้อมูลในระบบจีเอสเอ็มได้ คำถามที่ 6 สามารถส่งข้อความสั้นแบบเอสเอ็มเอสจากเครื่องโทรศัพท์ที่มีการปลอมแปลงหมายเลข IMEI ได้หรือไม่? หมายเลข IMEI ในโทรศัพท์ส่วนมากสามารถปลอมแปลงได้โดยใช้ซอฟต์แวร์ที่หาได้โดยทั่วไป คำตอบที่ 6 บุคคลทั่วไปสามารถเปลี่ยนหมายเลข IMEI ของเครื่องโทรศัพท์ของตนไปใช้หมายเลข IMEI โทรศัพท์ของเครื่องผู้อื่นได้โดยง่าย สรุป บันทึกการรับ-ส่งข้อความสั้นแบบเอสเอ็มเอสของระบบดีแทคไม่มีความน่าเชื่อถือพอที่จะระบุเครื่องโทรศัพท์ที่ใช้ส่งข้อความสั้นแบบเอสเอ็มเอสได้ มีความเป็นไปได้ 2 ประการที่ข้อมูลจะคลาดเคลื่อนจากความเป็นจริง -เป็นการส่งข้อความสั้นแบบเอสเอ็มเอสเข้าสู่ระบบเครือข่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่โดยผ่านระบบอินเทอร์เน็ต หรือเครือข่าย SS7 และมีการเชื่อมโยงข้อมูลที่ผิดพลาดกับการส่งข้อมูลกำหนดตำบลที่ปัจจุบันของผู้อื่น -มีการปลอมแปลงหมายเลข IMEI เครื่องโทรศัพท์ เป็นหมายเลข IMEI เครื่องโทรศัพท์ของผู้อื่นในบริเวณใกล้เคียง โดยการจับตาการรับ-ส่งข้อมูลของเครื่องโทรศัพท์อื่นๆในเครือข่ายจีเอสเอ็ม และเพียงเตรียมพร้อมในส่วนของเครื่องมือและซอฟต์แวร์ ผู้พิพากษาอาวุโสตอบคดีอากง นอกจากนี้ น.ส.พูนสุขยังนำคำบรรยายวิชากฎหมายอาญา เนติบัณฑิตยสภา สมัยที่ 65 เมื่อวันที่ 8 มิถุนายน 2555 ของนายสถิตย์ ไพเราะ ผู้พิพากษาอาวุโส ซึ่งถอดความและเผยแพร่ผ่านเฟซบุ๊คเมื่อมีผู้ถามถึงคดีอากง ซึ่งมีหลายประเด็นที่น่าสนใจและควรนำมาเป็นบทเรียนของทุกฝ่าย เพื่อทำให้สังคมไทยตระหนักถึงความยุติธรรม โดยเฉพาะสถาบันศาลที่ถือเป็นที่พึ่งสุดท้ายของประชาชน ดังนี้ รัฐธรรมนูญ มาตรา 39 สันนิษฐานว่าทุกคนเป็นผู้บริสุทธิ์ เป็นหลักทั่วไปเมื่อเป็นผู้บริสุทธิ์คุณก็ต้องให้ประกัน ง่ายๆ ไม่ได้ลึกซึ้งอะไร โดยหลักการแล้วเมื่อถูกฟ้องศาลยังไม่พิพากษาว่ากระทำผิดหลักก็ต้องให้ประกันตัว หากไม่ให้ประกันตัวต้องให้เหตุผลว่าทำไมถึงไม่ให้ และต้องเป็นเหตุผลที่มีเหตุผล เหตุผลที่ไม่มีเหตุผล เช่น ผมถูกตั้งให้ปลดสำนวน เวลาปลดสำนวนต้องอ่านสำนวนทุกเรื่อง ผมไปเจอสำนวนหลายเรื่องที่แปลกๆ คดีแรกจำเลยถูกฟ้องว่าลักช้าง ศาลสั่งว่า “ลักทรัพย์ใหญ่ใจอาจหาญไม่อนุญาต” เหตุผลนี้ไม่ใช่เหตุผลตามกฎหมายวิธีพิจารณาความกฎหมายอาญา ไม่ได้เขียนอย่างนั้น อีกสำนวนจำเลยถูกกล่าวหาว่าลักเข็มด้าย ลักของเล็กๆน้อยๆในบ้าน ศาลสั่งว่า “ลักเล็กขโมยน้อยไม่อนุญาต” กฎหมายไม่ได้เขียนว่าลักเล็กขโมยน้อยไม่อนุญาต ไม่มีหลักอะไร ในคดีอากง ศาลสั่งในเรื่องประกันตัวว่า “ข้อเท็จจริงตามข้อหาการกระทำความผิดตามฟ้องกระทบต่อความรู้สึกประชาชนและความมั่นคงของประเทศอย่างร้ายแรง” เขียนอย่างนี้ตั้งแต่ในชั้นยังไม่ได้สืบพยาน แสดงว่าศาลเชื่อแล้วว่าที่ฟ้องมาเป็นความจริง การเป็นผู้พิพากษาอ่านฟ้องก็เชื่อแล้ว เป็นผู้พิพากษาได้อย่างไร ต้องฟังพยานก่อนจึงจะเขียนได้ “ข้อเท็จจริงตามข้อกล่าวหากระทบความรู้สึกประชาชน” เขาเพิ่งบรรยายฟ้องมา ยังไม่สืบพยานเลยบอกว่ากระทบแล้วได้อย่างไร ต้องสืบพยานเสียก่อน ตัดสินโดยยังไม่ได้ฟังพยาน ไม่ใช่วิสัยที่ผู้พิพากษาพึงกระทำเด็ดขาด คำฟ้องจะด่าว่าเลวร้ายอย่างไรก็เป็นแค่คำฟ้องเท่านั้น ข้อเท็จจริงยังไม่ปรากฏว่าถูกผิดอย่างไร และเดาต่อไปว่า “หากผลการพิจารณาสืบพยานหลักฐานมั่นคงจำเลยอาจหลบหนี” ศาลเริ่มเดาว่าถ้ามั่นคงจำเลยอาจหลบหนี แล้วถ้าเดาผิดใครรับผิดชอบ เอาคุณไปขังแทนไหม ไม่ได้ หลักอย่างนี้ไปเดาเอา รู้ได้อย่างไรว่าจะมั่นคงหรือไม่มั่นคง ก็เดาเอา เป็นการเดาที่เป็นผลร้ายแก่จำเลย ไม่ใช่ลักษณะของศาลซึ่งเป็นคนกลางจะสั่งอย่างนี้ คำสั่งผิดรัฐธรรมนูญ รัฐธรรมนูญเป็นกฎหมายวิธีพิจารณาความ ถ้าถามผมนะครับ และก็เดาผิดด้วย เพราะอะไร คำพิพากษาในคดีนี้เขียนเองว่า “แม้โจทก์ยังไม่สามารถนำสืบพยานอย่างชัดแจ้งว่าจำเลยเป็นผู้ส่งข้อความตามฟ้อง” แสดงว่าศาลยอมรับว่าโจทก์เองไม่สามารถสืบพยานให้ชัดแจ้งได้ เขียนอย่างนี้แสดงว่าที่สั่งในชั้นประกันตัวผิด แต่ปรากฏว่าศาลเองก็ทำผิดครั้งที่ 2 คือไปลงโทษจำเลย ถ้าพยานไม่ชัดแจ้งคุณลงโทษจำเลยได้อย่างไร ขัดกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 227 เขียนไว้ชัดเจนว่าให้ชั่งน้ำหนักพยาน อย่าพิพากษาลงโทษจนกว่าจะแน่ใจว่ามีการกระทำความผิดเกิดขึ้นและจำเลยเป็นผู้กระทำ คำว่า “แน่ใจ” ก็คือ “ชัดแจ้ง” เมื่อคุณบอกว่าไม่ชัดแจ้ง คุณไปลงโทษได้อย่างไร ยิ่งตอนท้ายยิ่งเขียนผิดใหญ่เลย “แต่เป็นการยากที่โจทก์จะสืบด้วยประจักษ์พยาน” มีกฎหมายใดที่บอกว่าเป็นการยากแล้วจะมั่วลงโทษจำเลยได้ หลักมีอันเดียวคือพยานโจทก์ต้องแน่ใจว่าจำเลยกระทำความผิด ไม่ว่าจะเป็นประจักษ์พยานหรือพยานแวดล้อม ไม่ใช่ว่าพยานแวดล้อมแล้วมั่วลงโทษได้นะครับ และคำพิพากษานี้ก็จะอยู่ไปจนตาย เพราะคำพิพากษานี้ไม่ได้แก้ เนื่องจากอากงตายไปแล้ว จะถูกวิจารณ์ชั่วกัลปาวสาน เพราะศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาไม่ได้แก้ อย่างนี้ผมเข้าใจว่าถ้าขึ้นศาลสูง ศาลสูงไม่ปล่อยไว้หรอก เพราะผิดกฎหมาย ขัดมาตรา 227 อย่างชนิดที่ว่า “พระอาทิตย์ขึ้นทางตะวันตก” เลย เป็นนักกฎหมายหลักต้องมี ไม่ใช่เขียนส่งเดช หากเป็นผู้พิพากษาอย่าไปทำ ไม่ใช่เรามีอำนาจทำไปเรื่อย คนที่อ่านกฎหมายไม่ใช่มีแค่เรา

ท่านอาจารย์นิธิ เอียวศรีวงศ์ ท่านเขียนว่า “ศาลทำตามอำเภอใจ” ก็ถูกของท่าน

จัดแถวทหาร-ตำรวจ-ข้าราชการ เด็ดปลัดกลาโหมสะเทือนทั้งกองทัพ จับตาเก้าอี้ปลัด-ลูกไม้มหาดไทย

จาก มติชนออนไลน์

ฤดูกาลโยกย้ายข้าราชการประจำปี กลายเป็นประเด็นการเมือง สะเทือนถึงสถาบันองคมนตรี

เมื่อ "พล.อ.เสถียร เพิ่มทองอินทร์" ปลัดกระทรวงกลาโหม ทำหนังสือลงวันที่ 24 สิงหาคม เรื่องขออนุญาตเข้าพบ "ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร" นายกรัฐมนตรี เพื่อชี้แจงการแต่งตั้งนายทหารชั้นนายพลของกระทรวงกลาโหม ประจำปี 2556 โดยเฉพาะเก้าอี้ปลัดกระทรวงที่มีการกล่าวอ้างว่า "พล.อ.อ.สุกำพล สุวรรณทัต" รมว.กลาโหม เข้ามาแทรกแซงการแต่งตั้ง สั่งการด้วยวาจาให้ "พล.อ.ทนงศักดิ์ อภิรักษ์โยธิน" ผู้ช่วย ผบ.ทบ. ขึ้นเป็นปลัดกระทรวงกลาโหมคนใหม่

แถมยังส่งสำเนาไปยัง "พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์" ประธานองคมนตรี และ "พล.อ.สุรยุทธ์ จุลานนท์" องคมนตรี 2 อดีตนายทหาร ที่มีอิทธิพลต่อกองทัพ ให้รับทราบเรื่องที่เกิดขึ้น

ไม่ถึง 24 ชั่วโมงหลังจากนั้น "พล.อ.อ.สุกำพล" ก็เซ็นคำสั่งกระทรวงกลาโหม (เฉพาะ) ที่ 383/55 เรื่อง ให้นายทหารช่วยปฏิบัติราชการเพื่อให้การบริหารราชการในกระทรวงกลาโหมเป็นไปด้วยความเรียบร้อย

เป็นคำสั่งเด้ง "พล.อ.เสถียร" พ่วงอีก 2 นายพล คือ "พล.อ.ชาตรี ทัตติ" รองปลัดกระทรวงกลาโหม และ "พล.อ.พิณภาษณ์ สริวัฒน์" เจ้ากรมเสมียนตรา กระทรวงกลาโหม ไปช่วยปฏิบัติราชการที่สำนักงานรัฐมนตรีกระทรวงกลาโหม

"โผโยกย้ายยังสะเทือนไปถึงวงการ "สีกากี"

เพราะการประชุมคณะกรรมการข้าราชการตำรวจ (ก.ตร.) เพื่อแต่งตั้งข้าราชการตำรวจ ระดับผู้บังคับการ จนถึงผู้บัญชาการภาค กรรมการ 5 คนวอล์กเอาต์

1.พล.ต.อ.อชิรวิทย์ สุพรรณเภสัช 2.พล.ต.อ.ชาญชิต เพียรเลิศ 3.พล.ต.อ.บุญญฤทธิ์ รัตนะพร 4.พล.ต.ท.ศุภวุฒิ สังข์อ่อง และ 5.รศ.ร.ต.อ.สรพลจ์ สุขทรรศนีย์ ก.ตร.ผู้ทรงคุณวุฒิ

"พล.ต.อ.อชิรวิทย์" บอกเหตุที่ "วอล์กเอาต์" ว่า "การแต่งตั้งครั้งนี้มีบางรายชื่อที่ทาง ก.ตร.ผู้ทรงคุณวุฒิพบว่ามีความไม่เหมาะสม จึงเดินออกมาจากที่ประชุม"

การแต่งตั้ง-โยกย้ายในกระทรวงมหาดไทย (มท.) ก็อาจถูกพูดถึงไม่แพ้กัน

เพราะปีนี้มี "บิ๊กมหาดไทย" ถึงเกษียณอายุ 24 ตำแหน่ง ทั้งปลัดกระทรวง-อธิบดี-ผู้ว่าราชการจังหวัด-ผู้ตรวจราชการกระทรวง

แยกเป็นเก้าอี้ที่เตรียมว่าง และรอจัดทัพเข้าแทนที่คือ ปลัดกระทรวง 1 ตำแหน่ง รองปลัด 2 ตำแหน่ง อธิบดี 3 ตำแหน่ง

ผู้ว่าฯ 16 ตำแหน่ง และผู้ตรวจ 2 ตำแหน่ง แต่ไฮไลต์สำคัญอยู่ที่การแต่งตั้งปลัดกระทรวงแทน "พระนาย สุวรรณรัฐ" ซึ่งกำลังจะหมดวาระการเป็นข้าราชการใน 30 กันยายนนี้

รายชื่อที่เป็นแคนดิเดตมาแรงในขณะนี้คือ "วิบูลย์ สงวนพงศ์" อธิบดีกรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย "สิงห์ดำ" รัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เช่นเดียวกับ "ยงยุทธ วิชัยดิษฐ" รมว.มหาดไทย รุ่นพี่สิงห์ดำรุ่น 13
คลิกอ่านรายละเอียด

กะสุนซ้อม...ตายจริง!กล้ายิง...ไม่กล้ารับ?

เรื่องจากปกจากหนังสือพิมพ์ โลกวันนี้ปีที่ 13 ฉบับที่ 3369 ประจำวัน ศุกร์ ที่ 31 สิงหาคม 2012

สร้างความฮือฮาในหมู่คนเสื้อแดงและคนที่รักความยุติธรรมเป็นอย่างยิ่งในการเข้าให้ปากคำกับพนักงานสอบสวนกรมสอบสวนคดีพิเศษ (ดีเอสไอ) ของ 2 พลแม่นปืน ส.อ.คชารัตน์ เนียมรอด และ ส.อ.ศฤงคาร ทวีชีพ พลแม่นปืนที่ประจำการบริเวณสนามมวยลุมพินี เมื่อวันที่ 15 พ.ค. 2553

ฮือฮาเพราะพลแม่นปืนทั้ง 2 คนยืนยันว่ากระสุนที่ลั่นออกจากปลายปากกระบอกปืนเป็นแค่กระสุนซ้อม ใช้เพื่อการยิงขู่ผู้ชุมนุมเท่านั้น ไม่มีหัวกระสุนที่จะทำให้ใครตายได้

พลันที่เสร็จสิ้นการสอบปากคำด้วยการตั้งโจทย์ 30 คำถาม ใช้เวลานาน 7 ชั่วโมงของดีเอสไอ ก็มีคำถามเกิดขึ้นในสังคมมากมาย

กระสุนซ้อมทำไมมีคนตาย?

หรือเสธ.แดง พล.ต.ขัตติยะ สวัสดิผล และคนเสื้อแดงอีกจำนวนมากที่เสียชีวิตตายเพราะกระสุนซ้อม

ทำไมการยิงกระสุนซ้อมจึงไม่มีการใส่ปลอกทวีแรงถอย (Blank firing attachment) ที่ปลายกระบอกปืน

หากไม่ใส่ปลอกทวีแรงถอยต้องบรรจุกระสุนทีละนัด แต่ในคลิปบันทึกเหตุการณ์กลับเป็นการยิงต่อเนื่องไม่มีการงัดคันปืนใส่กระสุน

หากใช้กระสุนซ้อมทำไมมีภาพปรากฏป้ายคำเตือน “พื้นที่การใช้กระสุนจริง” Life Fining Zone

ถ้ากระสุนซ้อมทำไมมีเสียงในคลิปบอกว่า “ล้มแล้ว”

เป็นการยิงขู่แน่หรือ เพราะมีการติดกล้องและเล็งพิกัดล็อกเป้าหมายชัดเจน

ปืนที่ใช้เป็นปืนเอ็ม 16 ติดกล้อง กองทัพมีกระสุนซ้อมสำหรับปืนเอ็ม 16 ด้วยหรือ?

แน่นอนว่าคำให้การในส่วนของ ส.อ.คชารัตน์และ ส.อ.ศฤงคาร เป็นการให้ปากคำในส่วนการปฏิบัติหน้าที่ของตัวเองตรงจุดประจำการบริเวณสนามมวยลุมพินี

แต่การให้ปากคำของพลแม่นปืนทั้งส 2 นาย เกิดคำถามต่อภาพรวมของการสลายการชุมนุม

ศูนย์ข้อมูลประชาชนผู้ได้รับผลกระทบจากการสลายการชุมนุมกรณีเม.ย.-พ.ค. 53 (ศปช.) ระบุไว้ในรายงานหนา 932 หน้า ที่เผยแพร่เมื่อเร็วๆนี้ว่า

การสลายการชุมนุมของคนเสื้อแดงมีการใช้กำลังพลกว่า 60,000 นาย ใช้กระสุนจริงกว่า 117,923 นัด ในจำนวนนี้เป็นกระสุนซุ่มยิงกว่า 2,000 นัด

มีผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์ 94 ราย แยกเป็นพลเรือน 77 ราย เจ้าหน้าที่รัฐ 10 ราย อาสาพยาบาล/กู้ชีพ 5 ราย ผู้สื่อข่าว 2 ราย และมีผู้บาดเจ็บอีกกว่า 2,000 คน

มีคำชี้แจงจาก พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ผู้บัญชาการทหารบก (ผบ.ทบ.) ว่ากระสุนที่เบิกไปเมื่อเหลือก็จะส่งคืน นอกนั้นเอาไปใช้ฝึกหัดและจำหน่ายต่อไป ไม่ใช่เบิกไป 3,000 นัด ยิงไป 300 นัด ขาดไป 2,700 นัด แล้วต้องมีคนตาย 2,700 คน ถามว่าคนตายอยู่ที่ไหน มีใครบอกทหารเอาปืนไปยิงคน สื่อไปเอามาจากไหน เพราะถามลูกน้องแล้วเขาบอกว่า “ไม่ได้ยิงใครสักคน มีแต่โดนยิง”

ไม่ว่าจะชี้แจงอย่างไรแต่ความจริงก็ต้องปรากฏออกมา เพราะมีคนตายจริง เจ็บจริง

ขณะนี้มีคดีการตายของคนเสื้อแดงหลายคดีอยู่ในขั้นตอนไต่สวนในชั้นศาล เพื่อชี้ว่าผู้ตายเป็นใคร ทำไมถึงตาย ใครทำให้ตาย

หลายคดีไต่สวนใกล้จบแล้ว แต่อีกหลายคดีก็ยังไม่ค่อยคืบหน้าเท่าที่ควร เพราะว่าผู้เกี่ยวข้องโดยเฉพาะในส่วนของเจ้าหน้าที่รัฐมักขอเลื่อนการเข้าไต่สวน ทำให้ศาลต้องเลื่อนการไต่สวนมาเป็นระยะ

แต่ไม่ว่าจะพยายามยื้ออย่างไรที่สุดความจริงก็ต้องปรากฏออกมาว่าผู้ตายเป็นใคร ตายอย่างไร ใครทำให้ตาย

เมื่อข้อเท็จจริงนี้ปรากฏออกมาแล้วก็จะเข้าสู่กระบวนการต่อไปคือ ต้องไปพิจารณาต่อว่าการกระทำให้เสียชีวิตโดยเจ้าหน้าที่รัฐนั้นเป็นการกระทำโดยสุจริต ไม่เลือกปฏิบัติ และไม่เกินกว่าเหตุหรือความจำเป็นตามที่ พ.ร.ก.การบริหารราชการในสถานการณ์ฉุกเฉินให้การคุ้มครองหรือไม่

ถ้าอยู่ในกรอบที่กฎหมายคุ้มครองก็ไม่ต้องรับผิดทั้งทางแพ่ง ทางอาญา หรือทางวินัย

หากเป็นการยิงโดยไม่สุจริต เลือกปฏิบัติ เกินกว่าเหตุหรือความจำเป็น ต้องมีความผิดตามกฎหมาย

คำถามจึงมีอยู่ว่า การใช้ปืน กระสุนจริง ยิงผู้ชุมนุมทางการเมืองจนเสียชีวิตจำนวนมาก เป็นการกระทำโดยสุจริต ไม่เลือกปฏิบัติ และไม่เกินกว่าเหตุหรือความจำเป็นซึ่งกฎหมายให้ความคุ้มครองหรือไม่

ลักษณะนิสัยของคนไทยโดยทั่วไปนั้นใจอ่อน ลืมง่าย อภัยเร็ว หาก “กล้าทำ กล้ารับ” แต่หาก “กล้าทำ ไม่กล้ารับ” และยังบิดเบือนข้อเท็จจริงจะยิ่งยั่วยุให้ออกมาทวงถามความจริง ตามหาความยุติธรรมให้คนเจ็บคนตายมากขึ้น

จากอภัยได้ก็จะไม่ให้อภัย จากรอมชอมปรองดองได้ ก็จะไม่รอมชอมปรองดอง

วันนี้เกิดคำถามดังกระหึ่มในสังคมว่า ทำไม “กระสุนซ้อม...แต่...เจ็บจริง...ตายจริง”

ทำไมกล้าทำ ไม่กล้ารับ ให้สมกับการเป็น “ลูกผู้ชายชาติทหาร”

 

**********************************************************************

"หาญส์" ปูด กทม.ทิ้งทวนใช้งบผูกพันมูลค่า 1,000 ล้าน หลัง ผู้ว่าฯกทม.หมดวาระ

จาก มติชนออนไลน์

ที่ทำเนียบรัฐบาล นายภักดีหาญส์ หิมะทองคำ รองโฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี แถลงว่า ในฐานะที่ตนเคยเป็นอดีตสมาชิกสภา กทม. และผู้สมัคร ส.ส.กทม. และเป็นคนกรุงเทพฯที่เสียภาษี เห็นว่าการใช้งบประมาณของกทม.เพื่อใช้ดำเนินการในโครงการต่างๆ มีความไม่ชอบมาพากลและส่อไปในทางทุจริต แต่เมื่อใกล้จะครบวาระ 4 ปี กลับใช้จ่ายงบประมาณอย่างสุรุ่ยสุร่ายโดยเกินความจำเป็น

นายภักดีหาญส์ กล่าวต่อว่า ตนจึงต้องออกมาชี้แจงและเปิดเผยข้อมูลที่อาจไม่โปร่งใสของกทม.3 เรื่อง คือ โครงการจัดหาเครื่องมือหนักสำหรับใช้ในการซ่อมบำรุง 3 รายการ คือรถบดสั่นสะเทือนล้อเหล็ก, รถขุดตีนตะขาบ แขนยาวพร้อมหัวคีบตัด และรถไสผิวถนนขนาดความกว้างหัวไสไม่น่อยกว่า 2 เมตร รวมทั้งหมด 10 ชุด โดยใช้งบประมาณ 1,000 ล้านบาท แบ่งเป็นงบฯปี 55 จำนวน 100 ล้านบาท และงบฯผูกพันปี 56 กทม. จำนวน 900 ล้านบาท ซึ่งไม่ระบุว่าจะนำไปซื้ออะไร

นายภักดีหาญส์ กล่าวต่อว่า ที่น่าสังเกตคือการที่นายธีระชน มโนมัยพิบูลย์ รองผู้ว่ากทม. ใช้เวลาพิจารณาเพียง 2วัน ก่อนโอนงบประมาณให้สำนักการโยธาดำเนินการ อีกทั้งยังไม่ระบุสเปกของสิ่งของที่จะจัดซื้อจัดจ้างและนำ 3 รายการมารวมกัน เพื่อให้บริษัทที่ยื่นประมูลได้แบบเหมารรวม โดยไม่มีราคากลาง โดยไม่แยกเปิดประมูล 3 รายการ ซึ่งไม่เคยมีการปฏิบัติเช่นนี้มาก่อน อีกทั้งข้อกำหนดในของบริษัทที่จะเข้ามาประมูลนั้นมีเงื่อนไขให้ผู้เสนอราคาต้องเป็นผู้ผลิตหรือผู้แทนจำหน่ายที่รับการแต่งตั้งโดยตรงจากผู้ผลิตคุรุภัณฑ์ และหนังสือต้องออกภายใน 180 วัน และจดหมายตอบกลับไปยังบริษัทที่เสนอไม่มีการลงวันที่แต่อย่างใด หมายถึงถ้ามีบริษัทที่เป็นผู้แทนจำหน่ายและดำเนินการมา 15 ปี เข้าประมูลไม่ได้ เพราะเกิน180 วัน ถามว่าเป็นการกีดกั้นตัวแทนจำหน่ายที่ตั้งมากว่า 10 ปี ไม่ให้เข้ามาประมูลแข่ง และส่อพิรุธให้เห็นว่าเข้าข่ายแสวงหาผลประโยชน์ระหว่างหน่วยงานราชการและพ่อค้า หรือไม่ ตนเข้าใจว่าการดำเนินการเช่นนี้ของกทม.เป็นเพราะได้คุยกับบริษัทที่รับเหมาไว้เรียบร้อยแล้วใช้หรือไม่ นอกจากนั้นทราบว่ามีหลายบริษัทที่ไม่ได้รับการพิจารณาได้ส่งหนังสือเปิดผนึกสอบถามและร้องเรียนไปยังกทม.ถึงเรื่องนี้ว่ามีการฮั้วประมูลหรือไม่ และมี 2-3 บริษัทที่พบว่าเจ้าของเป็นส.ส.พรรคประชาธิปัตย์ ทั้งนี้ ตนจะยื่นเรื่องนี้ให้คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ(ป.ป.ช.) ต่อไป และจะส่งสำเนาเรื่องไปที่กระทรวงมหาดไทยพิจารณาต่อไปโดยที่บริษัทที่เป็นผู้เสียหายจากการผู้ขาดข้อสัญญาและข้อกำหนด

รองโฆษกรัฐบาล กล่าวต่อว่า นอกจากนั้นยังมีโครงการที่น่าสังเกต อาทิ โครงการจัดซื้อรถดูดล้างท่อ ขนาด 3 ลูกบาศก์เมตร ยี่ห้ออีซูซุ จำนวน 42 คัน ซึ่งราคาเกินกว่าที่กำหนดไว้ถึง 1 เท่า จากที่กำหนด คันละ 4 ล้าน กลับคันละกว่า 8 ล้านบาท ทั้งที่สำนักงานเขตทั้ง 50 เขต ไม่ได้ร้องขอและไม่เคยได้รับการจัดสรร แต่กลับให้สำนักงานเขตตรวจรับ สร้างภาระให้เขตในการสร้างลูกจ้างชั่วคราวเป็นพนักงานขับ แต่ปรากฎว่ารถที่ส่งไปให้เขตใช้การไม่ได้จริง ดูดน้ำไม่ได้จริง เพราะถ้าทำได้ต้องการันตีว่าน้ำจะไม่ท่วมกทม. และในข้อสัญญาซื้อขายระบุว่าหากรถเกิดความเสียหายสามารถส่งกลับซ่อมแซมภายใน 7 วัน ซึ่งกทม.ไม่ดำเนินการฟ้องร้อง

รองโฆษกรัฐบาล กล่าวต่อว่า นอกจากนั้นในข้อกำหนดเรื่องราคาระบุว่าให้จัดซื้อได้ไม่เกินคันละ 4 ล้านบาท แต่กลับซื้อมากถึงคันละกว่าละ 8 ล้าน ถามว่าทำไมกทม.ไม่ฟ้องร้องบริษัทที่จัดซื้อ จึงมีข้อสังเกตว่าสาเหตุที่กทม.ไม่ฟ้องร้องเพราะบริษัทที่จัดซื้อเป็นพวกเดียวกับข้าราชการระดับสูงและฝ่าบบริหารหรือไม่

นายภักดีหาญส์ กล่าวว่า สำหรับโครงการเช่ารถเก็บขยะ 4 โครงการ เป็นเวลา 7 มูลค่ากว่า 4,000 ล้านบาท ที่ดำเนินการโดยสำนักสิ่งแวดล้อม ภายใต้การกำกับของนายธีระชน มโนมัยพิบูลย์ รองผู้ว่าฯกทม.ดูแลอยู่ ใช้วิธีประมูลด้วยวิธีอีออ๊อกชั่น ซึ่งบริษัทที่ประมูลงานได้ทั้ง 4 โครงการ เป็น 2 บริษัท คือ บ.อิทธิพร อิมพอร์ต จำกัด มีนายสมาน เตชะอิทธิพร เป็นเจ้าของ และห้างหุ้นส่วนจำกัด ทีไอพี ออโต้พาร์ท เป็นผู้ที่ได้งานทั้งหมด ซึ่งการใช้งบประมาณจะแยกย่อยในการเบิกจ่ายงบประมาณเพื่อใช้ดำเนินโครงการเพื่อหลีกเลี่ยงการตรวจสอบ แต่มีแค่ 2 บริษัทที่ชนะการประมูลแบบผูกขาด ซึ่งน่าสังเกตว่าเจ้าของบ.อิทธิพรนั้นมีบริษัทนอมินีอีกนับ10บริษัท ได้รับงานจากกทม. ซึ่งในตามกฎหมายที่ระบุนั้นผู้รับงานต้องไม่มีประโยช์ร่วมกันกับผู้เสนอราคารายอื่น คือไม่ว่าจะเป็นบริษัทใดชนะการประมูลต้องไม่ใช่เจ้าของเดียวกันหรือนอมินีเพื่อป้องกันการล็อกสเปก จึงเห็นว่าทั้ง 4 โครงการ มีการล็อกสเป็กเกิดขึ้น อย่างไรก็ตามโครงการต่างๆที่พูดมา ตนอยากให้ผู้ที่เกี่ยวของเร่งตรวจสอบโดยเร็ว

เรื่อง ชายชุดดำ VS พลซุ่มยิงนก

ที่มา : นิตยสารโลกวันนี้วันสุข ปีที่ 8 ฉบับที่ 374 วันที่ 25 - 31 สิงหาคม พ.ศ. 2555 หน้า 18 -19 คอลัมน์ เรื่องจากปก โดย ทีมข่าวรายวัน

“ในกรณีพบความผิดซึ่งหน้าในลักษณะผู้ก่อเหตุใช้อาวุธยิงใส่เจ้าหน้าที่ หรือใช้อาวุธ/วัตถุ ระเบิดต่อที่ตั้งหน่วยและสถาน ที่สำคัญที่ ศอฉ. กำหนด ได้กำหนดให้เจ้าหน้าที่สามารถใช้อาวุธยิงผู้ก่อเหตุเพื่อหยุดยั้งการปฏิบัติได้ แต่หากผู้ก่อเหตุอยู่ปะปนกับผู้ชุมนุมจนอาจทำให้การใช้อาวุธของเจ้าหน้าที่เป็นอันตรายต่อประชา ชนผู้บริสุทธิ์ ให้งดเว้นการปฏิ บัติ ยกเว้นในกรณีที่หน่วยได้จัดเตรียมพลแม่นปืน (Marks manship) ที่มีขีดความสามารถ เพียงพอให้ทำการยิงเพื่อหยุดยั้งการก่อเหตุได้ นอก จากนี้หากหน่วยพบเป้าหมายแต่ไม่สามารถทำการยิงได้ เช่น เป้าหมายอยู่ในที่กำบัง ฯลฯ หน่วยสามารถร้องขอการสนับสนุนพลซุ่มยิง (Sniper) จาก ศอฉ. ได้”

เอกสารข้อ 2.5 ของศูนย์อำนวยการแก้ไขสถานการณ์ฉุกเฉิน (ศอฉ.) จากทั้งหมด 5 แผ่นที่ประทับตรา “ลับ” โดยระบุถึง “สยก.ศอฉ. ที่ กห. 0407.45 (สยก.)/130” เรื่อง “ขออนุมัติแนวทางการปฏิบัติในการใช้อาวุธเพื่อ รปภ. ที่ตั้งหน่วยและสถานที่สำคัญ รวมทั้งการปฏิบัติ ณ จุดตรวจ/ด่านตรวจและสายตรวจเคลื่อนที่” ลงวันที่ 17 เมษายน 2553 ลงนามโดย พล.ท.อักษรา เกิดผล หน.สยก.ศอฉ. เสนอต่อนายสุเทพ เทือกสุบรรณ ผู้อำนวยการ ศอฉ.

ไม่มีสไนเปอร์?

เอกสารของ ศอฉ. ที่ประทับตรา “ลับ” ที่มีการเผยแพร่ผ่านอินเทอร์เน็ตหลายเว็บไซต์นั้น พล.อ. ประยุทธ์ จันทร์โอชา ผู้บัญชาการทหารบก (ผบ. ทบ.) ยอมรับว่าเป็นเอกสารจริง แต่ปฏิเสธเรื่องสไนเปอร์ว่าเป็นเพียงปืนติดลำกล้องเพื่อใช้ระวังป้องกัน ซึ่งในตลาดนัดก็มีขายสำหรับใช้ยิงนก

นอกจากนี้ พล.อ.ประยุทธ์ยังตอบคำถามถึงกระสุนที่มีการเบิกจ่ายว่า กระสุนที่เบิกเมื่อเหลือก็จะส่งคืน นอกนั้นใช้ฝึกหัดและจำหน่ายต่อไป ไม่ใช่เบิกไป 3,000 นัด ยิงไป 300 นัด ขาดไป 2,700 นัด แล้วต้องมีคนตาย 2,700 คน ถามว่าคนตายอยู่ที่ไหน มีใครบอกว่าทหารเอาปืนไปยิงคน สื่อไปเอามาจากไหน ต้องไปถามข้อมูลจากคณะกรรมาธิการการทหาร สภาผู้แทนราษฎร เพราะถามลูกน้องแล้วเขาบอกว่า “ไม่ได้ยิงใครสักคน มีแต่โดนยิง”

เช่นเดียวกับเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม 2553 พ.อ.สรรเสริญ แก้วกำเนิด โฆษก ศอฉ. ได้ออกมาปฏิเสธว่าไม่มีการใช้ “สไนเปอร์” มีเพียง “พลแม่นปืน ระวังป้องกัน” ที่ทำหน้าที่คุ้มครองการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าหน้าที่ทหาร ตำรวจที่ปฏิบัติงานอยู่ในพื้นที่ต่ำหรือตามถนนหนทางโดยทั่วไป ซึ่งเจ้าหน้าที่เหล่า นี้มีหน้าที่ในการตรวจสอบว่ามีบุคคลผู้ใดถืออาวุธหรือจะเข้าทำร้ายเจ้าหน้าที่ และจะใช้การยิงคุ้มครอง

โดยเมื่อวันที่ 18 มีนาคม 2554 พ.ต.ท.สม ชาย เพศประเสริฐ ส.ส.นครราชสีมา พรรคเพื่อไทย ในขณะนั้น ในฐานะประธานคณะกรรมาธิการการทหาร สภาผู้แทนราษฎร เปิดเผยรายงานบัญชีสรุปรายการเบิกจ่ายกระสุนจากหน่วยคลังแสงสรรพาวุธทหารบก เพื่อสนับสนุนการดำเนินงานของ ศอฉ. ตั้งแต่วันที่ 11 มีนาคม 2553 จนเสร็จสิ้นปฏิบัติการ ปรากฏว่ามีการเบิกกระสุนจากคลังแสงทหารบกกว่า 597,500 นัด ส่งคืน 479,577 นัด เท่ากับใช้ไป 117,923 นัด ในจำนวนนี้มีการเบิกกระสุนปืนซุ่มยิง 3,000 นัด ส่งคืน 880 นัด ส่วนกระสุนซ้อมเบิกเพียง 10,000 นัด ส่งคืน 3,380 นัด ซึ่งเป็นการยืนยันว่าทหารที่ใช้ปฏิบัติการช่วงเหตุการณ์เมษายน-พฤษภาคม 2553 มีการเบิกจ่ายกระสุนจริง รวมถึงมีการใช้กระสุนซุ่มยิง

ใบสั่งฆ่า?

ไม่ว่ากองทัพและรัฐบาลขณะนั้นซึ่งนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ เป็นนายกรัฐมนตรี จะอ้างเหตุผลและความจำเป็นในการใช้อาวุธอย่างไรก็ตาม แต่ในเอกสารที่ระบุว่า “เจ้าหน้าที่สามารถใช้อาวุธยิงผู้ก่อเหตุเพื่อหยุดยั้งการปฏิบัติได้” รวมถึง “ขอการสนับสนุนพลซุ่มยิง (Sniper)” ก็ถูกตั้งคำถามว่าไม่ต่างอะไรกับ “ใบสั่งฆ่า” หรือไม่?

โดยเฉพาะกรณีล่าสุดที่กรมสอบสวนคดีพิเศษ (ดีเอสไอ) ออกมาเปิดเผยผลการสอบสวนคดีการสลายการชุมนุมเมื่อปี 2553 ว่าการเสียชีวิตของประชาชนเกิดจากการกระทำของเจ้าหน้าที่รัฐ แม้ พล.อ.ประยุทธ์บอกว่าให้ทุกอย่างเป็นเรื่องของกระบวนการยุติธรรม แต่ก็ไม่ต้องการให้ออกมาพูดหากคดียังไม่สิ้นสุด รวมถึงการขอร้องผ่านนายธาริต เพ็งดิษฐ์ อธิบดีดีเอสไอ ในการแถลงข่าวเกี่ยวกับการสอบสวนคดี 98 ศพ ซึ่งดีเอสไอทยอยเรียกผู้เกี่ยวข้องทั้งฝ่ายผู้เสียหาย พยานในที่เกิดเหตุ และเจ้าหน้าที่รัฐ รวมถึงเจ้าหน้าที่ทหารประจำจุดหรือพลซุ่มยิง 1 นายเข้าให้ปากคำ

ขณะที่ศาลอาญามีการไต่สวนการเสียชีวิตของนายพัน คำกอง คนขับแท็กซี่ชาวยโสธร ที่ถูกยิงบริเวณถนนราชปรารภใกล้แอร์พอร์ตลิงค์ จุดประจำการของทหาร หลังเที่ยงคืนวันที่ 14 พฤษ ภาคม ต่อวันที่ 15 พฤษภาคม 2553 ที่มีการยิงสกัดรถตู้ที่เข้ามาในพื้นที่ โดยจะเรียกนายอภิสิทธิ์และนายสุเทพในฐานะนายกรัฐมนตรีและรองนายกรัฐมนตรีที่เป็นผู้อำนวยการ ศอฉ. ขณะนั้น เข้าเบิกความต่อศาลตามคำร้องขอของทนายความญาติผู้ตายกลางเดือนกันยายน ซึ่งนายสุเทพระบุว่าเป็นการเรียกในฐานะพยานฝ่ายทนายโจทก์ ไม่ใช่จำเลย ซึ่งมีความพยายามจะโยนความผิดให้ตนกับนายอภิสิทธิ์ ทั้งที่ไม่เคยสั่งการให้ฆ่าประชาชน

“ถ้าต้องติดคุกเพราะเราตั้งใจดีต่อบ้านเมืองก็ให้มันรู้ไป แต่ยอมรับว่าตอนนี้กำลังเข้าสู่การเขียนประวัติศาสตร์ใหม่โดยคนชนะ แต่ไม่มีใครลบความจริงได้ เพราะประชาชนเห็นเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งประ เทศ มีหลักฐานมากมาย แต่ขณะนี้มีความพยายามไม่พูดถึงชายชุดดำ แต่เป็นเรื่องที่เราต้องพูด ถ้าดีเอสไอจงใจบิดเบือนข้อมูลเพื่อเอาใจรัฐบาลและ ร.ต.อ.เฉลิม ผมก็จะดำเนินคดีกับดีเอสไอ” นายสุเทพกล่าวและยืนยันว่าไม่กลัวติดคุก

รุนแรงที่สุดในประวัติศาสตร์

เมื่อวันอาทิตย์ที่ 19 สิงหาคมที่ผ่านมา ศูนย์ข้อมูลประชาชนผู้ได้รับผลกระทบจากการสลายการชุมนุมกรณี เม.ย.-พ.ค. 53 (ศปช.) ได้รายงานสรุปความรุนแรงที่เกิดขึ้นซึ่งมีความหนาถึง 932 หน้า ถือเป็นเสียงสะท้อนและมุมมองของประชา ชนที่ตกเป็นเหยื่ออย่างแท้จริง โดยระบุว่าการใช้กำลังทหารสลายการชุมนุมของรัฐบาลนายอภิสิทธิ์ระหว่างวันที่ 10 เมษายน และ 19 พฤษภาคม 2553 ถือเป็นการปราบปรามประชาชนที่รุนแรงมากที่สุดในประวัติศาสตร์ไทย ทั้งในแง่การใช้กำลังทหารของฝ่ายรัฐที่มีการระดมกำลังกว่า 60,000 นาย และใช้กระสุนจริงกว่า 117,923 นัด ในจำนวนนี้เป็นกระสุนซุ่มยิงกว่า 2,000 นัด ในแง่ของความสูญเสียต่อชีวิต มีผู้เสียชีวิตถึง 94 ราย ในจำนวนนี้เป็นพลเรือน 77 ราย เจ้าหน้าที่รัฐ 10 ราย อาสา กู้ชีพ/พยาบาล 5 ราย ผู้สื่อข่าว 2 ราย และผู้บาดเจ็บอีกประมาณ 2,000 ราย

“ยุทธวิธีต่างๆที่รัฐใช้ในเหตุการณ์นี้ไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกับคำว่า “ขอคืนพื้นที่” และ “กระ ชับวงล้อม” แม้แต่น้อย ไม่ว่าจะเป็นการใช้กระสุนจริงเกือบ 120,000 นัด การใช้กำลังปิดล้อมพื้นที่ชุมนุมทุกด้าน การใช้สไนเปอร์ซุ่มยิงจากที่สูง การซุ่มยิงบนรางรถไฟฟ้าเข้าไปยังวัดปทุมวนาราม แต่เป็นความตั้งใจใช้ปฏิบัติการสงครามในเมืองเพื่อสลายการชุมนุมปราบปรามขบวนการคนเสื้อแดง ไม่ใช่เพื่อการเจรจา แต่เพื่อทำลาย ประการสำคัญ ยุทธการ “กระชับวงล้อม” ราชประสงค์และพื้นที่โดยรอบนี้ได้เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่วันที่ 14 พฤษภาคม หลายวันก่อนที่การเจรจาจะถูกล้มลงเสียอีก”

บทนำในรายงานที่เขียนโดย รศ.ดร.พวงทอง ภวัครพันธุ์ นักวิชาการจากกลุ่มสันติประชาธรรม อาจารย์คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ยังตำหนิคณะกรรมการอิสระตรวจสอบและค้นหาความจริงเพื่อการปรองดองแห่งชาติ (คอป.) ที่ไม่กล้าชี้ว่าใครคือผู้กระทำความผิด

ขณะที่คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ (กสม.) ที่ทำหน้าที่พิทักษ์ปกป้องสิทธิขั้นพื้นฐานของประชาชนจากการใช้อำนาจที่เกินขอบเขตของรัฐ ก็ล้มเหลวโดยสิ้นเชิง ไม่กล้าออกมาประณามการใช้กำลังเกินกว่าเหตุของรัฐบาลแม้แต่ครั้งเดียว ซ้ำร้ายเมื่อเดือนกรกฎาคม 2554 รายงานของ กสม. ระบุว่าการกระทำของผู้ชุมนุมเป็นการกระทำที่เกินไปกว่าการใช้สิทธิตามรัฐธรรมนูญ ส่วนการขอคืนพื้นที่ของรัฐบาลเมื่อวันที่ 10 เมษายน เป็นการปฏิบัติหน้าที่เพื่อคุ้มครองสิทธิประชาชนทั่วไปที่ดำเนินการตามมาตรการที่ประกาศไว้ และกระทำจากเบาไปหาหนัก จึงเป็นการกระทำภายใต้กฎหมายที่ให้อำนาจไว้

ละเมิดขั้นตอนการสลายการชุมนุม

รายงานของ ศปช. ระบุถึงกรณีที่ ศอฉ. อ้างว่าได้ประกาศเกณฑ์การใช้กระสุนจริงไว้ 3 กรณีคือ 1.เพื่อยิงข่มขวัญขึ้นฟ้า 2.เพื่อยิงต่อเป้าหมายเมื่อสามารถตรวจสอบได้ว่ามีกลุ่มก่อการร้าย หรือกลุ่มผู้ชุมนุมคนหนึ่งคนใดถืออาวุธร้ายแรง อาวุธสงคราม ลูกระเบิดที่จะสามารถทำร้ายเจ้าหน้าที่ทหาร ตำรวจ และประชาชนผู้บริสุทธิ์ และ 3.ยิงเพื่อป้องกันชีวิตของเจ้าหน้าที่เมื่อจะถูกทำร้ายถึงแก่ชีวิตและไม่สามารถหลีกเลี่ยงเป็นอย่างอื่นได้นั้น

แต่ลักษณะของการเสียชีวิตและบาดแผลของผู้เสียชีวิตฝ่ายประชาชนพบว่าส่วนใหญ่เสียชีวิตจากกระสุนปืน ขณะที่มากกว่าครึ่งพบบาดแผลบริ เวณช่วงบนของลำตัว อาทิ ใบหน้า ศีรษะ หน้าอก ท้อง ปอด และลำคอ ข้อมูลบาดแผลและสาเหตุการเสียชีวิตดังกล่าวไม่เพียงชี้ว่าปฏิบัติการทางทหาร นี้ไม่ได้ดำเนินการตามกฎการใช้กำลัง 3 ข้อเท่านั้น แต่ยังส่อให้เห็นว่าการยิงของเจ้าหน้าที่มุ่งปลิดชีวิต แม้แต่เจ้าหน้าที่หน่วยกู้ชีพและอาสาสมัครกู้ชีพที่ไม่มีอาวุธ โดยเฉพาะ 6 ศพในวัดปทุมวนาราม

ที่สำคัญรายงานการชันสูตรพลิกศพที่ไม่เผยแพร่ ต่อสาธารณะ มีข้อมูลระบุว่าผู้เสียชีวิต 87% เพราะ ถูกยิง และถูกยิงเข้าที่บริเวณศีรษะและคอถึง 30% แต่การทำรายงานการชันสูตรพลิกศพของทางการอย่างละเอียดกลับมีความหละหลวมและมีข้อมูลผิดพลาดหลายราย จนญาติของผู้เสียชีวิตต้องทำคำร้อง เช่น กรณีนายอัครเดช ขันแก้ว ที่ถูกยิงในวัดปทุมฯ รายงานชันสูตรศพกลับระบุว่าถูกทุบด้วยของแข็ง

ความอยุติธรรมหลังสลายการชุมนุม

ส่วนการดำเนินคดีกับผู้ชุมนุมนั้น ตั้งแต่ช่วงบ่ายถึงค่ำของวันที่ 19 พฤษภาคม มีภาพและหลักฐานชัดเจนว่ามีการไล่ล่าจับกุมและควบคุมตัวผู้ชุมนุมด้วยวิธีการรุนแรงทั้งในกรุงเทพฯและต่างจังหวัด เช่น มัดมือไพล่หลัง จับให้นอนคว่ำ มัดมือมัดเท้า ผูกผ้าปิดตา ทำร้ายร่างกายขณะจับกุม แม้แต่พระภิกษุสงฆ์ก็ถูกจับมัดมือไพล่หลังและใช้คำพูดที่หยาบคาย ซึ่งไม่เป็นไปตามหลักนิติธรรมของกระบวนการยุติธรรม และหลายกรณีเจ้าหน้าที่สั่งฟ้องโดยอาศัยเพียงภาพถ่ายในบริเวณที่ชุมนุม โดยไม่มีหลักฐานชี้ว่าผู้ถูกจับกุมกระทำผิดจริงหรือไม่ หรือกรณีเผาศาลากลางจังหวัด ประชาชนจำนวนมากถูกกล่าวหาจากเจ้าหน้าที่ตำรวจและตกเป็นจำเลยเพียงเพราะมีภาพถ่ายอยู่ในเหตุการณ์

ผู้ชุมนุมจำนวนมากถูกฟ้องข้อหาฝ่าฝืน พ.ร.ก. ฉุกเฉินที่มีโทษจำคุกไม่เกิน 2 ปี แต่หลายรายรับสารภาพเพราะถูกข่มขู่และซ้อมทรมาน บางรายถูกขังหลายวันโดยไม่มีโอกาสได้พบญาติหรือปรึกษาทนายความ บางรายตำรวจจูงใจให้รับสารภาพโดยอ้างว่าศาลจะรอลงอาญาเพราะโทษไม่สูง แต่บางรายถูกบังคับให้เซ็นเอกสารโดยไม่มีโอกาสได้อ่านหรืออ่านไม่ออก เช่น คดีเผาศาลากลางจังหวัดมุกดาหาร ที่สำคัญศาลมักตัดสินภายในวันเดียวหากผู้ต้องหาเลือกรับสารภาพ

แต่ในคดีที่ยังไม่เด็ดขาดซึ่งขณะนี้มีผู้ถูกคุมขังอีกกว่า 30 คนนั้น แม้จะขอประกันตัวหลายครั้งแต่ศาล ก็ไม่ให้ประกัน โดยตั้งเงินประกันไว้สูงมาก แล้วยังอ้างว่าเป็นคดีที่มีโทษสูง เกรงว่าจะหลบหนี และมีหลายคนถูกคุมขังเป็นเวลานานทั้งที่ไม่มีความผิด หรือขังเกินโทษของตน ซ้ำร้ายแม้กรณีที่ศาลสั่งยกฟ้องแต่กลับมีคำสั่งให้ขังไว้ในระหว่างที่อัยการอุทธรณ์

คนสั่งลอยหน้า คนฆ่าลอยนวล

กว่า 2 ปีที่ผ่านมาของเหตุการณ์เมษายน-พฤษภาคม 2553 จึงไม่แปลกที่ “คนสั่งลอยหน้า คนฆ่าลอยนวล” ขณะที่ประชาชนที่บริสุทธิ์กลับถูกกล่าวหาว่าเป็นคนเผาบ้านเผาเมืองและผู้ก่อการร้าย โดยอุปโลกน์เรื่อง “ไอ้โม่งชุดดำ” ที่วันนี้ยังจับไม่ได้แม้แต่คนเดียว และ “สไนเปอร์” ที่ยิงผู้คนอย่างเลือดเย็นกลับถูกปกป้องว่าเป็นเพียงปืนยิงนก หาซื้อได้ตามตลาดนัด และบิดเบือนต่างๆนานา ทั้งที่มีหลักฐานและตัวตนชัดเจน

ขณะที่รายงานของกองทัพเองก็ระบุชัดเจนว่ากองทัพและรัฐบาลขณะนั้นประเมินสถานการณ์ผิดพลาด โดยเฉพาะการกระชับพื้นที่ 10 เมษายน จนทำให้เกิดการสูญเสียอย่างไม่คาดคิดและนำไปสู่การสังหารหมู่ในช่วงเดือนพฤษภาคม ซึ่งนายอภิสิทธิ์ใน ฐานะผู้นำสูงสุดขณะนั้นยืนยันว่าไม่ผิดและทำทุกอย่างถูกต้อง โดยไม่เอ่ยปากขอโทษประชาชนแม้แต่คำเดียว

เช่นเดียวกับกองทัพที่แม้จะปฏิบัติตามคำสั่งของรัฐบาล แต่ก็ไม่ควรปฏิเสธโดยสิ้นเชิงว่า “ไม่ได้ยิงใครสักคน มีแต่โดนยิง” ซึ่งเป็นเรื่องธรรมดาที่ผู้บังคับบัญชาจะต้องปกป้องลูกน้อง แต่ไม่ควรใช้วาทกรรมบิดเบือนและโกหกตอแหลอย่างที่ ศอฉ. ใช้โฆษณาชวนเชื่อและอ้างความชอบธรรมในการไล่ล่าคนเสื้อแดงโดยการอุปโลกน์ “ผังล้มเจ้า” ที่เป็นแค่ “ผังกำมะลอ” แต่วันนี้กลับไม่มีคำ “ขอ โทษประชาชน” แม้แต่คำเดียว

การปกป้องชื่อเสียงและภาพลักษณ์ของกองทัพจึงไม่ใช่การออกมาตอบโต้หรือข่มขู่ แต่ต้องทำ “ความจริงให้ปรากฏ” เพราะทหารอยู่ในฐานะผู้ปฏิบัติตามคำสั่งของรัฐบาล

ดังนั้น ไม่ว่าจะใช้กระสุนจริงกี่แสนนัด และกระสุนซุ่มยิงกี่พันนัด กองทัพก็ต้องเอาหลักฐานมายืนยันว่าใช้กระสุนไปเท่าไร เหลือเท่าไร ไม่ใช่กระ สุนหายไปอย่างปริศนาโดยไม่มีคำตอบใดๆ เพราะเป็นทรัพย์สินราชการที่ต้องมีบัญชีรับจ่ายชัดเจน ไม่เช่นนั้นก็ต้องมีการทุจริต

ยิงจริง-ตายจริง-เจ็บจริง

วันนี้คนไทย “ตาสว่าง” รู้ความจริงหมดแล้ว เพราะมีทั้งภาพและหลักฐานมากมายที่เผยแพร่ในสื่อต่างๆ โดยเฉพาะในโลกออนไลน์ที่ประจานความอำมหิตของ สังคมไทยไปทั่วโลก แต่วันนี้ทั้งนายอภิสิทธิ์ นายสุเทพ และกองทัพก็ยังโยนความผิดไปให้ “ไอ้โม่งชุดดำ”

โดยเฉพาะกรณี “สไนเปอร์” ที่กลายเป็นปมสำคัญของความจริง แต่กองทัพกลับพยายามสร้างวาทกรรมใหม่ให้เป็นแค่ “พลแม่นปืนระวังป้องกัน” ทั้งที่เอกสาร ศอฉ. ระบุชัดเจนว่าเป็น “พลซุ่มยิง” และมีวงเล็บภาษาอังกฤษว่า “Sniper” ที่หมายถึงพลซุ่มยิง (ระยะไกล) หรือผู้ลอบยิงที่มีความสามารถ สูงในการยิงระยะไกล ซึ่งได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่าง ดีเพื่อกำจัดฝ่ายตรงข้าม

ตราบใดที่ความจริงยังไม่ปรากฏและคนไทยส่วนใหญ่ยังเป็นโรคความจำเลอะเลือน โกหกตัวเองว่า “ที่นี่ไม่มีคนตาย” และปล่อยให้ “ผู้กระทำผิด” หรือ “ฆาตกร” ลอยนวล ความสามัคคีปรองดองก็จะไม่มีวันเกิดขึ้นได้อย่างเด็ดขาด การใช้ความ รุนแรงที่เป็น “อาชญากรรมโดยรัฐ” ก็จะย้อนกลับมาทำร้ายประชาชนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

การล้อมปราบประชาชนโดยมี “ใบอนุญาตสั่งฆ่า” ให้ใช้อาวุธสงคราม แม้แต่การซุ่มยิงระยะไกล “ยิงจริง-ตายจริง-เจ็บจริง” กันขนาดนี้ แต่ไม่ต้องมีใครรับผิดชอบ..แล้วจะไปหวังอะไรกับความเป็นธรรมขั้นพื้นฐานที่กำลังหายไปจากระบบยุติธรรมไทย!